1. ۱دوش کانجم شد عیان بر این سپهر گرد گردهمچو پیکان ‌های سیمین از درون تیره‌ گرد
2. ۲راست گفتی صد هزاران مهره از عاج سپیدچیده نراد قضا بر آبنوسن تخه نرد
3. ۳یا نه‌ گفتی صدهزاران عنکبوت از سیم نابتار پرتو می‌تنند از اوج سقفی لاجورد
4. ۴درکنار من نگاری رشک یک ‌فردوس حورچون غزالی با هژبری بر سر یک آبخورد
5. ۵شوخ‌من شیرین دلی من ترش ‌روی تلخکامزین سپهر شور چشم تند خشم تیز گرد
6. ۶زاسمان سبزگون بختم سیه چشمم سپیدتن خشین و لب کبود و اشک سرخ و رنگ زرد
7. ۷یار دریک حجره بامن هر دو تنها روز و شبهردو هم را دسنگیر و هردو هم را پایمرد
8. ۸اوهمه اصرارکاین موسم‌نشاید روزه‌داشتمن همه انکارکاخر می‌نشاید روزه خورد
9. ۹هردو گرم گفتگو کامد بشیری کای حکیمجای ‌کن بر عرش عشرت فرش عسرت در نورد
10. ۱۰تا کیت از درد آه سرد خیزد از درونچند نوشی دُرد دَرد و چند پوشی بُرد بَرد
11. ۱۱درد چشمت چند دارد زاستان شاه دورخاکپای شه ‌بکش در چشم تا برهی ز ورد
12. ۱۲با رخی رخشنده شه برگشت از نخجیرگاهداغ درد از سینه زایل کن ‌که آمد باغ درد
13. ۱۳شاه غازی ناصرالدین آنکه آب تیغ اواز عذار مملکت شوید غبار رنج و گرد
14. ۱۴چون دو صد هندوستان پیل است ‌گاه‌ گیر و دارچون هزاران نیستان شیرست روز داروبرد
15. ۱۵گرچه نبود هیچ ممکن رازِ زوجیت ‌گزیرلیکن اندر بی‌نظیری شاه ما زوجیست فرد
16. ۱۶مهر گردون گر نه گرد کفش فراشان اوستمهر گردون را چرا در پهلوی خوانند گرد
17. ۱۷خواست‌ روزی آسمان ‌بوسد رکاب‌ رخش شاهبانگ زد بر وی قضا کای بی‌ادب از راه‌کرد
18. ۱۸بحر عمان‌گر ندید‌ستی فرازکوه قافشاه‌ گوهربخش‌ را بنگر به رخش ره‌نورد
19. ۱۹خسروا ای کز درون بیشهٔ امکان برونچون تو نامد از پس شیرخدا یک شیرمرد
20. ۲۰ای به دست مکرمت افتادگان را دستگیروی ز فرط مرحمت بیچارگان را پایمرد
21. ۲۱پیلی و خرط‌رم تو رمحست در روز مصافشیری و چنگال تو تیغست هنگام نبرد
22. ۲۲رخش‌ ‌تو زینگونه کز تک در نورد و کوه راهی دیبا باف دیبا را چنان ندهد نورد
23. ۲۳ابری اندر فیض و رحمت ببری اندر بطش و طیش‌بحری اندر برّ و احسان دهری اندر قهر و اَرد
24. ۲۴سرد و گرم‌ دهر را نادیده کس چون‌ خصم توکز تبش پیوسته تن ‌گرم ‌است و دل از آه سرد
25. ۲۵تاح‌تو تاجیست کزفرش جهان ‌آسوده استنه چو دیگر تاج شاهان از جواهر سرخ و زرد
26. ۲۶شخص را شاید قبا تنها نه بهر زیب و زینمرد را باید کله تنها نه بهر حشر و برد
27. ۲۷کار و کردت چون ‌همه ‌احسان بود در روزگارکردگار از تست ‌راضی از چه‌ از این‌ کار و کرد
28. ۲۸بس که اشک دشمنت از چشم ریزد برکناربرکنار آب دارد جای دایم همچو جرد
29. ۲۹روزکین ‌کابر بلاگرد افق بندد تتقرخش غرد همچو رعد و تیغ تابد همچو گرد
30. ۳۰چون‌تو از گرد وغا چون خور برون آیی زابرخصم نامرد دغا چون خر فروماند به خرد
31. ۳۱خسروا زاندم ‌که ماندم از رکاب شاه دوردرشمر ناید ستمهایی که با من چرخ کرد
32. ۳۲با دل افسرده نتوانم ثنای شاه گفتکی ثمربخشد درختی‌کش‌ نجو شدشاخ و نرد
33. ۳۳چون‌دل خصمت‌قوافی تنگ و رخش فکر من‌بهر مدحت عرصه یی خواهد فراخا همچو گرد
34. ۳۴تاکه در تحقیق اشیا هرکه تعریفی کندباید آ‌ن تعریف راشایسته ‌باشد عکس و طرد
35. ۳۵باد دایم اشک چشم و چهرهٔ بدخواه توآن ‌ز سرخی‌ همچو بسد این‌‌به زردی همچو هرد