1. ۱خزان ببرد ز بستان هر آن نگار که بودهوا خشن شد و کهسار خشک و آب کبود
2. ۲نگارهای نو آئین ز گلستان بستردپرندهای بهاری ز بوستان بربود
3. ۳ز کله های بهاری نه بوی ماند و نه رنگز حله های بهاری نه تار ماند و نه پود
4. ۴نهفته نار پدیدار گشت و گل بنهفتغنوده نرگس بیدار گشت و گل بغنود
5. ۵لباس گردون مانند چادر ترساستفراش هامون مانند طیلسان یهود
6. ۶درست گوئی کردند نارو سیب نبردز زخم در تن هر دو رخ و جگر بشخود
7. ۷ز درد سیب دل نار گشت خون آگندز زخم نار رخ سیب گشت خون آلود
8. ۸چو چشم جانان نرگس بباغ چشم گشادچو روی عاشق خیری بباغ رخ بنمود
9. ۹چو سوگوار بداندیش شاه نیلوفردر آب غرقه و رخسار زرد و جامه کبود
10. ۱۰بلای مختلفان شهر یار بودلف آنکز او عدو را شادی بکاست غم بفزود
11. ۱۱بروز بخشش او بر درم بگرید گنجبزوز کوشش او بر عدو بنالد خود
12. ۱۲ز بسکه کشت عدو گوشه های تیغ بریختز بسکه بست عدو حلقه های بند بسود
13. ۱۳همیشه خوبی او گفت هرکه گفت و شنیدهمیشه نیکی او کشت هرکه کشت و درود
14. ۱۴ز گرد رنج برامش دل ولی بستردز زنگ از ره بخشش غم ولی بزدود
15. ۱۵هر آن شهی که سپه سوی او کشد بنبردبخون خویش و بخون سپه شود مأخوذ
16. ۱۶ایا شهی که بود وعده های رنج تو دیرایا مهی که بود وعده های بر تو زود
17. ۱۷گزیده نیست هر آنکس که مر ترا نگزیدستوده نیست هرآنکس که مر ترا نستود
18. ۱۸عدوت راه بپیمود و رأی جنگ تو کردبرفت و باز دلش کیل گشت و غم پیمود
19. ۱۹همی شکستن تو خواست خویشتن بشکستهمی غنودن تو خواست خویشتن بغنود
20. ۲۰ز حرب شاه نگونسار باز گشت چنانکه باز گشت ز حرب خدا ما نمرود
21. ۲۱همان کسی که نبخشود هیچ با مردمچنان برفت که دشمن همی بر او بخشود
22. ۲۲ز بیم آتش تیغت چه روز رفت بشبمرادش آنکه به شب مجلست نبیند دود؟
23. ۲۳نه نخجوان طمعش بود تاکنون اکنونبرفت و کرد بی کار نخجوان بدرود
24. ۲۴مرا کسی کن شاها که از نشستن منمرا زیان بود و مر ترا نباشد سود
25. ۲۵همیشه تا به نبید اندر است خوشحالیهمیشه تا به سرود اندر است رامش و رود
26. ۲۶مباد دست تو بی زلف یار و جام نبیدمباد گوش تو بی بانگ عود و رود و سرود