1. ۱با درنگ از درد دل در بوستان دی داد رنگزرد و پرچین شد چو روی دردمندان با درنگ
2. ۲آن چمن کز لاله و گل بود چون رنگین تذروشد ز برگ زرد و خاک تیره چون پشت پلنگ
3. ۳آسمان چون تو زی و خز باشدی از خیل ابرراست گشته روز و شب ماننده تیر خدنگ؟
4. ۴تا چو سوزن های زرین شد گیاهان بر درختبرگ چون زرین ورق شد آب صافی شد چو رنگ؟
5. ۵رز همی ماند بخیل زنگیان خفته مستاندک اندک خیل روم اندر میان خیل زنگ
6. ۶خوش بود خون رزان خوردن بهنگام خزانخاصه اندر بوستان با دوستان بارو دو چنگ
7. ۷چرخ گشته زابر همچون زنگ بسته آینهآب روشن گشته چون آئینه نادیده زنگ
8. ۸گر نیاری گل بدست از بوستان چندی رواستشاید ار چندی ز بلبل نشنوی آواز چنگ
9. ۹مدح شمس الدین بجای بانگ بلبل گوش دارجام می برزن بیاد او بجای جام بنگ
10. ۱۰شه قوام الدوله تاج مملکت فخر ملوکآفتاب روز جود و اژدهای روز جنگ
11. ۱۱بوالمعالی کو برای و همت عالی کندیوز را جفت گوزن و باز را جفت پلنگ
12. ۱۲دوستانرا زاب بد پابنده چون پور ملکصاعقه بر دشمنان بارنده چون پور پشنگ
13. ۱۳بر عدوی شه شرار آتش شمشیر اولاله دارد چون مغیلان نوش دارد چون شرنگ
14. ۱۴هرکه رازی وی بیاید دل بمهر اندر زمانرخ شود چون آذرنگ و دل چو انگشت زرنگ
15. ۱۵روز بخشش راست گوی و روز کوشش راستکارعادت او بی تکلف وعده او بی درنگ
16. ۱۶روز جود از لفظ او امروز و فردا نشنویروز کین از حمله او ننگری تو بند و رنگ
17. ۱۷از سخا یکسان شمارد زر و سیم و سنگ و خاکاز هنر یک جنس دارد ببر و شیر و غارم و رنگ
18. ۱۸از بسی کز کف او دیدند خواری زر و سیمهر دو آن پنهان شدند از شرم خلق و نام و ننگ
19. ۱۹جای این باشد همیشه در میان تیره خاکجای آن باشد همیشه در میان ساده سنگ
20. ۲۰هرکه مدح او نه پیوندد چه گویا و چه گنگآب کز وی بهره نستانی چه دریا و چه گنگ
21. ۲۱آورد ناگه چو بر خیل معادی تاختنباز نشناسند گردان پاردم از پالهنگ
22. ۲۲از فرشته خوی و فرخ دیدن و فرخنده رایای همه فرخندگی از دانش و فرهنگ و هنگ
23. ۲۳بس نمانده تا چنان گردی که در مجلس بخلقهم درم بخشی بگردون هم گهر بخشی بسنگ
24. ۲۴روز بر دشمن شود شب رنگ و گردد تنگدستچون در آهختند بر شبرنگ تو در جنگ تنگ
25. ۲۵دست جور از پای زخم عدل تو برگشت شلپای بخل از دست زخم جود تو برگشت لنگ
26. ۲۶تا شکر ماننده حنظل ندارد رنگ و طعمتا نهنگان را چو طاوسان نباشد طبع و رنگ
27. ۲۷باد بر یاران تو حنظل بکردار شکرباد بر خصمان تو طاوس بر سان نهنگ
28. ۲۸مهرگان فرخنده بادا بر دو شاه مهربانحاسدان جفت غریو و دشمنان جفت غرنگ
29. ۲۹هردوان خرم نشسته بر سریر و می بدستمجلس از فر شما آراسته مانند گنگ