1. ۱ای روی تو از چشمه خورشید سما بهدر روی زمین یار نیابی تو ز ما به
2. ۲بی مهر و هوای تو دل خویش نخواهمگر زو چو هوا گشت تن من ز هوا به
3. ۳مهر تو تهی کرد دل ریش من از درداز درد تهی به دل و از مهر ملا به
4. ۴آزاد تنی به بود از بنده تنی لیکز آزاد تنی بندگی مهر و وفا به
5. ۵ای سروسهی قد تو از سرو روان بهوی ماه زمین روی تو از ماه سما به
6. ۶زان دل بتو دادم که سزای دل و جانیدل دیر بدست آید دادن بسزا به
7. ۷خوبی و وفا هر دو بهم گرد نیایندخوبی همه خوبست وزان نیز وفا به
8. ۸هستی تو بخوبی و وفا به ز نکویانچون از ملکان میر بمردی و سخا به
9. ۹شمس ملکان تاج شهان آنکه گه جوداز ابر چو از شیر بهنگام وغا به
10. ۱۰پشت ضعفا اوست ز بی داد بد خلقسالار قوی باز و پشت ضعفا به
11. ۱۱بالا و نعم باشد در خوبی و زشتیبا خوب نعم بهتر و با زشتی لابه
12. ۱۲ای داده باقبال تو اقرار همه خلقدر حکم یک اقرار ز هفتاد گوا به
13. ۱۳بر خلق جهان چرخ تو را کامروا کردآنکس که هنرمند بود کامروا به
14. ۱۴بانک تو همه بخشش و بخشایش و جود استاین بانک بهر حال ز دستان و نوا به
15. ۱۵آن را که دل آویخته درد و نیاز استآن درد و را جود و سخای تو دوا به
16. ۱۶تنها تو بهی خود ز یکی لشگر جراربازی ز یکی دشت پر از کبک و قطا به
17. ۱۷پیوسته قفا بینی دشمن را در جنگدشمن همه کشته به و یا داده قفا به
18. ۱۸گفتار تو دارد ز می نوش خوشی بیشدیدار تو دارد ز مه و مهر بها به
19. ۱۹پرمیر و کیا بینم در گاه تو دائمدر گاه خداوندان پر میر و کیا به
20. ۲۰آن را که بکار تو عنایت نبود نیکهمواره عنان دل در چنگ عنابه
21. ۲۱ای میر سلیمان وش از خصم بیک روزملکی ستدن صد بار از ملک سبابه
22. ۲۲مهتر به بلندی و حصینی ز که قافچون نجم مه و مشتری از نجم سمابه
23. ۲۳حصنی سر او برده بعمری بهوا درخیل تو بر او رفتند از ملک هوا به
24. ۲۴از خشم تو خصمانت رضای تو بدادندبا بیم مدارا به و با خشم رضا به
25. ۲۵از خلق جهان دست از آن کردی کوتاهکاین فتح بهر جائی از شصت غزا به
26. ۲۶از هر چه سوار است در آفاق توئی بهچون از غم شادی به و از درد شفا به
27. ۲۷از حکم قضا حکم تو سوزنده تر آیدهر چند کم آزاری با حکم قضا به
28. ۲۸ای شاه عطابخش ثنا ماند جاویدپاینده نباشد چو عطا زوست ثنا به
29. ۲۹گر در فکنی نیک بجیحون بدهد بر کذابا هرکس نیکی کن با ما شعرا به
30. ۳۰آنگه که خداوند من از گیتی بگذشتگفتم که مرا از پس او جا بکجا به
31. ۳۱از روی زمین قصد بدرگاه تو کردمگفتم که درت از همه خلق مرا به
32. ۳۲فخرالامرائی تو و فخرالشعرا منفخرالشعرا بر در فخرالامرا به
33. ۳۳ور نیستم اندر خور فرمان بدهم زودفرمان بهنگام ز بسیار عطا به
34. ۳۴کان را که درنگی بود از سختی ایاماکنون که خزان آمد کارش به نوا به
35. ۳۵جاوید بقا بادت میر مسددکز نعمت عالم همه در ملک بقا به
36. ۳۶این میر بماناد ترا و همه کس راکوهست بجای همه کس نیک و ترا به
37. ۳۷چشم بدو دست بدی از هر دو جدا بادجان از تن بدکیش و بداندیش جدا به