1. ۱آن کیست که باز آمد و در بزم نظر کردجان و دل ما از نظری زیر و زبر کرد
2. ۲آن برق یمانست‌که افتاد به خرمنیا صاعقه‌یی بود که بر کوه ‌گذر کرد
3. ۳خیزید و بگیرید و بیارید و بپرسیدزان فتنه که ناگاه سر از خانه بدر کرد
4. ۴نی هیچ مگویید و مپویید و مجوییدمن یافتم آن شعبده ‌کان شعبده‌گر کرد
5. ۵آن‌یار منست‌ آن و همانست‌ و جز این نیستصدبار چنین‌کرد و فزون‌کرد و بتر کرد
6. ۶این است همان یار که هر روز دو صد بارناکرده یکی‌کار ز نوکار د‌رکرد
7. ۷گه‌آمد و گه خست و گهی ‌رفت و گهی ‌بستگه ساز سفرکرد و گه آهنگ حضرکرد
8. ۸گه‌صلح وگهی جنگ وگهی نوش و گهی نیشگه شد ز میان بی‌خبر و گاه خبر کرد
9. ۹گاه از بر من رفت و دو صد نوع دغل باختگه بر سر من آمد و صدگونه حشر کرد
10. ۱۰گه خادم و گه خائن و گه دشمن و گه دوستگه دست به خنجر زد و گه سینه سپر کرد
11. ۱۱گه‌ گفت نیم خادم و صدگونه قسم خوردگه گفت نیم چاکر و صد شورش‌ و شر کرد
12. ۱۲گه خانه‌نشین گشت و گهی خانه نشان دادگه‌ خون ز رخم شست و گهی خون به ‌جگر کرد
13. ۱۳گه رفت به اصطبل و گهی‌‌ گشت نمدپوشگاهی ز قضا شکوه وگاهی ز قدرکرد
14. ۱۴گاهی به فلان برد امان گاه به بهمانگاهی به علی تکیه و گاهی به عمر کرد
15. ۱۵از فضل امیرالامراء آمد و این باراز بوسئکی چند لبم پر ز شکرکرد
16. ۱۶یک روز چو بگذشت به ره دخترکی دیدمانند سگ عوعو زد و آهنگ قمرکرد
17. ۱۷گاهی ز پی هدیه ز من شعر و غزل خواستگاهی طلب جامه و آویزگهرکرد
18. ۱۸گه موی سر زلف فرستاد به معشوقوانرا ز گرفتاری خود نیک خبر کرد
19. ۱۹گه نقل فرستاد وگهی جوزی بوانگه بهر عرایض طلب‌ کاغذ زر کرد
20. ۲۰گه نعل فکند از پی معشوق در آتشگه زآتش عشقش‌ دل خود زیر و زبر کرد
21. ۲۱گه شد به منجم ز پی ساعت تزویجگه مشت به حمدان زد و نفرین به پدر کرد
22. ۲۲گه خواست صد اندر صد و گه خواند عزیمهگه از پی تحبیب دو صد فکر دگر کرد
23. ۲۳گه‌گفت خداکاش مرا چشم نمی‌دادکاو دید و دلم را هدف تیر خطر کرد
24. ۲۴گه‌گفت مرا از همه آفاق دلی بوددیدار نکویان دلم از دست بدر کرد
25. ۲۵گه‌ گفت ‌که دیوانه شوم‌ گر نشد این ‌کاروندر رخ من خیره چو دیوانه نظر کرد
26. ۲۶من‌ گاه پی تسلیه‌ گفتم مکن این‌ کارهشدار کزین حادثه بایست حذر‌ کرد
27. ۲۷عشق چه و کشک چه و پشم چه فرو هلوسواس تو عرض من و خون تو هدر کرد
28. ۲۸رو جان پدر جلق زن و دلق به سر کشهر دم به بتی دست نشاید به کمر کرد
29. ۲۹خندید که این جان پدر جان پدر چندهر چیز به من کرد همین جان پدر کرد
30. ۳۰این جان پدر از وطن افکند مرا دوراین‌ جان پدر بین ‌که چه بر جان پسر کرد
31. ۳۱قا آنیا تن زن و انصاف ده آخربا یار خود اینقدر توان بوک و مگر کرد
32. ۳۲من یار تو باشم تو به کارم نکنی میلیزدان دل سختت مگر از روی و حجر کرد
33. ۳۳این ‌گفت و خراشید رخ از ناخ‌ و پاشیداشکی که به یک رشحه زمین را همه تر کرد
34. ۳۴گفتم چکنم نیست مرا برگ عروسیخود حاضرم ار هیچ توانی خر نر کرد
35. ۳۵برتافت زنخدان مرا با سرانگشتوندر رخ من ژرف نگاهی به عبر کرد
36. ۳۶گفتا تو عروس منی ای خواجه بدین‌ حسنکز روی تو زنگی به شب تار حذر کرد
37. ۳۷خر گایم و نر گایم و آنگاه چنین زشتویحک که ترا بار خدا این همه خر کرد
38. ۳۸گویند حکیمی تو که آباد شود فارسخرتر ز تو آن کس که تو را نام بشر‌ کرد
39. ۳۹گفتم به خدا هرچه‌‌ کنم فکر نیارمکاری‌ که توان بر طلب سیم ظفر کرد
40. ۴۰گفتا نه چنینست به یک روز توانییزدان نه مگر شخص ترا زاهل هنر کرد
41. ۴۱شعری دو سه در مدح امیرالامرا‌ گویمیری ‌که ترا صاحب این جاه و خط‌ر کرد
42. ۴۲گفتم‌که من این قصه نگارم به علیخانکش بار خدا پاک دل و نیک سیر کرد
43. ۴۳شعر از من و سور از تو و سیم از کرم میرنصرت ز خدایی که معانی به صور کرد
44. ۴۴تا صورت این حال دهد عرضه بر میرمیری ‌که خدایش به سخا نام سمر کرد
45. ۴۵گفتاکه نکوگفتی و تحقیق همین بودوین ‌گفتهٔ حق در دل من نیک اثر کرد
46. ۴۶محمود بود عاقبت میر که دایماز همت او کشته‌ آمال شمر کرد
47. ۴۷قاآنی ازین نوع سخن گفتن شیرینبالله‌که توان‌ کام تو پر درّ و گهر کرد