1. ۱بهشت وار شد از نو بهار و بخت جوانپدید گشت گل خرمی که بود نهان
2. ۲خزان دشمن کفر از نشاط گشت بهاربهار دشمن دین از نهیب گشت خزان
3. ۳سعادت ازلی را پدید نیست کنارسعادت فلکی را پدید نیست کران
4. ۴موافقانرا همرا ز گشت جان و خردمنافقانرا کوتاه گشت دست و زبان
5. ۵خدای باز بیفزود دولت اسلامسپهر باز بکاهید قوه کفران
6. ۶مخالفان دغا را گسسته شد پیوندموافقان هدی را درست شد پیمان
7. ۷ز تازه گشتن پیمان آندو شهزادهز مهر جستن و دیدار آن دو شاه جوان
8. ۸کنون که گشت بیکجا هژبر و شیر قرینکنونکه کرد بهم آفتاب و ماه قران
9. ۹عدیل کاهش و انده شود تن اعداقرین شدت و حسرت شود تن خصمان
10. ۱۰همیشه گفت همی پور رستم آن سهرابچو سوی ایران آورد لشگر توران
11. ۱۱که من پسر بوم و رستمم پدر باشددگر چه باشد دیهیم دار در کیهان
12. ۱۲درست بودی اندیشه و سگالش اوبدانکه دولت و بختش چنین نبود جوان
13. ۱۳بدست این دو خداوندگار گشت پدیدمراد آن سپه آرای پهلوان جهان
14. ۱۴کنون که این دو شه بختیار یار شدنددگر چه دارد دیهیم دار و ملکت ران
15. ۱۵امیر ابوالحسن آن بذل و جود را بنیادامیر ابوالفضل آن دین و داد را بنیان
16. ۱۶دو شهریار کریم و دو نامدار کرامدو اختیار زمین و دو افتخار زمان
17. ۱۷یکی بدست چو بادی نسیم او دیناریکی بتیغ چو ابری سرشک او مرجان
18. ۱۸یکی سخا را معدن یکی وفا را گنجیکی نعم را مخزن یکی کرم را کان
19. ۱۹یکی چو باده خورد زهره باشدش ساقییکی چو گوی زند چرخ باشدش میدان
20. ۲۰یکی گمان موالی کند بدست یقینیکی یقین معادی کند بتیغ گمان
21. ۲۱همیشه دولت آن پایدار باشد از اینهمیشه نعمت این برقرار باشد از آن
22. ۲۲نه حد کوشش اینرا پدید هست کنارنه بحر بخشش آنرا پدید هست کران
23. ۲۳نترسد از فلک آن کس که اینش گشت امیننترسد از اجل آنکس که آنش داد امان
24. ۲۴نه این بخدمت آن در شرف برد خوارینه آن بمدحت این در سخن کند بهتان
25. ۲۵یکی بسوزد ماهی بتیغ در دریایکی بدوزد زهره بتیر بر کیوان
26. ۲۶کنند کند قضا را همی بتیز حسامکنند سست اجل را همی بسخت کمان
27. ۲۷بدین دو میر خرابست خانه کفاربدین دو میر بپایست رایت ایمان
28. ۲۸بدولت اینرا چندان بگیرد آن کشوربدولت آن را قلعه بگیرد این چندان
29. ۲۹که کمترین رهیی را ببخشد آن تفلیسکه کمترین رهیی را ببخشد این ختلان
30. ۳۰چو آفتاب ببرج حمل درون آیدزمین بخندد گردد زمانه زو خندان
31. ۳۱سرور روید از آن آفتاب در ملکتچو لاله روید از آن آفتاب در نیسان
32. ۳۲مثل زنند که شیری کجا میان دو رنگفتاده جان نرهاند بچاره و دستان
33. ۳۳سرای اینرا برج حمل شمرد قیاسهم از قیاس مر او را چو مهر تابان دان
34. ۳۴بگو که چون برهاند بچاره خود را رنگکه اوفتاد میان دو شیر بیشه ژیان
35. ۳۵از این امیر عدو ناز جست و یافت نیازوزان امیر عدو سود جست و یافت زیان
36. ۳۶سرش گران و عنانش سبک شد و نشناختکه خرمیش سبک گردد و عذاب گران
37. ۳۷نه دور چرخ بماند همیشه بر یک حالنه جور دهر بماند همیشه بر یکسان
38. ۳۸همیشه دندان سودی بجنگشان اکنونبطوع چاکرشان گردد از بن دندان
39. ۳۹همیشه تا بود آسان برابر دشوارهمیشه تا بود افزون برابر نقصان
40. ۴۰ز گشت گردون نقصان این شود افزونز بخش کیوان دشوار آن شود آسان