1. ۱چو صبح من ز سیاهی به شام مانندستچه گوییم که ز شب چند رفت یا چندست؟
2. ۲به رنج از پی راحت نگاه داشته اندز حکمت ست که پای شکسته در بندست؟
3. ۳درازدستی من چاکی ار فگند چه عیبز پیش دلق ورع با هزار پیوندست
4. ۴نگفته ای که به تلخی بساز و پند پذیربرو که باده ما تلخ تر از این پندست
5. ۵وجود او همه حسنست و هستیم همه عشقبه بخت دشمن و اقبال دوست سوگندست
6. ۶نگاه مهر به دل سر نداده چشمه نوشهنوز عیش به اندازه شکرخندست
7. ۷ز بیم آن که مبادا بمیرم از شادینگوید ار چه به مرگ من آرزمندست
8. ۸شمار کج روی دوست در نظر دارمدرین نورد ندانم که آسمان چندست
9. ۹اگر نه بهر من از بهر خود عزیز دارکه بنده خوبی او خوبی خداوندست
10. ۱۰نه آن بود که وفا خواهد از جهان غالببدین که پرسد و گویند هست، خرسندست