1. ۱ای سهی سرو روان از تو بهشت آئین چمنروی تو ماهست و گرد ماه از انجم انجمن
2. ۲مشک داری بر شقایق ورد داری بر عقیقسرو داری بر گل و شمشاد داری بر سمن
3. ۳از نسیم زلف تو همچون شمن گردد صنموز بهشت چشم تو همچون صنم گرد دشمن
4. ۴ماه تابانی و لیکن جان عشاقت فلکسرو نازانی ولیکن چشم مشتاقت چمن
5. ۵روی تو تابان و رخشان همچو جان جبرئیلزلف تو پیچان و تاری همچو جسم اهرمن
6. ۶چشم من بیجاده بارد روز و شب چون روی توزلف تو پرتاب باشد سال و مه چون جان من
7. ۷زانکه روی تو میان چشم من دارد مقامزانکه جان من میان زلف تو دارد وطن
8. ۸جادوانرا چشم تو بندیست پر نیرنگ و رنگآهوانرا از زلف تو دامی است پر پیچ و شکن
9. ۹عشق تو ماننده عقل اندر آمیزد بجانمهر تو ماننده جان اندر آمیزد بتن
10. ۱۰چون کمربندی بجوزا در ببینم شاخ گلباز پروین بینم اندر گل چو بگشائی دهن
11. ۱۱گر خیال تو ببیند حور عین اندر بهشتبگسلد پیرایه از رشگ و بدرد پیرهن
12. ۱۲پشتم از تیر هوای تست چون زرین کمانرویم از تیغ فراق تست چون زرین مجن
13. ۱۳برهمن گشتم بتا تا یافتم بهر از تو رنجاز بتان جز رنج ناید هیچ بهر برهمن
14. ۱۴عاقبت بهره نباشد مردمانرا جز دو جایپیش یزدان یا به پیش پادشاه تیغ زن
15. ۱۵خسرو آن سوزنده اعدا بگاه رزم و کینپشت لشگر لشگری دریای احسان بوالحسن
16. ۱۶اسب او دریا گذار و خشت او سندان گذرلفظ او شکر شکر شمشیر او لشکر شکن
17. ۱۷با دل خصمان او هرگز نیامیزد نشاطدر تن یاران او هرگز نیامیزد حزن
18. ۱۸امر او را کار بسته شهریاران زمینحکم او را داده گردن پادشاهان زمن
19. ۱۹تیغ او شیر ژیان اجسام خصمانش عرینلفظ او در ثمین ارواح یارانش عدن
20. ۲۰پیش تیغ او قضا چون پشه پیش ژنده پیلپیش خشت او قدر چون گر به پیش کرگدن
21. ۲۱نارون با کین او گردد بسان خیزرانخیزران با مهر او باشد بسان نارون
22. ۲۲از طراز خلعت او گنجه مانند طرازوز نسیم خلق او اران بکردار ختن
23. ۲۳مرد را یارا نباشد وصف جودش بر زباندر نگنجد هیچ کس را نعت فضلش بر دهن
24. ۲۴ای امیر بی خلاف ای پادشاه بی نفاقراد بی روی و ریا و مرد بی دستان و فن
25. ۲۵بی تو کی نازد جهان بی عقل کی نازد روانبی تو چون ماند زمین بیروح چون ماند یدن
26. ۲۶لشگر تو سال و مه باشد بتدبیر سلاحبدسگالان تو روز و شب بتدبیر کفن
27. ۲۷چون بخواهد کرد گردون دشمنترا دل کبابآفتابش باشد آتش نیزه تو بابزن
28. ۲۸بی خرد باشد هرآنکس شیر خواند مر ترازانکه تو فیل افکنی شیران بوند آهوفکن
29. ۲۹هم سکون و هم فتن هستند در شمشیر توکه موالیرا سکون است و معادیرا فتن
30. ۳۰ای دل بنده همیشه زیر بار بر توای رهی را جان بشکر تو همیشه مرتهن
31. ۳۱گر کند مدح تو آنکو زان نیاید یکهنرزر بدست آرد بکیل و در بچنگ آرد بمن
32. ۳۲چون رهی پیش تو هر سالی بجائی رفتمیرفتن من بودهمچون رفتن کرباس تن
33. ۳۳هرکجا بودم رهی و بنده بودم مر تراگرچه بودم در سعادت گرچه بودم در محن
34. ۳۴کردم آخر خویشرا حالی بجائی در مقیمکرده آنجا بنده تو شاه نام خویشتن
35. ۳۵گرچه آنجا دیر ماندم سر نهادم زی تو بازسر سوی چنبر کشد گرچه دراز آید رسن
36. ۳۶تا ز بوی نسترن یابد دل مردم نشاطتا ز زخم خار بن یابد دل مردم حزن
37. ۳۷نسترن بر دشمنانت باد همچون خاربنخار بن بر دوستانت باد همچون نسترن