1. ۱ای بلند اختر برادر کاین ستم گر آسماندست خود را از گزند جاه تو کوتاه یافت
2. ۲خواست تا ناگاه تازد باره بر خیل تو لیکحافظان باره جاه ترا آگاه یافت
3. ۳زان بنان و زان بیان هر لفظ و هر معنی که خاستصد هزارن آفرین از السن و افواه یافت
4. ۴نامه کامد به من زان خامه شیرین سخنخویش را خاتون و نظم انوری را داه یافت
5. ۵دیده و دل چون بدان خط معنبر رو نهادساحتی شادی فزا و راحتی غم کاه یافت
6. ۶لیک از آن سبک و سیاق و لفظ و معنی یافتمکان دل نازک ز ما، بی موجبی اکراه یافت
7. ۷ان بعض الظن ائم ای برادر جان چرادر میان ما و تو بد خواه و بدگو راه یافت
8. ۸گر شکایت داری از اقران خود آسوده باشکاسمانت بر تر از اقران و از اشباه یافت
9. ۹ای برادر غم مخور کز غدر اخوان حسودیوسف کنعانی اول چاه و آخر جاه یافت
10. ۱۰اول اندک صبر کرد آخر به بیداری بدیدآن چه در خواب از سجود آفتاب و ماه یافت
11. ۱۱صبر کن جان برادر زان که کام دل به صبرحضرت یعقوب باز از حضرت الله یافت
12. ۱۲رو به درگاه شهنشه نه که هر کو در جهانیافت عز و جاه از درگاه شاهنشاه یافت
13. ۱۳خاصه زان پس کاین اساس عزل غیر و نصب توانتظام از اهتمام ظل ظل الله یافت
14. ۱۴بشنو از من پند و در انجام کار خویش کوشخواه خرج آن نصاب از پنج تا پنجاه یافت
15. ۱۵تا نیائی در طلب هرگز نپائی در طربکو کسی کو در تجارت بی طلب تنخواه یافت؟
16. ۱۶گر ندیدی چاکری مجرم که از یک لطف شاهایمنی از شر چندین دشمن بدخواه یافت
17. ۱۷خود منم آن بنده عاصی که باز از یک نظرجاه خود از اوج رفعت در حضیض چاه یافت
18. ۱۸خاک درگاه شهنشه باش و عمر خضر بخشکآب حیوان این صفت از خاک این درگاه یافت