1. ۱تا لاله به باغ و گل به ‌گلزارستمیخواره ز زهد و توبه بیزارست
2. ۲بر لاله به بانگ چنگ می‌خوردنعصیان‌گذشته را ستغفارست
3. ۳امروز نشاط مل به از دی بودو امسال صفای ‌گل به از پارست
4. ۴نوروز و جنون من به یک فصلستنیسان و نشاط من به یکبارست
5. ۵درکام‌ کهینه جرعه‌ام رطلستبر نام مهینه قرعه‌ام یارست
6. ۶ایمان بِهِلم‌ که نوبت ‌کفرستسبحه بدرم که وقت زنارست
7. ۷ساقی جامی ‌که عشرتم خامستمطرب زیری‌ که حالتم زارست
8. ۸می از چه نمی‌خوری مگر ننگستبوس از چه نمی‌دهی مگر عارست
9. ۹من شیخ نوان بدل ندارم دوستتا شوخ جوان ماه رخسارست
10. ۱۰تسبیح ببر که در کفم بندستدستار مهل که بر سرم بارست
11. ۱۱می ده ‌که نسیم سبزه در مغزممشکین نفحات زلف دلدارست
12. ۱۲برخیز و‌ یکی به بوستان بخرامکش سبزه بهشت و جوی انهارست
13. ۱۳برگرد سمن بنفشگان بینیپیرامن رو‌ز از شب تارست
14. ۱۴گل دایره‌یی ز لعل و بلبل رادو پای برو به شکل پرگارست
15. ۱۵آن بلبلکان نگرکشان در حلقبی‌صنعت خلق بربط و تارست
16. ۱۶وان بربط و تار ایزدیشان راحاجت نه به زیر و بم او تارست
17. ۱۷و آن قمریکان‌ که شغلشان بر سروچون موزونان نشید اشعارست
18. ۱۸وان سنبلکان‌که بویشان در مغزگویی به دل گلاب عطارست
19. ۱۹وان نرگسکان چو حوضی از بلورکش زرد فواره‌یی ز دینارست
20. ۲۰یاگرد یکی طبقچهٔ زرینکوبیده ز نقره هفت مسمارست
21. ۲۱و آن شاخهٔ ارغوان‌ که ترکیبشچون مژهٔ عاشقان خونبارست
22. ۲۲یا پاره‌یی از عقیقکان خردکز ساعد شاهدی پدیدارست
23. ۲۳وان نیلوف که چون رسن بازانبی‌لنگر بر رسنش رفتارست
24. ۲۴بر بام رود به ریسمان‌گوییدزدست و ‌کمندگیر ‌و طرارست
25. ۲۵و آن خیری زردبین که از خردیشرنج یرقان عیان ز رخسارست
26. ۲۶نرگس از ساق خود عصا گیردمسکین چکند هنوز بیمارست
27. ۲۷وان غنچه به طفل هاشمی ماندکاو را ز حریر سبز دستارست
28. ۲۸از بیم همی به زیر لب خنددکش خار رقیب سان پرستارست
29. ۲۹شَعیای پیمبرست پنداریکش اره به سر نهاده از خارست
30. ۳۰یا طوطیکی به خاربن خفتهکش زمرد بال و لعل منقارست
31. ۳۱بیرنگ ز صنع خامهٔ قدرتبس صورت گونگون نمودارست
32. ۳۲نه سرخی لالگان ز شنگرفستنه سبزی سبزگان ز زنگارست
33. ۳۳ای ترک به فصلی این چنین ما رادانی که شراب و بوسه درکارست
34. ۳۴در خوردن باده این‌چه تعطیلستدر دادن بوسه این چه انکارست
35. ۳۵ها باده بخور بهار در پیش استهی بوسه بده خدای غفارست
36. ۳۶پرسی همه دم ‌که بوسه می‌خواهیمی‌خواهم آخر این چه اصرارست
37. ۳۷گویی همه دم‌ که باده می‌نوشیمی‌نوشم آری این چه تکرارست
38. ۳۸می ده که شبست و جمله در خوابندجز بخت خدایگان که بیدارست
39. ۳۹شهزاده علیقلی‌ که از فرهنگقاموس علوم و کنز اسرارست
40. ۴۰فخریست ازان سبب لقب او راکش فخر به نه سپهر دوارست
41. ۴۱چرخ ارچه بلند پیش او پستستسیم ار چه عزیز نزد او خوارست
42. ۴۲جز آنکه به بذل‌ گنج مجبورستدر هرچه‌گمان برند مختارست
43. ۴۳روحیست کش از عقول اجسامستنوریست‌ کش از قلوب ابصار ست
44. ۴۴بیند به سرایر آنچه آمالستداند به ضمایر آنچه افکارست
45. ۴۵رویش به بها چو لمعهٔ نورسترایش به ذکا چو شعلهٔ نارست
46. ۴۶ای جان جهان که خنجرت جسمیستکش نصرت و فتح و فال و مقدارست
47. ۴۷گویی که ز صلب آسمان زادهشمشیر کج تو بس که خو‌نخوارست
48. ۴۸آنانکه سفر کنند در دریاگو‌یند به بحر کوه بسیارست
49. ۴۹من گر ز تو چون به دست تو دیدمدانستم کاین حدیث ستوارست
50. ۵۰لیکن نشنیده بودم از مردمبحری که مقام او به‌ کهسارست
51. ۵۱بر کوههٔ زین چو دیدمت‌ گفتمبر کوه نشسته بحر زخارست
52. ۵۲گر خصم ترا بود سرافرازییا بر سر نیزه یا سر دارست
53. ۵۳بازست پی سوال در پیشتهر دستی اگر چه برگ اشجارست
54. ۵۴قوس است و بال تیر و تیر تودر قول و بال خصم غدارست
55. ۵۵وین ط‌رفه‌ که قطب ساکنست و اوقطب ظفرست و نیک سیارست
56. ۵۶بزم تو سزد مقام قاآنیعلیین جایگاه ابرارست
57. ۵۷تا بار خدا یکست و عالم دوتا دخترکان‌ سه مامکان چارست
58. ۵۸پنج و شش نرد حکم هفت اقلیمچون هشت جنان ترا سزاوارست
59. ۵۹نه‌ گردون وقف ده حواست بادتا سهلترین‌کسوری اعشارست