1. ۱تا سلیمان زمان زندان اسکندر گرفتکار عالم خاصه ایران رونقی دیگر گرفت
2. ۲خسرو غازی هلاکوخان‌ که از هر حمله‌ایپشت صد لشکر شکست و روی صد کشور گرفت
3. ۳کرد تنها فتح یزد از یاری یزدان ولیصیت فر و شوکتش آفاق سرتاسر گرفت
4. ۴خصم را کز جا نمی‌جنبید چون البرزکوهبخت‌عالمگیرش ازیک جنبش‌لشکر‌گرفت
5. ۵صیت او خورشید را ماند که در یک نیمروزاز حدود باختر تا ساحت‌خاور گرفت
6. ۶یزد را کش خصم پیکر خواند و خود را جان کنونشه به پیکر داد جان تا جانش از پبکر گرفت
7. ۷از پس صاحبقران‌کش خلد باد آرامگاهشرن تاغرب جهان را ناوک و خنجر‌رفت
8. ۸از خیال مهتری هر کهتری بی‌نام و ننگدر حدود مرز ایران ساز شور و شر گرفت
9. ۹خسرو اقلیم جم فرمانده ملک عجماز پی احبای داد و دین بسر افسر رفت
10. ۱۰همت دست ودلش چون بحر و کان ازهرکرانپای تا سر عالمی را در زر و زیورگرفت
11. ۱۱سوی‌کرمان زی حسن شد کرد پیغامی‌ گسیلبا سبک پیکی که در تک پیشی از صرصر گرفت
12. ۱۲کاینک ای فرخ برادر باید از کرمان و فارسموکبی بی‌حدکشید و لشکری بی‌مررفت
13. ۱۳زانکه بر چرخ خلافت آفتاب خسرواناز کسوف مرگ چهرش رنگ نیلوفر‌ گرفت
14. ۱۴زین پیام جانگزا دارای گردون آستاناز تلهف آستین بر خون ‌فشان عبهر گرفت
15. ۱۵زان سپس از بهر احیای رسوم سلطنتساز و برگ رزم باگردان‌کنداورگرفت
16. ۱۶مر مهین فرزند رادش از پی تسخیر یزدعجز را در حضرت یزدان قدم از سر‌رفت
17. ۱۷چنگ زد در عروه‌الوثقای عون‌کردگارکردگار عالمش از عالمی برتر گرفت
18. ۱۸سوی ملک‌یزدکرد آهنگ و از ده روزه راهآنچنال خصمش گریزان شد ‌که گویی پرگرفت
19. ۱۹آتش کین عدو بر وی گلستان شد مگرجا در آذر باز ابراهیم بن آزر گرفت
20. ۲۰باکف زربخش‌ گفتی از بر تازنده رخشجای بر باد سبک پی گنج بادآور گرفت
21. ۲۱شد چو مجنون بادپیما توسنش وز گرد آنهمچو لیلی آسمان جا در سیه چادر گرفت
22. ۲۲رخش او هر جا که رو آورد چون باد بهارخاک راه ازگرد نعلش نکهت عنبرگرفت
23. ۲۳آفتاب خاوری چون نوعروس سوگواربر سر از گرد سمندش نیلگون معجر گرفت
24. ۲۴تاگشاید خون چو فصاد از رگ جان عدواز سنان رمح برکف خون‌فشان نشتر‌ گرفت
25. ۲۵جلوهٔ رخسار و گرد جیش و بانگ توسنشتاب‌از خور رنگ ازشب رونق ازتندر‌ گرفت
26. ۲۶یزد گنجی بود و خصمش اژدها اینک به جهدگنج را شاه جهانبان از دم اژدرگرفت
27. ۲۷نانموده عزم روم و چین به یک تسخیر یزدباج بر خاقان نهاد و تاج از قیصر گرفت
28. ۲۸یزد پنداری‌کلید فتح‌گیهان بد از آنکتا‌گرفت آن راجهان را صیت‌او یکسر‌گرفت
29. ۲۹تهنیت را هر وشاقی سیم ساق از هر کراندرکفی نای صراحی درکفی ساغر گرفت
30. ۳۰در کنار جام می هر کودکی زیبا خرامجا چو ط‌اووس بهشی بر لب‌ کوثر ‌گرفت
31. ۳۱هر یکی را حلقه زن برگرد خط زلف سیاچون سیه ماری‌که دردم برگ سیسنبرگرفت
32. ۳۲هفت دوزخ را قضا در صولتش‌ مدغم نمودهشت جنت را قدر در دولتش‌ مضمرگرفت
33. ۳۳ای‌ همان دارای شیر اوژن‌ که‌‌ گاه خشم اوملک فربه شد به ‌کف تا صارم لاغر‌ گرفت
34. ۳۴وهم‌گویدکاین‌ دماوندست بر البرزکوههر ز‌مان ‌کاو جایگه برکوههٔ اشقر گرفت
35. ۳۵عقل پنداردکه خورشیدست در تاریک ابرهر زمان‌ کاو از پی هیجا به سر مغفر‌ گرفت
36. ۳۶برکف بخشنده ‌گویی خنجر رخشنده‌اشجا نهنگی آتشین در بحر پهناور گرفت
37. ۳۷جنبش‌ جیشش‌ بدان ماند که سیلی خانه‌کندر بهار از تند کوهی راه هامون برگرفت
38. ۳۸نیزهٔ خونخوار در چنگش هرآن کو دید‌ گفتگَرزه ماری جانگزا بنگر کش افسونگر گرفت
39. ۳۹روز کین شمشیر او گفتی فراز زنده پیلآتش سوزنده جا بر تل خاکستر گرفت
40. ۴۰نی نی ار پاس ادب موجب نبودی‌گفتمیذوالفقار مرتضی جا در دل ‌کافر گرفت
41. ۴۱ذوالفقار مرتضی دارای دین دانی چکردگه‌ روان از عمرو بستُد گه‌ سر از عنتر‌ گرفت
42. ۴۲گاه کشت آنگونه مرحب راکه از حیرت نبیمرحبا گویان به لب انگشت جان‌پرور گرفت
43. ۴۳گاه در صفین وگه در نهروان‌گاهی جملقلب ‌از قالب‌، دل ‌از بر، روح ‌از پیکر گرفت
44. ۴۴برشد از دوزخ خروش قد کفانی بر سپهربس ‌که در بدر و احد از کافران‌ کیفر گرفت
45. ۴۵چون به شکل ماه نو از بدر گردید آشکارماه نواز بدر خود را در شرف برترگرفت
46. ۴۶تا همی‌گویند کز زور امامت مرتضیبا دو انگشت یداللهی در از خیبر گرفت
47. ۴۷باد هر روزش ز نو فتحی‌ که تا گوید خلقشاه‌ کشورگیر اینک ‌کشوری دیگر گرفت