1. ۱تا ترا گرد مه از مشک سیه پرهون بوددر تمنای رخت جان و دلم مرهون بود
2. ۲گر ترا یارا به جای من بود یار دگردر دو چشم من به جای خواب هر شب خون بود
3. ۳تا بود معجون به مشک ناب تار زلف توآب چشم من بدرد جان و دل معجون بود
4. ۴ز آتش رخسار تو جانم همی سوزد ز دورتاب زلفت را بر او پرتاب داری چون بود
5. ۵گر لب چون شکرت گلگون بود شاید از آنکگل ندارد طعم شکر بل شکر گلگون بود
6. ۶هست ز آن رو زلف مشکین تو دل‌ها را چمنزانکه گه چون جیم و گه چون میم و گه چون نون بود
7. ۷از رخ و زلفت به کانون هم گل و سنبل چنمشاید ار جانم ز مهرت تافته کانون بود
8. ۸عشق تو از بس که شور انداخت در دل‌های خلقهر زمان گویند شور رستخیز اکنون بود
9. ۹هرکجا روی تو باشد تیره باشد ماه و خوربحر باشد هرکجا دست ملک فضلون بود
10. ۱۰آنکه بیند مجلس میمون او تا جاودانطالعش مسعود باشد اخترش میمون بود
11. ۱۱وآن که باشد یک زمان از درگه عالیش دورتا بود از نقد عمر خویشتن مغبون بود
12. ۱۲جان و دل با مدح و مهر او قرین دارد مدامهرکه را باید که با ناز و طرب مقرون بود
13. ۱۳هرچه او بخشد به هشیاری نداند آن چه وزنوآنچه در مستی بگوید آن همه موزون بود
14. ۱۴هرچه آگنده است قارون او پراکنده است پاکهرکه مدحش گفت یک ره جاودان قارون بود
15. ۱۵شاه دانا‌دوستر زو در جهان هرگز نبودشاه دانا‌دوست دشمن‌کاه و روزافزون بود
16. ۱۶چون جهان باید گرفتن دیگر اسکندر بودچون سپه باید شکستن دیگر افریدون بود
17. ۱۷بر زمین همچون پدر بر هر هنر شد مشتهرهرکجا باشد پدر چونان بسر ایدون بود
18. ۱۸آن درختی کو همایون میوه‌ها بار آوردجاودان باید که شادان برگش آذریون بود
19. ۱۹چون بود برخواسته مفتون بخیل تنگدستدائم او بر خواستار خواسته مفتون بود
20. ۲۰مدح او برخوان گر از چشم بداندیشی همیکز بلای چشم بد مدحش ترا افسون بود
21. ۲۱رزمه اکسون دهد خواهندگان را گاه جودوز تپانچه روی بدخواهانش چون اکسون بود
22. ۲۲ای خداوندی که هرکش طبع شد مأمور توکمترین مأمور تو کافی‌تر از مأمون بود
23. ۲۳گردد از جود تو قارون هرکه او مفلس بودگردد از لفظ تو شادان هرکه او محزون بود
24. ۲۴بدسگالت را فلک پیش تو بر هامون کشدگر به دریا در چو ذوالنون در دهان نون بود
25. ۲۵چون عطا بخشی جهان پر زر شاپوری شودچون سخن گویی جهان پر لؤلؤ مکنون بود
26. ۲۶بار صد گردون بود یک بر تو هنگام جودشاید ار تاج تو ماه و تخت تو گردون بود
27. ۲۷از بر گردون بود جاش ارچه باشد بر زمینآن کسی را کش عطایی بار صد گردون بود
28. ۲۸دجله و جیحون بود با تیغ تو چون بادیهبادیه بادست تو چون دجله و جیحون بود
29. ۲۹گوهرآگین گنج با کین تو باشد چون سفالآهنین دیوار با خشت تو چون هامون بود
30. ۳۰جود توست و جنگ توست و فره و نیروی توستگر ز حد وصف چیزی در جهان بیرون بود
31. ۳۱دل بیفروزد ز تو دانایی آموزد ز توکو هما آوردت همی لقمان و افلاطون بود
32. ۳۲چشم بد در باغ دولت ره نیابد سوی توتا به گرد او ز نام و ننگ تو پرهون بود
33. ۳۳راست باشد کار یارانت چو روشن رأی توکار بدخواهان تو چون رایشان وارون بود
34. ۳۴سنگ در دست ثناگویان تو باشد گهرنوش در کام بداندیشان تو افیون بود
35. ۳۵ساعتی مهمان نباشد نزد تو زر و گهرنزد دیگر شهریاران سال‌ها مسجون بود
36. ۳۶من نپندارم که با کافی کف تو زین سپسذره زر و گهر زیر زمین مکنون بود
37. ۳۷بر تو فرخ باد میمون جشن و نوروز و بهارتا جهانت بنده همچون فرخ و میمون بود
38. ۳۸باده خور با دوستان در بوستان اکنون کجابوستان از گونه‌گون گل‌ها چو بوقلمون بود
39. ۳۹از گل و شمشاد چون مدیون چینی شد چمناز می گلگون همی باید که دل مدیون بود
40. ۴۰تا به حوض اندر به رنگ نیل نیلوفر بودتا به باغ اندر به رنگ آذر آذریون بود
41. ۴۱باد گردون با بداندیشان و خصمان تو بدگرچه دائم میل گردون با کسان دون بود