1. ۱زاهد چه بلائی تو که این رشته تسبیحاز دست تو سوراخ به سوراخ گریزد
2. ۲خلق ار همه دنبال تو افتند عجب نیستیک بره ندیدم که ز سلاخ گریزد
3. ۳حرف از دهن تست کزین سان بجهد تیزیا تیز که از معده نفاخ گریزد
4. ۴هر کو به تو همسایه شود در چمن خلداز جنت و از چشمه نضاخ گریزد
5. ۵آنی تو که چون نظم دری خوانی و تازینظم از سخن عمعق و شماخ گریزد
6. ۶من از تو گریزانم ازیرا که روا نیستگر صاحب تقوی نه ز اوساخ گریزد
7. ۷ورنه نتوان گفت که در جرگه شاهانشاهین ز حمامات و زافراخ گریزد
8. ۸در مذهب من از سگ گر باشد کمترشیری که چو گاوش بزند شاخ گریزد
9. ۹مردی که زصد تیزی صمصام نترسدشاید که از یک ریزه صملاخ گریزد
10. ۱۰آن غوک غدیرست که از روده بترسدوان موش بیابان که ز سلاخ گریزد
11. ۱۱وان دل که زصد نرگس جماش نه لغزدباشد که ز یک ناکس جماخ گریزد
12. ۱۲نبود عجب از مرد کشاور که به دی ماهاز باغ برون آید و در کاخ گریزد
13. ۱۳بس راکب و راجل که چو دی در رسد از دشتزی شهر به شملال و به شرواخ گریزد
14. ۱۴بلبل که بود عاشق رخسار گل از گلدر باغ شود زاغ چو گستاخ گریزد
15. ۱۵سار است و چکاوک که ز بستان به زمستانهم چون ملخ از بدوی ملاخ گریزد
16. ۱۶با این همه عبدی که به مولا بودش انسبالله که به صد ناله و صد آخ گریزد
17. ۱۷برفاخته نسبت نه توان داد که آساناز جلوه گه سرو به جلواخ گریزد
18. ۱۸مرغی که همه ساله خورد دانه ز یک تاکحاشا که ز عنقود وز شمراخ گریزد
19. ۱۹چون باد خزان بار رزان جمله فرو ریختآسیمه به هر لانه و هر لاخ گریزد
20. ۲۰بی چاره چوزین باغ به در راه نداردناچار ازین شاخ به آن شاخ گریزد