1. ۱بتی چون رامش اندر می مهی چون دانش اندر جانبلای دل بدو سنبل شفای جان بدو مرجان
2. ۲ز عنبر بر مهش چنبر ز سنبل بر گلش چوگاندلش چون قبله تازی رخش چون قبله دهقان
3. ۳دو چشمش مایه درد است و دو لب مایه درماندو زلفش مایه کفر است و دو رخ مایه ایمان
4. ۴اگر با من بخندیدی نبودی چشم من گریانور از من رخ نپوشیدی نبودی راز من عریان
5. ۵ترا دو زلف مشک افشان بر آن دو عارض رخشانمرا بر دو رخ زرین دو دیده هست درافشان
6. ۶لب و دندانش چون مرجان چکیده بر گل خندانبدندان مانده انگشتم ز عشق آن لب و دندان
7. ۷ببالا سرو بستانی شکفته بر سرش بستاناگر دائم بقا خواهی از آن بستان گلی بستان
8. ۸ببین دو زلف پرتابش بران دو عارض تابانبکردار کف موسی بدو پیچیده بر ثعبان
9. ۹ایا نقشی که چون رویت نباشد نقش بر ایوانبدو رخ چشمه مهری بدو لب چشمه حیوان
10. ۱۰دل از گفتار تو غمگین تن از رفتار تو بیجانخیال روی و مویت را شمن گردد بت کاشان کذا
11. ۱۱ز عشقت بس زیان دارم ولیکن بس مرا سود آنکه دیدم روی شاهنشه ابومنصور وهسودان
12. ۱۲خدای ما که پیدا کرد از ناچیز انس و جانز بهر انس و جان او را پدید آورد انس جان
13. ۱۳چنان گردن کشی گردون برون نارد بصد دوراننه از روم و نه از تازی نه از ایران نه از توران
14. ۱۴اگرچه نیک و بد باشد ز گشت کنبد گردانتو خیر و شر و نیک و بد ز کلک و خنجر اودان
15. ۱۵اگر شیطان کند مدحش شود همچون ملک شیطانعدو زو پست تا ماهی ولی زور است تا سرطان
16. ۱۶چو خورشید است جود او به بر و بحر بی پایانکه باشد بر که و بر مه فروغ روی او تابان
17. ۱۷بزیر رانش اندر اسب چون باد وزان پرانبجز او هیچ کس را بوده هرگز باد زیر ران
18. ۱۸میان مدح نام او بسان سجده در فرقانبیاد او ولی تازه عدو از غم بود پژمان
19. ۱۹بروز بزم چون دارا بروز رزم چون ماکانبمهر او ولی باقی ز کین او عدو ماکان
20. ۲۰ز تیغ و کف او خیزد ز خون و خواسته طوفانموافقرا دهد بار این مخالف را دهد باران
21. ۲۱اگر یک شاعری یابد ز کافی کف او احسانچنان گردد که از اقبال برتر باشد از احسان
22. ۲۲همه دشوارهای چرخ نزدیک ولیش آسانسپهر از تیغ او خائف جهان از تیر او ترسان
23. ۲۳بروز خشم چون دوزخ بروز مهر چون ریحانبدین ریحان کند آتش بدان آتش کند ریحان
24. ۲۴بدی را خنجر وی گنج (کذا) و نیکی را کف او کانولی را بهره زین گوهر عدو را بهره زان نیران
25. ۲۵سخای او گه مجلس وغای او گه جولانموالیرا دهد نصرت معادی را دهد خذلان
26. ۲۶بگاه رزم چون رستم بگاه بزم چون دستانجدا گفتارش از تنبل بری کردارش از دستان
27. ۲۷ایا دعوی رادی را دو کف راد تو برهانسخا از کف تو پیدا و جور از عدل تو پنهان
28. ۲۸اگر هنگام کوشیدن به پیش آید جهانی جانبدشت اندر جهانی جان نهی مر کرکسانرا خوان
29. ۲۹ز گردون برترت منظر ز کیوان برترت ایوانبه منظر نایدت گردون بایوان نرسدت کیوان
30. ۳۰برزم اندر چو نعمانی ببزم اندر چو نوشیروانکه را دربان تو باشد سزد دربان او خاقان
31. ۳۱الا تا از مه تابان بفرساید همی کتانالا تا از مه آبان بیفزاید همی بستان
32. ۳۲بداندیش تو کتان باد و تیغ تو مه تاباننکوخواه تو بستان باد و دست تو مه آبان