1. ۱ماهم ز در درآمد و بر من سلام کردمشکوی من ز طرهٔ خود مشک‌فام‌کرد
2. ۲با هم دمید ماه من و مهر آسمانروشن جهان ازاین دو ندانم‌کدام‌ کرد
3. ۳رضو‌ان ندانما که به غلمان چه خشم‌کردکاو تنگدل ز خلد به‌ گیتی خرام‌ کرد
4. ۴غلمان مگو فریشته به ذکر مهین خدایزی من به مدح خسرو دنیا پیام کرد
5. ۵دارای ملک فارس فریدون راستینکاو را خدای بار خدای انام‌کرد
6. ۶باری نگارم آمد و بنشست و هر نفسمستانه بر رسوم تواضع قیام ‌کرد
7. ۷وهم آمدم به پیش‌ ‌که دیوانه شد مگراز بس نمود لابه و از بس سلام کرد
8. ۸دزدیده کرد خنده و از دیده اشک ریختدل زو رمیده بدین حیله رام‌کرد
9. ۹زخمی‌که تیر غمزهٔ او زد به جان منآن زخم را به زخم دگر التیام کر‌د
10. ۱۰آن عنبرین‌ دو زلف ‌که رقاص روی اوستگاهی به شکل دال و گهی شکل لام کرد
11. ۱۱تا بوی زلف او همی از باد بشنومپا تا سرم شعور محبت مشام‌کرد
12. ۱۲عارض نمود و مجلس من پرفروغ ساختگیسو گشود و محفل من پرظلام کرد
13. ۱۳آن را ز صبح روشن نایب مناب ساختوی را زشام تاری قایم مقام کرد
14. ۱۴بر من نمود یک دم وصلش هزار سالاز بس زروی و موی عیان صبح و شام کرد
15. ۱۵برجست و پیش‌ خم شد و بر سرکشید میاز کف قرابه از گلوی خویش جام کرد
16. ۱۶زان پس دوید و رخشم از آخر برون کشیدزین بر نهاد و تنگ‌کشید و لجام‌ کرد
17. ۱۷باد رونده را به شکم برکشید تنگبرق جهنده را به سر اندر زمام کرد
18. ۱۸برپشت باد همچو سلیمان نهاد تختو‌آنگه به تخت همچو سلیمان مقام کرد
19. ۱۹تا بسته بود چون ‌کرهٔ خاک بدگرانچون باز شد چو گنبد گردون خرام‌ کرد
20. ۲۰که بود تا فسار بسر داشت رخش منبادی رونده شد چو مر او را لگام‌کرد
21. ۲۱که هیچ بادگردد الحق نگار منمعجز نمود و آیت قدرت تمام‌کرد
22. ۲۲گفتا ز جای خیز و برون آی و برنشینکامروز بخت کار جهان با قوام‌ کرد
23. ۲۳گفتم چه موجبست‌که باید به جان و دلزحمت شمرد رحمت و راحت حرام‌کرد
24. ۲۴گفتا ندانیا که شهنشاه نیک بختشه را روانه از ری رخت نظام‌کرد
25. ۲۵و ایدون پی پذیره جهاندار ملک جمپا در رکاب رخش ثریا ستام‌ کرد
26. ۲۶تا پشت ‌گاو و ماهی‌ کوبیده‌ گشت دشتاز بس‌که خاص و عام برو ازدحام‌کرد
27. ۲۷از بانگ چگ جان خلایق به وجد خاستاز بوی عود مغز ملایک زکام کرد
28. ۲۸رخت نظام‌ کرد به بر حکمران فارسکار جهان و خلق جهان با نظام‌کرد
29. ۲۹گیهان به ذکر تهنیتش افتتاح جستهم بر دعای دولت او اختتام‌کرد
30. ۳۰شاها توبی که هرکه ترا نیکنام خواستاو را خدای در دو جهان نیکنام کرد
31. ۳۱تخت ترا زمانه صفت لایزال‌گفتبخت ترا ستاره لقب لا ینام‌ کرد
32. ۳۲آبی‌که خورده بود امل بی‌رضای توخوی شد ز خجلت تو و قصد مسام‌کرد
33. ۳۳یارب‌که در زمانه ملک شادکام بادکز فضل در زمانه مرا شادکام‌کرد