1. ۱تا دل من در هوای نیکوان گشت آشنادر سرشک دیده ام کرد این دل خونین شنا
2. ۲تا مرا بیند بلا با کس نبندد دوستیتا مرا بیند هوی با کس نگردد آشنا
3. ۳من بدی را نیک تر جویم که مردم را بدیمن بلا را بیشتر خواهم که مردم را بلا
4. ۴گر بلای عاشقی بر من قضای ایزدیستتن نهادم بر بلا و دل ببستم بر قضا
5. ۵از بتی نارسته گشتم بر نگاری شیفتهوز بدی ناجسته گشتم بر بلائی مبتلا
6. ۶ماه روئی قد او مانندهٔ سرو سهیسرو قدّی روز او ماننده ماه سما
7. ۷نسبتی دارد همانا جان ما با چشم اوگوهری دارد همانا زلف او با قد ما
8. ۸کان چو این دائم نژند است این چو آن دائم دژموان چو این دائم نوانست این چو آن دائم دوتا
9. ۹گر بری گردم ز مهرش دل ز من گردد بریور جدا گردم ز چهرش جان ز تن گردد جدا
10. ۱۰روی نیکو بر منش فرمان روا دارد همیباشد آسان کام راندن چون بود فرمان روا
11. ۱۱من دلی دارم بسان آسیا گردان ز غموز سرشک من بگردد بر سر کوه آسیا
12. ۱۲از هوی و مهر آن دلبر دگرگون شد دلمتا ز مهر و ماه آبان گشت دیگرگون هوا
13. ۱۳کوه دیگرباره سیمین گشت و زرین شد چمنآب دیگرباره روشن گشت و تیره شد هوا
14. ۱۴گشت خامش فاخته تا شد چمن پرداختهگشت بلبل بی نوا تا بوستان شد بی نوا
15. ۱۵باد سرد آمد چو آه عاشقان هنگام هجربانک زاغ آمد چو از معشوق پیغام جفا
16. ۱۶تا زمانه شاخ آبی را چو چوگان چفته کردگشت پیدا بر کرانش گوی های کهربا
17. ۱۷نار چون بر حقه زرین نگین‌های عقیقسیب چون بر چهرهٔ سیمین نشانهای نکا
18. ۱۸راست گوئی کیمیا دارد همی باد خزانباغ را چون کرد پر زر گر ندارد کیمیا
19. ۱۹باد خوارزمی کنار باغ پر دینار کردچون کنار زایران را ابر دست پادشا
20. ۲۰خسرو صاحب نسب بونصر مملان آنکه هستجسم او صافی ز هر عیبی چو جان مصطفا
21. ۲۱دوستانش را همیشه بدره باشد بی نیازدشمنانش را همیشه درد باشد بی دوا
22. ۲۲تا عدو دارد ندارد هیچ شغلی جز نبردتا درم دارد ندارد هیچ کاری جز عطا
23. ۲۳عادت او بی تکلف وعدهٔ او بی خلافکوشش او بی تغیّر بخشش او بی ریا
24. ۲۴آتش شمشیر او الماس بگدازد همیزآب جود او بالماس اندرون روید گیا
25. ۲۵خاک پایش مغز را زینت دهد چون غالیهگرد اسبش دیده را روشن کند چون توتیا
26. ۲۶گاه شادی پیش رویش تیره باشد افتابگاه مردی پیش تیغش خیره گردد اژدها
27. ۲۷از فلک خیزد بدی وز طبع او ناید بدیوز جهان آید خطا وز دست او ناید خطا
28. ۲۸جفت گشتی با سلامت چون برو کردی سلامبر گذشتی از عطارد چون گرفتی زو عطا
29. ۲۹فضل او را کس نیارد گفت پایان و کنارجود او را کس نشاید دید حد و منتها
30. ۳۰تیر او مانندهٔ روزی که بر مردم رسدتیر دشمن باز گردد سوی ایشان چون صدا
31. ۳۱از اجل غمگین کسی گردد که کرد او را خلافوز عطا خوشنود آن گردد که کرد او را رضا
32. ۳۲ای تو پیش چرخ چون پیش سها اندر سهیلای جهان پیش تو چون پیش سهیل اندر سها
33. ۳۳پادشاه پارسائی وز تو مردم شاد دلخوش زید مردم بوقت پادشاهِ پارسا
34. ۳۴گردد از مهر تو نفرین بر موالی آفرینگردد از کین تو مروا بر معادی مرغوا
35. ۳۵نیم از آن لشگر نباشد هیچ شاهی را که هستبر در تو مهتر و سالار و سرهنک و کیا
36. ۳۶آفرین بادا بر آن شمشیر جان آهنج توآن روان دشمنان دین و دولت را روا
37. ۳۷از ضیا دیدنش بر دشمن ضیا گردد ظُلَماز ظُلَم رفتنش بر ملکت ظُلَم گردد ضیا
38. ۳۸پرنیان رنگ است و آهن را کند چون پرنیانگندنا رنگ است و سرها بدرود چون گندنا
39. ۳۹گوهرش پیدا بسان ذرّه اندر آفتابپیکرش تابنده همچون آفتاب اندر سما
40. ۴۰ای خداوندی که کردی درّ و دیبا را کسادای خداوندی که دادی دین و دانش را روا
41. ۴۱تا تو باشی تاج شاهی را نباشد کس پسندتا تو باشی تخت شاهی را نباشد کس سزا
42. ۴۲گر تو بفروشی مرا چون بندگانت حقّ تستزانکه صد بارم دیت دادی و صد بارم بها
43. ۴۳بانیاز و بی نوا و بودم چو کردم خدمتتگشتم از تو بی نیاز و گشتم از تو بانوا
44. ۴۴تا شمار است و عدد در خیل و ملک ما پدیدتا زوالست و فنا در عمر و مال ما روا
45. ۴۵خیل بادت بی شمار و ملک بادت بی عددمال بادت بی قیاس و عمر بادت بی فنا