1. ۱هر زمانم‌ که به آن ترک سر و کار افتدصلح خیزد ز میان‌ کار به پیکار افتد
2. ۲من به عمد از پی صلح همی جویم جنگکز پی صلحم با بوسه سر وکار افتد
3. ۳نفسم بر دو یک افتد ز سبکروحی شوقعدد بوسهٔ من چون به سه و چار افتد
4. ۴بر میانش چو کمر آورم از شوق دو دستنقطه را ماند کاندر خط پرگار افتد
5. ۵ای خوش آن وقت که خیزد بت من از پی رقصاز طرب رعشه برآن‌گنبد دوار افتد
6. ۶ساعد و ساق چو بالا زند آن ترک پسردختر طبع مراکیک به شلوار افتد
7. ۷خوشتر آن‌ وقت‌ که از غایت مستیش سخنهمچو سرما زده درکام به تکرار افتد
8. ۸گاه بنشیند و از جای به یک‌پا خیزدگاه برخیزد و از پای به یک‌بار افتد
9. ۹آفتاب خردش روی نماید به غروببس‌که چون سایه هم بر در ودیوار افتد
10. ۱۰مژه‌اش از طرف چشم فتد بر رخسارراست مانند عصا کز کف بیمار افتد
11. ۱۱مست در بستر من خسبد و رندان دانندحالت مست‌ِ که در بستر هشیار افتد
12. ۱۲تا به صبح آنقدرش بوسه زنم بر رخسارکه چو منش آبله از بوسه به رخسار افتد
13. ۱۳صبح اگر حالت شب عرضه نماید بر شاهکارم از بیم به سوگند و به انکار افتد
14. ۱۴ور به خاک قدم شاهم سوگند دهدناگزیرم‌که مراکار به اقرار افتد
15. ۱۵هم به خاک قدم شه‌که قسم می‌نخورمگرنه اول به‌کفم خاتم زنهار افتد
16. ۱۶شاه زنهار اگرم بدهد اقرارکنمورنه حاشا زنم و مسأله دشوار افتد
17. ۱۷نی خطاگفتم شاه از همه‌حال آگاهستمی نخواهد که همی پرده ز اسرار افتد
18. ۱۸هم‌ خدا داند و هم‌ شاه‌ که هر شب در شهرزین نمط رندی و قلاشی بسیار افتد
19. ۱۹چون بر ابنای جهان بار خدا ستارستلاجرم سایهٔ او باید ستار افتد
20. ۲۰می‌خوران را شه اگر خواهد بر دار زندگذر عارف و عامی همه بر دار افتد
21. ۲۱ور به دژخیم‌ کند حکم کشان گوش بُرَدهمه گوشست که در کوچه و بازار افتد
22. ۲۲این همه طیبت محضست‌که در دولت شاهگر همه کافر حربیست نکوکار افتد
23. ۲۳شعرا را بود این قاعده از عهد قدیمکه حدیث از می و معشوق در اشعار افتد
24. ۲۴چون خور این نظم دلاویز جهانگیر شودگر به خاک در شه درخور ایثار افتد
25. ۲۵شاه آزاد جوانبخت محمد شه رادکه جهان با سخن خلقش فرخار افتد
26. ۲۶آنکه گر نام عطایش ببری بر لب بحرریزهٔ سنگ به قعرش ذر شهوار افتد
27. ۲۷خنجر برّان در پنجهٔ او روز عزاهمچو برقیست‌ که در قلزم زخار افتد
28. ۲۸رزمگاهی‌ که درو یک ره شمشیر زندتا به جاوید ز خون خاکش در آغار افتد
29. ۲۹دور بین حزمش بر موم چو تایید دهدموم چون بیضهٔ پولادین ستوار افتد
30. ۳۰خار ناچیز چو گلبن همه‌ گل‌ آرد برگنظر مهرش اگر روزی بر خار افتد
31. ۳۱پرچم رایتش اینسان‌ که بود شقه ‌گشایزود باشد که درش سایه به بلغار افتد
32. ۳۲تا بر اقطار زمین دور فلک سلطانستاین چنین‌ کمتر سلطان جهاندار افتد
33. ۳۳تا ز اسلام وز کفرست نشان خنجر شاهاز پی قوت دین قاطع ‌گفتار افتد