در حال آماده شدن…
در حال بارگذاری صفحه
شاعر کلاسیک
غالب دهلوی
غالب دهلوی
۱۲۱۲–۱۲۸۵ ق.آگره
میرزا اسدالله بیگ خان، مشهور به میرزا غالب یا غالِب دِهلَوی از شاعران و نویسندگان پارسیگوی و اردونویس سدهٔ سیزدهم هجری در شبهقاره هند بود. نیاکان غالب از مرزبانزادگان و کشاورزان سمرقند و ترکزبان بودهاند که بعداً به هندوستان آمدند. غالب در چامه سرودن پیرو سبک هندی و مکتب وقوع بود. او در نوشتههای خود از واژههای فارسی سره و همچنین واژههای دساتیری نیز استفاده مینمود. ادب و فلسفه و عرفان موضوعات بیشتر نوشتههای غالب را تشکیل میدهند.
جستجو در آثار غالب دهلوی
کلمه را تایپ کنید تا غزلها و سایر آثاری که آن کلمه را دارند نمایش داده شوند.
به شعر مورد نظر بپر
شماره و قالب شعر را وارد کن — یکضربی به همان صفحه میرویم.
آثار
غزلیات — ۳۳۴ اثر
۱
شمارهٔ ۱
نمیبینیم در عالم نشاطی کاسمان ما را • چو نور از چشم نابینا ز ساغر رفت صهبا را
۲
شمارهٔ ۲
سوزد ز بس که تاب جمالش نقاب را • دانم که در میان نپسندد حجاب را
۳
شمارهٔ ۳
ای گل از نقش کف پای تو دامان ترا • گل فشان کرده قبا سرو خرامان ترا
۴
شمارهٔ ۴
ای به خلا و ملا خوی تو هنگامه زا • با همه در گفتگو بی همه با ماجرا
۵
شمارهٔ ۵
سپردم دوزخ و آن داغهای سینه تابش را • سرابی بود در ره تشنه برق عتابش را
۶
شمارهٔ ۶
نهفت شوخی بی پرده شور جنگش را • ز باده تندی این باده برد رنگش را
۷
شمارهٔ ۷
ای روی تو به جلوه درآورده رنگ را • نقش تو تازه کرد بساط فرنگ را
۸
شمارهٔ ۸
چون به قاصد بسپرم پیغام را • رشک نگذارد که گویم نام را
۹
شمارهٔ ۹
در هجر طرب بیش کند تاب و تبم را • مهتاب، کف مار سیاه ست شبم را
۱۰
شمارهٔ ۱۰
سوز عشق تو پس از مرگ عیانست مرا • رشته شمع مزار از رگ جانست مرا
۱۱
شمارهٔ ۱۱
من آن نیم که دگر می توان فریفت مرا • فریبمش که مگر می توان فریفت مرا
۱۲
شمارهٔ ۱۲
جان بر نتابد ای دل هنگامه ستم را • از سینه ریز بیرون مانند تیغ دم را
۱۳
شمارهٔ ۱۳
بر نمی آید ز چشم از جوش حیرانی مرا • شد نگه، زنار تسبیح سلیمانی مرا
۱۴
شمارهٔ ۱۴
شکست رنگ تا رسوا نسازد بی قراران را • جگر خونست از بیم نگاهت رازداران را
۱۵
شمارهٔ ۱۵
نوید التفات شوق دادم از بلا جان را • کمند جذبه طوفان شمردم موج طوفان را
۱۶
شمارهٔ ۱۶
خاموشی ما گشت بدآموز، بتان را • زین پیش وگر نه اثری بود، فغان را
۱۷
شمارهٔ ۱۷
غمت در بوته دانش گدازد مغز خامان را • لبت تنگ شکر سازد دهان تلخ کامان را
۱۸
شمارهٔ ۱۸
نگویم تازه دارم شیوه جادوبیانان را • ولی در خویش بینم کارگر جادوی آنان را
۱۹
شمارهٔ ۱۹
تعالی الله به رحمت شاد کردن بیگناهان را • خجل نپسندد آزرم کرم بیدستگاهان را
۲۰
شمارهٔ ۲۰
به خلوت مژده نزدیکی یارست پهلو را • فریب امتحان پاکبازی داده ام او را
دربارهی غالب دهلوی
میرزا اسدالله بیگ خان، مشهور به میرزا غالب یا غالِب دِهلَوی از شاعران و نویسندگان پارسیگوی و اردونویس سدهٔ سیزدهم هجری در شبهقاره هند بود.
نیاکان غالب از مرزبانزادگان و کشاورزان سمرقند و ترکزبان بودهاند که بعداً به هندوستان آمدند.
غالب در چامه سرودن پیرو سبک هندی و مکتب وقوع بود. او در نوشتههای خود از واژههای فارسی سره و همچنین واژههای دساتیری نیز استفاده مینمود.
ادب و فلسفه و عرفان موضوعات بیشتر نوشتههای غالب را تشکیل میدهند.
۴۴۶
شعر در دیوان
۳۳۴
غزلیات
۱۱۲
رباعیات