1. ۱لاله داری شکفته بر مهتابمشگ داری گرفته بر مه تاب
2. ۲مشگ چون موی تو ندارد بویماه چون روی تو ندارد تاب
3. ۳پیل با عشق تو ندارد پایشیر با هجر تو ندارد تاب
4. ۴گر بهجر اندرون درنگ آریجانم از تن برون شود بشتاب
5. ۵صنمان را رخ تو محراب استچون شمن را صنم بود محراب
6. ۶زی لبت زلف رفته چون طوطیکرده منقار جفت پر غراب
7. ۷رخ تو پر ز خوی ز کشی و شرمدل من پر ز خون ز درد و عذاب
8. ۸این چو در کهربا نشانده عقیقآن چو بر سرخ گل فشانده گلاب
9. ۹چشم تو جای خواب و معدن سحرچشم من جای خون و معدن آب
10. ۱۰پر ز مشکم بود بروز کنارگر بشب بینم آن دو زلف بخواب
11. ۱۱گرچه زرد است ز آرزوت رخمچون رخ دعد ز آرزوی رباب
12. ۱۲سرخ گرد اندش بدیدن رویبوالمظفر شه جهان سرخاب
13. ۱۳زین میران دهر امیر خطیرکه کنندش ملک ملوک خطاب
14. ۱۴دشمنان را کند به تیغ سؤالسائلان را دهد ببدره جواب
15. ۱۵خلق خوشنود از او درم بگلهعالم آباد از او خزانه خراب
16. ۱۶هر که یکروز جست کینه اونکند زندگی بعمر حساب
17. ۱۷گوش داده بود بطمع سرودداغ خورده بود بطمع کباب
18. ۱۸رود و دریاست بر سحاب عیالدست او را شده عیال سحاب
19. ۱۹طاقت دست او ندارد اگرسیم گردد که و فلک ضراب
20. ۲۰شود از خشم او شراب شرنگشود از یاد او شرنگ شراب
21. ۲۱تیره با رأی پاک او خورشیدخشگ با دست راد او دریاب
22. ۲۲هم سخندان و هم سخن یاب استخدمتشرا بجان دل دریاب
23. ۲۳گر شیاطین شوند خصمانشتیر او بس بود بجای شهاب
24. ۲۴اصل زر از تراب خیزد و باززر از او خوارتر بسی ز تراب
25. ۲۵تازه گردد ز بانگ سائل جانشهمچو عاشق ز بانگ چنگ و رباب
26. ۲۶صلح و جنگ و رضا و خشمش هستشادی و انده و ثواب و عقاب
27. ۲۷او شده مالک رقاب ملوکداده فرمانش را ملوک رقاب
28. ۲۸میر نامان بسند چون تو ولیتو چو بحری و دیگران چو سراب
29. ۲۹چون تو والا کجا بوند بنامپیر برنا کجا شود بخضاب
30. ۳۰هرکه را مهر تو بسنجد دلخار سنجد شود بر او سنجاب
31. ۳۱بخشش اخترانت زیر نگینکوشش آسمانت زیر رکاب
32. ۳۲شیر چون تیر تو ندارد یشکپیل چون تیغ تو ندارد ناب
33. ۳۳تیغ تن سوز تو چو آتش تیزخوی جان تو ز تو چو عنبر ناب
34. ۳۴چه بچشم تو خیل شیر ژیانچه بچشم هژبر خیل کلاب
35. ۳۵بر سر تو نهاده دولت تاجبر دل تو کشاده دانش باب
36. ۳۶دوست داری مدیح کویانراهمچو فرزند روزبه را باب
37. ۳۷زائران را درم دهی بجریبشاعران را گهر دهی بجراب
38. ۳۸نکند چون اجل سنانت خطاتیر تو چون قضا شود بصواب
39. ۳۹از تو آمد پدید مردی وجودچون بعنوان بود پدید کتاب
40. ۴۰بخردان را ثنا و مدحت توخوشتر از عیش روزگار شباب
41. ۴۱شد حقیر از تو زر همچو زریرخوار گشت از تو سیم چون سیماب
42. ۴۲گر بنامت سداب کارندیآب مردی فزون شدی ز سداب
43. ۴۳تا ز عناب زینت مه مهرتا ز شمشاد رونق مه آب
44. ۴۴سر تو سبز باد چون شمشادرخ تو سرخ باد چون عناب