1. ۱سحرگه ترک فلک تنگ بست خفتان راز خیل زنگی خال نمود میدان را
2. ۲دو چشم من به ره مهر آسمان که ز راهنمود ماه زمین چهرهٔ درخشان را
3. ۳بتم درآمد و چون یک چمن بنفشهٔ ترفشانده از دو طرف زلف عنبرافشان را
4. ۴خطی به‌‌ گرد لبش دیدم ارچه در همه عمرندیده بودم در شوره‌زار ریحان را
5. ۵عرق نشسته به رویش چنانکه گفتی ابرفشانده بر رخ گل قطرهای باران را
6. ۶نموده چهره و تاراج کرده طاقت راگشوده طرهّ و بر باد داده ایمان را
7. ۷درست خاطر مجموع من پریشان شداز آنکه دیدم آن زلفک پریشان را
8. ۸دو زلف او چو دو زنگی غلام گشتی گیرکه بهر کُشتی بالا زنند دامان را
9. ۹همی معاینه دیدم ز زلف و چهرهٔ اوکه جبرئیل هم‌آغوش گشته شیطان را
10. ۱۰به مغزم اندر از بوی زلف و کاکل اوگشوده گفتی عطار مشک دکان را
11. ۱۱دو چشم او به زبانی که عشق داند و بسسرود با دل من رازهای پنهان را
12. ۱۲درون دیدهٔ من عکس روی و قامت اوبه سحر تعبیه کردند باغ و بستان را
13. ۱۳دو مژه‌اش همه بارید بر دو چشمم تیرندیده بودم اینگونه تیرباران را
14. ۱۴زمان زمان به دلم مار شوق می‌زد نیشکه یک دهن بمکم آ‌ن دو لعل خندان را
15. ۱۵نفس نفس ز جنون نفسم آرزو می کردکه یک‌دو بوسه زنم آن دو چشم فتان را
16. ۱۶من ایستاده در اندیشه تا چه چاره کنمدل غریب و تن زار و چشم حیران را
17. ۱۷نه حالتی که کنم منع بیقراری دلنه حیلتی که کشم درکنار جانان را
18. ۱۸به چاک پیرهنش نرم نرم بردم دستکه رفته رفته به چنگ آورم زنخدان را
19. ۱۹ز بهر آنکه مگر سینه‌اش نظاره کنمبه نوک ناخن کاویدم آن گریبان را
20. ۲۰به زیر چشم سرین سپید او دیدمچنانکه بیند درویش گنج سلطان را
21. ۲۱سخن صریح بگویم دلم همی می‌خواستکه جان فداکنم و بوسم آن دو مرجان را
22. ۲۲ولی دریغ که سیمین‌رخان غلام زرندرواج نیست به بازار حسنشان جان را
23. ۲۳غرض غلام من آمد بشیروار ز راهپی اشاره بهم زد ز دور مژگان را
24. ۲۴چه گفت گفت که قاآنیا بشارت دهکه روزگار وفاکرد عهد و پیمان را
25. ۲۵بگفمتش چه بشارت چه روی داده چه شدمگر مدار دگرگونه گشت دوران را
26. ۲۶بگفت آری برخیز روز تهنیت استبه شوق شعر برانگیز طبع کسلان را
27. ۲۷به انتظار چنین روز شد سه سال که توبه جان خریدی چندین هزار خسران را
28. ۲۸امیر دیوان شد مرزبان خطهٔ فارسبه مدحش ازگهر آکنده ساز دیوان را
29. ۲۹چو این شنیدم از شوق و وجد برجستمچنانکه تارک من سود سقف ایوان را
30. ۳۰همی چه گفتم گفتم سپاس یزدان راکه داد فر ایالت امیر دیوان را
31. ۳۱به حکم شاه برانگیخت بر ایالت فارسجناب میر اجل میرزا نبی خان را
32. ۳۲بزرگوار امیری که باکفایت اوبه آبگینه توان خردکرد سندان را
33. ۳۳هژبر زهره دلیری که با حمایت اوبه دشت بشکرد آهو پلنگ غژمان را
34. ۳۴قضاست حکمش از آن نظم داده گیتی رافناست تیغش از آن تیزکرده دندان را
35. ۳۵سنان او همه ماران فتنه خورد مگرخلیفه است عصای کلیم عمران را
36. ۳۶به بادپا چو نشیند به رزم پنداریعنان باد به چنگست مر سلیمان را
37. ۳۷بدان رسیده که با رای گیتی‌ افروزش‌به مهر و مه نبود احتیاج گیهان را
38. ۳۸ز بسکه درّ و گهر ریخت جود او بر خاکز خاک ره نشناسد در عمان را
39. ۳۹کند چو با کف زربخش جا به کوههٔ رخشبه کوه جودی بینند ابر نیسان را
40. ۴۰زهی وجود توکادراک آدمی زین بیششناخت می‌نتواند عطای یزدان را
41. ۴۱ز بهر آنکه شود چون تو طینتی موجودخدای از دو جهان برگزید انسان را
42. ۴۲ببوی آنکه شود میخ نعل توسن توفلک چو تاج به سر برنهاد کیوان را
43. ۴۳نخست جود ترا آفرید بارخدایقوای غاذیه زان پس بداد حیوان را
44. ۴۴به عون لنگر حزم تو ناخدا در بحرفرو نشاند در روز باد طوفان را
45. ۴۵کجا سحاب سخای تو ژاله انگیزدمحیط‌وار به موج آورد بیابان را
46. ۴۶چو روزنامهٔ خلقت نگاشت کلک قضابه‌نام نیک تو زینت فزود عنوان را
47. ۴۷خدیو را چو تو فرمانبری بود زانروغلام خویش نماید خطاب خاقان را
48. ۴۸سپهرگردان در چنبر اطاعت تستچنانکه گوی مطیعست خمّ چوگان را
49. ۴۹بزرگوار امیرا رسیده وقت که منغلام خود شمرم آفتاب تابان را
50. ۵۰ز همت تو چنان نام من بلند شودکه برفشانم بر نُه سپهر دامان را
51. ۵۱به موکب تو جنیبت کشان به فارس روملجام زر فکنم بر به فرق یکران را
52. ۵۲ز گلرخان پریچهره محفلی سازمکه کس نبیند ازین پس بهشت رضوان را
53. ۵۳گهی بچینم از روی این شقایق راگهی ببویم از بوی آن ضمیران را
54. ۵۴گهی ببینم صد ره به یک نظر این راگهی ببوسم صد جا به ‌یک نفس آن را
55. ۵۵ز وصل خوبان در هر چهار فصل جهانشبان و روزان بستان کنم شبستان را
56. ۵۶چنان به مدح تو هر دم نوایی آغازمکه غیرت آید بر من هزاردستان را
57. ۵۷زگوهری که به مدح تو پرورد خِرَدمگواژه رانم پروردهای عمان را
58. ۵۸هماره تا ز بت ساده و بط بادهسماع و وجد بود خاطر سخندان را
59. ۵۹بقای عمر تو تا آن زمان که بارخدایبهم نوردد طومار دور دوران را