1. ۱الا ای خمیده سر زلف دلبرکه همرنگ مشکی و همسنگ‌گوهر
2. ۲چو فخری عزیز و چو فقری پریشانچو کفری سیاه و چو ظلمی مکدر
3. ۳همه سایه در سایه‌یی همچو بیشههمه پایه در پایه‌یی همچو منبر
4. ۴به شب شمع و مه دیدم اما ندیدمشب تیره در شمع و ماه منور
5. ۵شمیمی ‌که از تارهای تو خیزدکند تا به محشر جهان را معنبر
6. ۶چو بپریشدت باد بر چهر جانانپریشیده‌ گردند دلها سراسر
7. ۷بلی چون پریشان شود آشیانیدرافتند بر خاک مرغان بی‌پر
8. ۸ز شرمی فرومانده در چهر جانانبه عجزی سرافکنده در پای دلبر
9. ۹به طرزی ‌که در پیش جبریل شیطانبر آنسان‌که در نزد کرّار قنبر
10. ۱۰قضا کاتبست و نکویی ‌کتابترخ یار من صفحه تارتو مسطر
11. ۱۱چو دیوی که با جبرئیلی مقابلچو مشکی‌که با سیم نابی برابر
12. ۱۲دخانی تو وان رخ فروزنده آتشبخاری تو وان چهره خورشید انور
13. ۱۳ترا عود بابست و ریحان پسرعمترا مشک مامست و عنبر برادر
14. ۱۴به تن عقرب و سم تو نافهٔ چینبه شکل افعی و زهر تو مشک اذفر
15. ۱۵به خورشیدگه سجده آری چو هندوبه بتخانه‌ گه چهره سایی چو کافر
16. ۱۶به ترکیب سر زان مدور نماییکه‌ شخص و تن نیکویی را تویی سر
17. ۱۷به خورشیدگردی از آنی به رشتهبه فردوس خسبی از آنی معطر
18. ۱۸ترا تا به عنبر همانندکردمهمه قیمت جانگرفتست عنبر
19. ۱۹بسوزندگی آتش افروز مانیکه خم‌گشته دم می‌دمند اندر آذر
20. ۲۰و یا چون دو هندوکه اندر بر بتبه زانو کنند از دو سو دست چنبر
21. ۲۱و یا چون دو کودک‌ که نزد معلمسبقهای مشکل نمایند از بر
22. ۲۲به دفتر شبی از تو وصفی نوشمهمان دم پریشان شد اوراق دفتر
23. ۲۳سیه چادری را به ترکیب مانیکش از رشتهٔ جان بود بند چادر
24. ۲۴غلام ولیعهد از آنی زدستیسراپرده بر روی خورشید خاور
25. ۲۵ولیعهد شاه جهان ناصرالدینکه دین ناصرش باد و داورش یاور
26. ۲۶چنان دوربین است حزمش‌که داندبه صلب مشیت قضای مقدر
27. ۲۷به خشمش نهانست مرگ مفاجابه جودش موطست رزق مقرر
28. ۲۸به هر عرق او یک فلک عقل مدغمبه هر عضو او یک جهان هوش مضمر
29. ۲۹مقدم به هفت آسمان چار طبعشبر آنسان ‌که بر نه عرض پنج جوهر
30. ۳۰شکر را شرف بود بر جان شیرینگر از ظق او خلق می‌گشت شکر
31. ۳۱گهر را صدف بود چشم ملایکگر از رای او تاب می‌جست‌گوهر
32. ۳۲تعالی الله از توسن برق سیرشکه از نسل بادست و از صلب صرصر
33. ۳۳دُم افشاند و روبد اجرام انجمسم افشارد وکوبد اندام اغبر
34. ۳۴عرق ریزد از پیکرش گاه پویهچو از ابر باران چو از چرخ اختر
35. ۳۵چو برقست اگر برق را بر نهی زینچو وهمست اگر وهم‌ گردد مصور
36. ۳۶فلک‌تاز و مه‌سیر وکه‌کوب و شخ‌برکم‌آسای و پر تاب و ره‌پوی و رهبر
37. ۳۷به شب بیند اوهام اندر ضمایرچو در روز اجرام بر چرخ اخضر
38. ۳۸چنان‌گرم برگرد آفاق‌گرددکه پرگار برگرد خط مدور
39. ۳۹به آنی چنان ملک هستی نورددکه بارهٔ عدم را نمایان شود در
40. ۴۰فلک را گهی بسپرد چون ستارهزمین راگهی طی ‌کند چون سکندر
41. ۴۱تنش کشتی و قلزمش دشت هیجادمش بادبان چار سم چار لنگر
42. ۴۲عجبتر که آن بادبانست ساکنولی لنگرش بادبان وار رهور
43. ۴۳زهی هرچه جویی ز بختت مسلمخهی هرچه خواهی ز چرخت میسر
44. ۴۴زگردون جلال تو صد باره افزونز هستی رواق تو یک شبر برتر
45. ۴۵مگر خون همی‌گرید از هیبت توکزین گونه سرخست روی غضفر
46. ۴۶جنین در رحم ‌گر جلال تو دیدیز شوق تو یک‌روزه زادی ز مادر
47. ۴۷گوان را ز پیکان تیرت به تارکیلان را از آسیب‌گرزت به پیکر
48. ۴۸شود خود صد چاک برسان جوشنشود درع یک لخت مانند مغفر
49. ۴۹ز عکس لبت هر زمان‌کاب نوشیشود جام بلور یاقوت احمر
50. ۵۰پرندوش من مرگ را خواب دیدمبرهنه‌تن و خون‌چکان و مجدر
51. ۵۱تنش همچو کشتی لبالب ز جانهافرومانده در ژرف بحری شناور
52. ۵۲سحر گشت تعبیر آن خواب روشنچو دیدم به دست تو جانسوز خنجر
53. ۵۳الا یا جوانبخت شاهی ‌که داریز مهر شهنشاه بر فرق افسر
54. ۵۴به عمدا ترا شاه خواندم‌ که ایدونتو شاهی و خسرو شهنشاه‌ کشور
55. ۵۵چو فیروزی و فتح و اقبال دایمستاده به نزد شهنشاه صفدر
56. ۵۶محمد شه آن کز هراسش نخسبدنه در خانه خان و نه در قصر قیصر
57. ۵۷جهانندهٔ توسن از شط‌گردونگذارندهٔ نیزه از خط محور
58. ۵۸چو سنجیدش ایزد به میزان هستیفزون آمد از آفرینش سراسر
59. ۵۹خلد تیرش آنگونه در سنگ خاراکه در جامه سوزن در اندام نشتر
60. ۶۰رود حکمش آنگونه اندر ممالککه در آب ماهی در آتش سمندر
61. ۶۱تف ناری از قهر او هفت دوزخکف خاکی از ملک او هفت کشور
62. ۶۲الا یا ولیعهد دارای دورانالا یا دو بازوی شاه مظفر
63. ۶۳به مدح تو قاآنی الکن نمایدبر آنسان‌ که حسّان به نعت پیمبر
64. ۶۴پس از دیگران ‌گفت مدح تو آریمقدم بود نطفه انسان مؤخر
65. ۶۵پس از سنعل آید به‌گلزر سوریپس از سبزه بالد به بستان صنوبر
66. ۶۶رسالت پس از انبیا جست احمدخلافت پس از دیگرن یافت حیدر
67. ۶۷شوی‌گر توام ناصر بخت قاصروگر یاورم‌ گردد الطاف داور
68. ۶۸سخن را ز رفعت به جایی رسانمکه روح‌القدس‌گوید الله اکبر
69. ۶۹الا تا همی حرف زاید ز نقطهالا تا همی فعل خیزد ز مصدر
70. ۷۰بود جاودان مهرت اندر ضمایرچو فاعل در افعال معلوم مضمر