1. ۱خاموشی ما گشت بدآموز، بتان رازین پیش وگر نه اثری بود، فغان را
2. ۲منت کش تأثیر وفاییم، که آخراین شیوه عیان ساخت، عیار دگران را
3. ۳در طبع بهار این همه آشفتگی از چیست؟گویی که دل از بیم تو خون گشته خزان را
4. ۴مویی که برون نامده باشد چه نماید؟بیهوده در اندام تو جستیم، میان را
5. ۵طاقت نتوانست به هنگامه طرف شددادیم به دست غمت از ناله، عنان را
6. ۶تا شاهد رازت به خموشی شده رسواچون پرده به رخسار فروهشت، بیان را
7. ۷در مشرب بیداد تو خونم، می نابستکز ذوق به خمیازه درافگنده کمان را
8. ۸در طاعتیان فرخ و بر عشرتیان سهلنازم شب آدینه ماه رمضان را
9. ۹اینک زده ام بال تقاضا ز دو مصرعتا مژده معراج دهم سعی بیان را
10. ۱۰زینسان که فرو رفته به دل، پیر و جوان رامژگان تو جوهر بود آیینه جان را
11. ۱۱واداشت سگ کوی تو زین حد نشناسیدر پای تو می خواستم افشاند روان را
12. ۱۲بر تربتم از نخل قدت جلوه فروبارتا خاک کند نوبر از آن پای نشان را
13. ۱۳جستیم سراغ چمن خلد به مستیدر گرد خرام تو ره افتاد گمان را
14. ۱۴ای خاک درت قبله جان و دل غالبکز فیض تو پیرایه هستی ست جهان را
15. ۱۵تا نام تو شیرینی جان داده به گفتندر خویش فرو برده دل از مهر زبان را
16. ۱۶بر امت تو دوزخ جاوید حرامستحاشا که شفاعت نکنی سوختگان را