1. ۱امروز که با شاه جهان ماه جهان استروز رمضان نیست که رو بر رمضان است
2. ۲ما را به دو ماه است درین فصل سرو کارکاین کاهش جان آمد و آن خواهش جان است
3. ۳هر جا که بود عیش و طرب پیرو این استهر جا که بود رنج و تعب همره آن است
4. ۴زین زمزمه نغز و مقامات حزین استزان همهمه مرگ و مناجات و اذان است
5. ۵در سال نو از ماه نو ای شاه جهان خواهجامی که به از کوثر و تسنیم جنان است
6. ۶حالی که جهان جمله جوان گشت عجب نیستپیر ار نخورد باده ولی شاه جوان است
7. ۷گویند طبیبان که ترا خاصه درین فصلزین روزه سی روزه گزند دل و جان است
8. ۸از باده بود سود و نهد روی به بهبودرنجی که کنون از سهر و از یرقان است
9. ۹مفتی چه دهد فتوی و قاضی چه دهد حکمگر خود گنهی هست نه بر شاه جهان است
10. ۱۰آن کیست که شب را تو اگر گوئی روز استگوید نه چنین است و نگوید که چنان است
11. ۱۱جز بنده که گر مورد الطاف تو باشدیا عرضه قهر تو به یک سیرت و سان است
12. ۱۲من بنده عیان گویمت این راز اگرچهچندی است که راز تو ز من بنده نهان است
13. ۱۳کاین جنگ و جدالی که تو در خاطر داریکاری است که بس عمده و دشوار و گران است
14. ۱۴وبن خیل و سپاهی که ترا باشد امروزبا طایفه روس کجا تاب و توان است؟
15. ۱۵امسال سه سال است که این خیل و حشم رانه جیره و نه جامه و نه مشق و نه سان است
16. ۱۶وان غله که گیرند به تنخواه مواجبدر وزن سبک باشد و در نرخ گران است
17. ۱۷سرباز به مشق است و نظام ار نه سپاهیاز فعله و حمال و خرک دار و شبان است
18. ۱۸امروز ترا دیدن سان لازم و واجبنه حسن فرامرز و جمال رمضان است
19. ۱۹از تیر و کمان گوی نه زان قامت و ابرویکاین راست چو تیر آمد وان خم چو کمان است
20. ۲۰گر در دو جهان کام دل و راحت جان استمن وصل تو جویم که به از هر دو جهان است
21. ۲۱فلسی نخرم عشوه این جا که پدید ستباور نکنم وعده آن جا که نهان است
22. ۲۲گویند که آن بارگه عز و نشاط استنامند که این کارگه ذل و هوان است
23. ۲۳این جا که پدید است بدیدیم چنین استآن جا که نهان است چه دانیم چه سان است؟
24. ۲۴من کوی تو جویم که به از عرش برین استمن روی تو بینم که به از باغ جنان است
25. ۲۵صیدم کند آن آهوی مشکین که شب و روزدر گلشن روی تو چمان است و چران است
26. ۲۶از زلف چو زنجیر تو در بندم ورنهدرهم گسلم گرچه دو صد بند گران است
27. ۲۷این طایر قدس ارنه به دامت بودش انسبالله که ز هر جا که جهان است جهان است
28. ۲۸در دایره کون و مکان نیست و گر هستدر دام تواش کون و به بام تو مکان است
29. ۲۹تا بر سرزلفین تو داریم سر و کارمار ا چه سرو کار به کار دو جهان است
30. ۳۰از صوفی و قشری چه نشان است و چه نام استبی پا و سری را که نه نام و نه نشان است
31. ۳۱با کشمکش کافر و مومن چه رجوع استبی دین و دلی را که نه این است و نه آن است
32. ۳۲در کیش من ایمانی اگر هست به عالمدر کفر سر زلف چو زنجیر بتان است
33. ۳۳گر واعظ مسجد به جز این گوید مشنوآن احمق بی چاره چه داند حیوان است
34. ۳۴زان سبحه و سجاده مشو غره که زاهدگرگ است و بخواهد که بگویند شبان است
35. ۳۵گو: بر سر این کوچه بیا هر که خرد زهدکان زهد فروش این جا بگشاده دهان است
36. ۳۶در رسته ما رسم غریبی است که ایمانارزان به فروش آید و انصاف گران است
37. ۳۷گر زهد و ورع این بود امروز که او راستحق بر طرف مغ بچه دیر مغان است
38. ۳۸او خون دل خم خورد این خون دل خلقباور نتوان کرد که این به تر از آن است
39. ۳۹در حضرت شیخ ار نفسی سرد برآرممعذور بدارید که دل در خفقان است
40. ۴۰پنهان نخورم باده و پیدا نکنم زهدرندی و هوس ناکی من فاش و عیان است
41. ۴۱کوته نظران را چه عجب گر عجب آیدکاین پیر کهن در پی آن تازه جوان است
42. ۴۲زنجیر دل اندر کف طفلی است و گرنهدیوان چرا در پی اطفال دوان است
43. ۴۳دل کز بر من گم شد و پیدا نشود بازعالم همه دانند که اندر همدان است
44. ۴۴پیداتر ازین گر بتوان گفت بگویمتا باز نگوئی تو که : این راز نهان است
45. ۴۵گیرم که زیان آیدم از گفتن این رازرسوای غمت را چه غم از سود و زیان است
46. ۴۶گر در سر سودای تو بازم سر و جان راسودی اگرم زین سر و جان است همان است
47. ۴۷دل باخته ای را که به هر عضو زبانی استخاموش تر از جمله زبان هاش زبان است
48. ۴۸من مست تهی دستم و هر کس که چنین استکی در پی مال است و کجا در غم جان است؟
49. ۴۹ای آن که به جز من که ز دیدار تو دورمچشم دگران جمله به رویت نگران است
50. ۵۰چون است که بد نامی عشق تو درین شهربا ماست و وصل تو به کام دگران است؟
51. ۵۱آن جا که چنین است پس این جا نه شگفت استگر نام ز ما کام ز بهمان و فلان است
52. ۵۲ز اشرار نرنجیم چو احرار چنین استز اغیار ننالیم چو دلدار چنان است
53. ۵۳رفتی تو و بعد از تو ستم ها که به ما رفتگر شرح دهم شرمم ازین کلک و بنان است
54. ۵۴این مدبر منحوس که امروز چو کاووسبا تیر و کمان سوی فلک در طیران است
55. ۵۵آن زاهد ظالم که به ما زهد فروشدگرگی است که امروز بدین گله شبان است
56. ۵۶خود را همه دان دید و مرا هیچ ندان گفتاما نه چنینم من و او هم، نه چنان است
57. ۵۷این ها همه بگذار خدا داند کامروزگر تو همه دانی همه کس هیچ ندان است
58. ۵۸گر زرق و فسون است مر او راست حق ، امامن بر حقم ار کار به نطق است و بیان است
59. ۵۹آن کافر کوفی که مرا صوفی خواندستخود صاحب شغل و عمل شمر و سنان است
60. ۶۰بالله که حسینی نبود ورنه درین عصربس شمر و سنان است که با سیف و سنان است
61. ۶۱گر نیست حسین اینک فرزند حسین استکز فتنه این فرقه کوفی به فغان است
62. ۶۲یک طایفه سادات حسینی را امسالنه خورد و نه خواب است، نه آب است و نه نان است
63. ۶۳سی روز بود روزه به هر سال و درین سالروز و شب ما جمله چو روز رمضان است
64. ۶۴بردند ز ما هر چه بدیدند و یقین بودخواهند کنون آن چه نداریم و گمان است
65. ۶۵گفتند به شاهنشه گیتی که درین مرزگنجی است که صد الف در آن گنج نهان است
66. ۶۶و آن گاه به طفلی که ندارد چو الف هیچیک الف نوشتند نه مهلت نه امان است
67. ۶۷او بی گنه و قوم گنه کار عظیمنداو بی سپه و خصم سپه دار کلان است
68. ۶۸گر گفتن این حرف به شه راز نهان بودبگرفتن این وجه ز ما فاش و عیان است
69. ۶۹ای وای بر احوال فقیری که درین ملککارش همه با مصلحت مدعیان است
70. ۷۰ای کاش که کذاب و منافق شدمی زانکاین جمله ز صدق دل و تصدیق لسان است
71. ۷۱با این همه اینان چه سگند ار نه مرا بیماز جانب خدام ولی عهد زمان است
72. ۷۲گر اوست به من دوست ز دشمن نبود باکگر شیر ژیان است و گر پیل دمان است
73. ۷۳وراو به پسندد به من این ها را باللهرو به چو شود دشمن من شیر ژیان است
74. ۷۴چون خوب و بد من همه با اوست چه گویمکاین خوب ز بهمان شد وان بد ز فلان است
75. ۷۵با رغبت او هر چه خزان است بهارستبا رهبت او هر چه بهارست خزان است
76. ۷۶گر صرصر قهرش بوزد هستی اعداچون برگ رزان است که بر بادوزان است
77. ۷۷ورنه نکشد دیر که در ساغر این قومخون من ماتم زده چون خون رزان است
78. ۷۸یارب تو نگه دار وجودش را کامروزدر عالم اگر دادگری هست همان است
79. ۷۹یک لحظه معذالله اگر عدلش نبودظلم است که بگرفته کران تا به کران است
80. ۸۰شاها تو چه ذاتی که ازین عارضه تودر جمله ممالک چه سخن ها به میان است
81. ۸۱بازآی به خرگاه که عالم همه بینندجمشید که باز آمده بر تخت کیان است
82. ۸۲گو: هر چه بخواهی تو، به فرمای که ما راچندان که ترا جور و جفا، تاب و توان است
83. ۸۳دور از تو و نزدیک به خصم تو بود رنجتا رنج کبد با سهر و با یرقان است