1. ۱بقد سرو رسائی بزلف غالیه گونیکی همیشه فراز و یکی همیشه نگون
2. ۲ز عشق آن رخ چون برف خون فشانده بر اوسرم چو برف شد و آب دیده گشت چو خون
3. ۳بت عزیزی لیکن پر از هوات هواوفات پیشه ولیکن پر از جفات جفون
4. ۴ایا بچهره چو شیرین بزهره چون فرهادایا بحسن چو لیلی بمهر چون مجنون
5. ۵یکی که دارد بند و شکنج گوناگوندگر که گونه او هست چون شب شبه گون
6. ۶هر آن دلی که بزلف تو اندرون افتادز بند او نتواند شدن دگر بیرون
7. ۷بشب نیابد کس ره در او بماند دلمگر که باشد نور رخ تو راهنمون
8. ۸نه عنبر است و طرازش بعنبر آلودهنه غالیه است و شکنجش بغالیه معجون
9. ۹گهی از او گل پوشد ز مشگ پیراهنگهی از او مه دارد ز غالیه پرهون
10. ۱۰گهی بجنگ بود با من او و گاه بصلحگهیم دارد شادان دل و گهی محزون
11. ۱۱بگو که تا من بی دوست چند باشم چندبگو که تا من بی یار چون شکیبم چون
12. ۱۲کنون بسنگ گرانی بود همه کسرابود بسنگ درون خوار لولو مکنون
13. ۱۳تو عاشقانرا داری زبون ز چشم سیاهچو خسروانرا دارد ملک ز تیغ زبون
14. ۱۴ستون دولت و دین شهریار ابومنصورکه هست زیر ز نخ دست دشمنانش ستون
15. ۱۵سخنش گاه سخا خستگان محنت راکند درست چو کژدم گزیده را افیون
16. ۱۶ز هفت گردون بگذشت نام قدرش از آنکهیکی عطاش بود بار هفتصد گردون
17. ۱۷همیشه باد نگهبان جان او ایزدهمیشه باد نگهدار ملک او گردون
18. ۱۸اگر بدانش مامون ز چرخ بر شده بودهزار میرش مامور بود چون مامون
19. ۱۹همیشه باغ بلا باد جای دشمن اوکه نام اوست ز بغداد تا بلاساغون
20. ۲۰اگر بدانش مامون ز چرخ بر شده بودهزار میرش مامور بود چون مامون
21. ۲۱همیشه باغ بلا باد جای دشمن اوکه نام اوست ز بغداد تا بلاساغون
22. ۲۲بنزد همت او پست آسمان بلندبجای دولت او نرم روزگار حرون
23. ۲۳ایا بجام جم و سهم سام و زهره زالایا بچهر منوچهر و فر افریدون
24. ۲۴خدای کرد یکی را چو تو بچندین گاهبیافرید جهانی چنین بکن فیکون
25. ۲۵چو تو نباشد ز امروز تا برستاخیزز گاه آدم چون تو نبود تا اکنون
26. ۲۶از آنکه در تو بنزدیک تو نیابد راهترا نیارد پیش ایچ کار گردون دون؟
27. ۲۷ز طمع نعمت خدمت زبون دهند همهز پیش خدمت نعمت دهی همه تو زبون
28. ۲۸همه جهان بفنون حاشیه کشند ز خلقتو خلق را بستم حاشیه دهی نه فنون
29. ۲۹بدست دجله و جیحون کنی ببادیه درز تف تیغ کنی خشگ دجله و جیحون
30. ۳۰همیشه مردم بر دولت تو مفتوننداز آنکه هستی بر وجود و مردمی مفتون
31. ۳۱ترا چه ناله کوس و چه ناله ارغنبروز جنگ تو باشی نشسته بر ارغون
32. ۳۲بفتح نامه همیشه ترا براه نوندبخلق خواندن دائم ترا بکار هیون
33. ۳۳هلاک باد چو قارون عدو که هستی توبکف راد هلاک فکنده قارون
34. ۳۴همیشه روز تو میمون بود خداونداکه تو نزادی الا بطالع میمون
35. ۳۵ز خاک خشگ برآید بفر تو گل سرخز سنگ خاره بر آری بفر طالع نون
36. ۳۶ز نعمت تو نبوده است هیچ کس محرومز خدمت تو نبوده است هیچ کس مغبون
37. ۳۷اگر بخواهی بفروزی اندر آب آذروگر تو گوئی ز آذر بروید آذریون
38. ۳۸یکی سخات فزونتر ز گنج اسکندریکی سخنت نکوتر ز علم افلاطون
39. ۳۹همیشه تا نکند کس میان آتش جایهمیشه تا نکند کس میان آب سکون
40. ۴۰دو چشم خصم تو بادا چو رود اسکندردل عدوی تو بادا چو آذر برزون