1. ۱بادِ نوروزی همی آرایشِ بستان کُنَدتا نگارش چون نگارستانِ چینستان کند
2. ۲مرزها را هر زمان پیراهن از مینا دهدشاخه‌ها را هر زمان پیرایه از مرجان کند
3. ۳ابر پنداری که با بادِ بهاری دشمن استکابر دُر اَفشان کند چون باد مشگ افشان کند
4. ۴در میانِ لاله‌زار آید به رغم ابر، بادتا چو گریان کرد ابر، او لاله را خندان کند
5. ۵کوه و صحرا را زمانه خلعتِ صنعا دهدباغ و بستان را هوا چون روضهٔ رضوان کند
6. ۶چون هوا مشگین‌سپر دارد شَمَر سیمین‌زرهگلبن از پیروزه تیر و بسّدین پیکان کند
7. ۷هر کسی اندر نشاط وصل باشد پشت‌راستهر تنی افغان و زاری از غمِ هجران کند
8. ۸چون که در هجرانِ میوه، شاخ دارد پشت راستچون که بلبل در وصالِ ارغوان، افغان کند
9. ۹چون شب هجرانِ خوبان، روز بفزاید همیشب چو روزِ وصلِ بت‌رویان همی نقصان کند
10. ۱۰عاشق مهر است نیلوفر که چون او شد نهاناندر آبِ دیده روی از هجر او پنهان کند
11. ۱۱مرغِ دستان‌ساز بر گلبن همی دستان زندیارِ دستان‌باز با عاشق همی دستان کند
12. ۱۲دلبری پُربَندودَستان بر دلِ من چیر شدزو همی پیچد دل و جان تا همی پیچان کند
13. ۱۳دیده دید آن دلستان را تا بدو شد فتنه، دلچون ننالد جان ز دل، دل دیده را تاوان کند
14. ۱۴هرکه چون من دل فدایِ دیدنِ دلبر کندهرکه چون من جان فدای صحبتِ جانان کند
15. ۱۵هرچه در عالم عنا باشد عدیلِ دل کُندهرچه در گیتی بلا باشد قرینِ جان کند
16. ۱۶دلبری کز ارغوان بر غالیه خرمن زندلعبتی کز غالیه بر ارغوان چوگان کند
17. ۱۷لالهٔ نعمان حجاب لؤلؤِ لالا کندعنبر سارا نقاب لالهٔ نعمان کند
18. ۱۸تا دو یاقوتِ گهر‌پوشش بدید این چشمِ منچون کفِ شاه جهان هر دم گهرباران کند
19. ۱۹آفتابِ شهریاران جهان، میرِ اجلآنکه تیغش با اجل هر ساعتی پیمان کند
20. ۲۰خسروی لشگرشکن سالارِ شاهان، بوالحسنآنکه کمتر سائلش، با مُعطیان احسان کند
21. ۲۱گریهٔ دینار او خندان کند خواهنده راخندهٔ شمشیر او بدخواه را گریان کند
22. ۲۲آن نهد گردن مر او را کش جهان گردن نهدآن کند فرمان مر او را کس فلک فرمان کند
23. ۲۳چون شود شمشیرِ او عریانْ گهِ جنگ از نیامبدسگالان را روان از کالبدْ عریان کند
24. ۲۴همچو گاهِ نوح، طوفان از تنور آرد پدیدآتش است آن تیغ و از خونِ عدو طوفان کند
25. ۲۵هرچه آسانست بر دشمن شود دشوار از اوهرچه دشوار است برْ ما، بختِ او آسان کند
26. ۲۶دشمنانش هر کجا باشند در زندان بُوَندزانکه دائم او جهان بر دشمنان زندان کند
27. ۲۷چرخِ گردون هست پنداری به فرمانِ دلشکآنچه اندیشد دلِ او، چرخِ گردان آن کند
28. ۲۸چون کند شادی، ز میدان، روی در مجلس کندچون کند مردی، ز مجلس، روی در میدان کند
29. ۲۹میل‌بازی بر بداندیشان کند کیوان کزانمشتری بر نیک‌خواهان سیم و زر ارزان کند
30. ۳۰گر بدان گیتی ز حورا طبع او گردد نفورور بدین عالم به شیطان طبع او میلان کند
31. ۳۱صورتِ شیطان، قضا چون صورت حورا کندخلقت حورا، قَدَر چون خلقت شیطان کند
32. ۳۲روز کوشش پیشِ خشتِ او بود سندان چو مومچرخ پیش خشت خصمش موم چون سندان کند
33. ۳۳روز و شب مهمان او باشند سرهنگان و بازدام و دد را تیغِ سرهنگان او مهمان کند
34. ۳۴هرچه غمگین است در آفاق از او شادان بودهرچه ویرانه است در عالم وی آبادان کند
35. ۳۵فصلِ نیسان زآن همی آرایشِ کانون دهدتا به کانون در جهان آسایشِ نیسان کند
36. ۳۶بر وفای سِفلِگان دوران فراوان چرخ کردبر وفای رادمردان، زین سپس دوران کند
37. ۳۷این زمانه شد که چون خُوَیل را شاهی دهد؟وان ولایت شد که چون طغریل را سلطان کند
38. ۳۸زآنکه دانست او که روزه پیش فروردین بوددر پی این ملک را، نوروز در شعبان کند
39. ۳۹این جهان بوده‌ست دائم مُلکَتِ ساسانیانباز سالارش خدا بر ملکت ساسان کند
40. ۴۰نیست کس در گوهرِ ساسانیان چون لشگریتا پسِ آن چون نیاکان شاهیِ ایران کند
41. ۴۱همچو اَفریدون بگیرد مُلکِ عالم سربه‌سروآنگهی تدبیر ملکِ خیلِ فرزندان کند
42. ۴۲روم و گرجستان به فرمانِ منوچهر آوَرَدهند و ترکستان به زیرِ حکم نوشِروان کند
43. ۴۳او به تختِ مُلکِ ایران بر نشیند در سِطَخرکِه‌ترین فرزندِ خود را مهتر آران کند
44. ۴۴تا همی فرمانِ داور خاک را ساکن کندتا همی تقدیرِ یزدان چرخ را گردان کند
45. ۴۵ملکِ او را از زوالْ ایمن همی گردون کندجانِ او را از فنا ایمن همی یزدان کند
46. ۴۶شاد بنشیند به کامِ دل بر ایوانِ شهیوز فروغِ رویِ خویش آراسته ایوان کند