1. ۱شده است بلبل داود و شاخ گل محرابفکنده فاخته بر رود و ساخته مضراب؟
2. ۲یکی سرود سراینده از ستاک سمنیکی زبور روایت کننده از محراب
3. ۳نگر که پردر گردید آبگیر بدانکهشکن شکن شده آب از شمال چون مضراب
4. ۴شکوفه ریخته از شاخ نار زیر درختچنان نبشته درم پیش ریخته ضراب
5. ۵صبا بساط حواصل ز بوستان بنوشتچو مشگ بید بپوشید بر سمن سنجاب
6. ۶شکفته سرخ و سیه لاله چون رخ و دل و دوستبنفشه رسته چو زلفین او ببوی و بتاب
7. ۷عقیق و مرجان با رنگ آن ندارد پایعبیر و عنبر با بوی این ندارد تاب
8. ۸ببوی و گونه گل هست خاک روی چمنببوی عنبر ناب و بگونه گل ناب
9. ۹شکفته گشت بباغ اندرون بنفشه و گلببوستان شده آب غدیر همچو گلاب
10. ۱۰ز ژاله لاله چو لؤلؤ شده رفیق عقیقنوای صلصل و بلبل چو چنک و تار و رباب
11. ۱۱خروش رعد بابر اندرون چو ناله دعدفروغ لاله بجوی اندرون چو روی رباب
12. ۱۲ز ابر گشته بکردار روی و شی خاکز باد گشته بکردار موی زنگی آب
13. ۱۳میان بستان نرگس بیاد میر خطیربجام سیمین اندر فکنده زرد شراب
14. ۱۴ابوالمظفر سرخاب کو بتیغ کبوددل سیاه بد اندیش کرده پر ز ذباب
15. ۱۵گناه دشمن بگذارد از کرم بعفوخطای دوست بپوشد ز مرد می بصواب
16. ۱۶دهنده سائل خواهنده را هزار عطادهنده سائل پرسنده را هزار جواب
17. ۱۷بجای قدرش گردون بود بجای سریربجای دستش دریا بود بجای سراب
18. ۱۸مخالفان را بر تن بود همیشه جربموافقان را پر زر از او همیشه جراب
19. ۱۹بگیتی اندر داد آنچنان بگسترده استگه کرده یزدان ایمن روان او ز عقاب
20. ۲۰چنانکه میش کند بچه در نشیمن شیرچنانکه کبک نهد خایه در کنام عقاب
21. ۲۱بداد کرد همه شهرهای شاه آبادبجود کرد همه گنجهای خویش خراب
22. ۲۲چه سنگ باشد با تیغ تیز او چه پرندچه زر باشد با دست راد او چه تراب
23. ۲۳کسی که راست زند دست در کتاب ثناشبروز حشر دهندش بدست راست کتاب
24. ۲۴خمار باشد بهر عدوی او ز نبیذچو دود باشد بهر حسود او ز کباب
25. ۲۵ز تاب تیغش جان عدو بفرسایدچنانکه کتان فرسوده گردد از مهتاب
26. ۲۶خدای گوئی از دوستان او برداشتبدان سرای عذاب و بدین سرای حساب
27. ۲۷ز طبع حاسد او رتفه از نهیب شکیبتن مخالف او گشته از عذاب مذاب
28. ۲۸همیشه باد دل و طبع این رفیق نهیبهمیشه باد تن و جان آن عدیل عذاب
29. ۲۹کسی که طالع گیرد نبرد خصمان راکند ز روی چو روی مخالفان صلا
30. ۳۰بمگر که سوختن آتش ز تیغ او آموختچنانکه رادی آموخت از دو کفش آب
31. ۳۱چنانکه خاک بحلمش نسب کند بدرنکچنانکه باد بطبعش نسب کند بشتاب
32. ۳۲بکاه ماند بدخواه و خشم او بشمالبدیو ماند بدساز و خشت او بشهاب
33. ۳۳بروی خوبتر است از مه دو هفته بشببلفظ نوشتر است از شراب وقت شباب
34. ۳۴گه بهار ز خلقش برد نسیم صباگه خزان ز نوالش برد سرشک سحاب
35. ۳۵چنان خوش آید آواز سائلانش بگوشکه گوش عاشق میخواره را خروش رباب
36. ۳۶خراب گردد پیش سنان او خارهسراب باشد پیش بنان او دریاب
37. ۳۷سرای پرده جاه و جلال او را کردهمی ز مدت گیتی هماره چرخ طناب
38. ۳۸همیشه تا تن سیماب و چشمه خورشیدیکی بلرزد و دیگر فروغ دارد و تاب
39. ۳۹دل موالی رخشان چو تافته خورشیدتن حسودش لرزان ز بیم چون سیماب