1. ۱ازین‌سان کابر نیسانی دمادم گوهر افشانداگر ترک ادب نبود به دست خواجه می‌ماند
2. ۲درختان را چه شد کامروز می‌رقصند از شادیمگر بر شاخ‌گل بلبل مدیح خواجه می‌خواند
3. ۳جناب حاجی‌ آقاسی که‌ریزد طرح‌صد گردوناگر شخص جلالش گردی از دامن برافشاند
4. ۴اگر باد عتاب او زند یک لطمه بر هستیچه جای هفت‌گردون کافرینش‌ را بجنباند
5. ۵وگر برق خلاف اوکشد یک شعله درگیتیچه جای خار صحرا کاب دریا را بسوزاند
6. ۶خداوندا بدان ذات خداوندی‌ که‌ گر خواهدبه قدرت چرخ را در دیدهٔ موری بگنجاند
7. ۷به قهاری‌که قهرش پشه‌یی راگر دهد فرمانبه زخم نیش او خرطوم پیلان را بپیچاند
8. ۸که تا امروز جز مدحت زبانم حرفی ارگفتهمر آن را چون زبان لاله ایزد لال‌ گرداند
9. ۹بلای بد بود حاسد به جان هر که در عالمدعاکن‌کاین بلا را ایزد از عالم بگرداند
10. ۱۰حریف‌خویش چون‌پرمایه بیند خصم بی‌مایهبه بهتانی ازو طبع بزرگان را برنجاند
11. ۱۱چوصبح‌ار صادقم ‌در این‌سخن ‌روزم‌ بود روشنوگر چون گل دورویم باد غم برگم بریزاند
12. ۱۲کسان‌ گویند ببریدست مرسوم مرا خواجهبهٔزدان‌کاین‌سخن‌راگوش من افسانه می‌داند
13. ۱۳برین دعوی دلیلی ‌گویمت از روز روشنترتو خورشیدی و قطع فیض‌ خود خورشید نتواند
14. ۱۴چو مرسم مرا ز اول تو خود دادی یقین دارمکه شخصیت با همه ‌حکمت چنین حکمی نمی‌راند
15. ۱۵خدا تاندگرفتن آنچه بخشد از ازل لیکننگیرد آنچه داد اول نمی‌گویم نمی‌تاند
16. ۱۶خدا تاند که رنگ از لاله ‌گیرد بوی از عنبرولی از فرط رحمت دادهٔ خود بازنستاند
17. ۱۷چو بر حکم‌ مجدد می‌رود تعلیق این مطلبمگر تعلیقهٔ نو جان من زین بند برهاند
18. ۱۸چه باشد ابرکلکت‌گر همی‌گرید به حال منوزان یک گریه‌ام تا حشر همچون گل بخنداند
19. ۱۹ز فیض تست اینهم‌کز طریق عجز می‌نالمکه یزدان هم ز بهر شیر کودک را بگریاند
20. ۲۰کدامین‌یک بود زیبنده از جود تو می‌پرسمکه بر چرخم رساند یا به خاک تیره بنشاند
21. ۲۱خدا هرچند قهارست لیکن از پی روزیعنان فیض خود از مومن و کافر نتاباند
22. ۲۲تو مهری مهر نور خود به نیک و بد بیندازدتو ابری ابر فیض‌ خو‌د بخار و گل بباراند
23. ۲۳ازان بخت ترا بیدار دارد سال و مه یزدانکه خلق خویش را در مهد آسایش بخواباند
24. ۲۴روا نبود که مداح تو با این منطق شیریننیارد چون مگس لختی ز سختی سر بخاراند
25. ۲۵الا تا سال و مه آید الا تا عمر فرسایدبپایی تا فلک پاید بمانی تا جهان ماند