1. ۱بود این نکته در حکمت‌ سر‌ای غیب برهانیکه در جانان‌ رسی آنگه‌ که‌ از جان عیب برهانی
2. ۲خرد شیدست ‌و دانش ‌کید و هستی ‌قید جهدی کنکه‌ رخش جان ز جوی شید و کید و قید بجهانی
3. ۳کمال نفس اگر جویی بیفکن عجب داناییحیات‌ روح‌ اگر خواهی رها کن‌ خوی‌ حیوانی
4. ۴معذب تا نداری تن مهذب می‌نگردد جانکه تا برگش نپرّانی نبالد سرو بستانی
5. ۵بسان خواجه از روحانیان هم ‌گام بیرون زنکه‌ فخری‌نیست وارستن ز قید جسم جسمانی
6. ۶به ترک خمر گوی و درک امر طاعت حق‌ کنکه‌ قرب روح و ریحان به ز شرب راح ریحانی
7. ۷اگر شوخ جوانستی وگر شیخ نوانستیترا طاعت به ‌کار آید نه تسویلات شیطانی
8. ۸به آب بی‌نیازی چهرهٔ جان آن زمان شوییکه‌ همچون‌ خواجه گرد هستی‌ از دامن‌ برافشانی
9. ۹ازین مطمورهٔ تن جای در معمورهٔ جان‌ کنکه در مقصوره ی عزلت عروسانند روحانی
10. ۱۰طریق ‌خواجه گیر ار همتی ‌داری ‌که روز و شببه خود زحمت نهد تا خلق را باشد تن‌ آسانی
11. ۱۱برو در مکتب تجرید درس عشق از بر کُنکه دست آویز دونانست حکمتهای لقمانی
12. ۱۲اثر از مهر و کین خواجه دان در کار نفع و ضرنه در تثلیث برجیسی نه در تربیع‌ کیوانی
13. ۱۳چه‌گوی راوی قمی چه‌گفت از شارع امّیدرایت پیش‌ گیر آخر روایت را چه می‌خوانی
14. ۱۴لغت در معرفت لغوست گو رو هر چه خواهی گوچو مقصود سخن دانی ‌چه‌ عبرانی چه‌سریانی
15. ۱۵از آن مرد خدا از دیدهٔ ‌امّی بود پنهانکه عارف داغ بر دل دارد و زاهد به پیشانی
16. ۱۶به‌دست آر ار توانی‌ دل به‌ دستار از چه‌یی مایلکه دستارت نبخشد سود اگر از اهل دستانی
17. ۱۷گر از دستار سنگین‌چهر جان رنگین شدی بودیزیارتگاه جانها گنبد قابوس جرجانی
18. ۱۸اگر در مجلس خواجه به صدق و درد بنشینیلهیب هفت دوزخ را به آهی سرد بنشانی
19. ۱۹برو با دوست اندر خلوت جان راز دل سینکه از بیرون نبخشد سود سالوسات لامانی
20. ۲۰سواد عشق چون بینی بهل سودای عقل ازسرکه در خورشید تابستان بتن بارست بارانی
21. ۲۱اگر عزم فنا داری بسوز از دل‌که عاشق رابه خوان فقر بریانی به‌کار آید نه بورانی
22. ۲۲غمی‌ کاو جاودان‌ ماند به‌ از عیشی‌که طیش آردکه‌ عاق را در الیک غم دومد وجدس وجدانی
23. ۲۳بیا تسلیم را تعلیم‌گیر از همت خواجهکزین تدبیر ناقص پنجه با تقدیر نتوانی
24. ۲۴تو آخر ذره‌یی با چشمهٔ بیضا چه می‌تابیتو آخر قطره‌یی با لجه ی دریا چه می‌مانی
25. ۲۵بهل تا دفتر دانش به خون دل فروشویمکه من امروز دانستم‌که دانایست نادانی
26. ۲۶چو سوسن پیش ازین از ذکر سر تا پا زبان بودمکنون از فکر چون نرگس همه چشمم ز حیرانی
27. ۲۷چه‌پوشم جامه‌یی در تن‌که‌گه دَرَّم‌گهی دوزممن آخر آفتابم خوشترم در وقت عریانی
28. ۲۸من ار عورم ولی عوران محنت را دهم جامهکه روحم نسبتی دارد به خورشید زمستانی
29. ۲۹به رشتهٔ آه چون غم را ز دل بیرون‌کشم‌گوییکه بیژن را برون آرد ز چَه ‌گُرد سجستانی
30. ۳۰تنم چون حلقهٔ در شد دو تا از غم به نومیدیکه ‌وقتی خواجه از رحمت نماید حلقه‌جنبانی
31. ۳۱حیات روح و امن دل من اندر نیستی دیدمبمیرم‌ کاش این هستی به هستی باد ارزانی
32. ۳۲اگر پیرایهٔ هستی نبودی ذات پیغمبربه یک ارزن نیرزیدی جهان باقی و فانی
33. ۳۳محمّد خواجهٔ عالم چرغ دودهٔ آدمکه سرّ آفرینش را وجودش‌کرده برهانی
34. ۳۴کمال نور هستی از جمال او بود ورنهحقایق را بدی همچون شقایق داغ نقصانی
35. ۳۵زهی ماهی که انوارش بود اسرار لاهوتیخهی شاهی‌که رایاتش بود آیات قرآنی
36. ۳۶به امر او برآمد ناقه از خارا و رمزست اینکه در خیل وی از صالح نیاید جز شتربانی
37. ۳۷به تایید ولای او عزیز مصر شد یوسفو گر نه پوست کردی بر تنش تا حشر زندانی
38. ۳۸بود دارالشفای لطف او را این دو خاصیتکه در وی غم پرستاری نماید درد درمانی
39. ۳۹شبی اندر سرای ام‌ّهانی بود در طاعتکه ناگه جبرییل آمد فرود از عرش ربانی
40. ۴۰که‌ای فهرست هستی ای مهین دیباچهٔ فطرتبه سوی عرش نورانی ‌گرای از فرش ظلمانی
41. ۴۱نبی شد بر براق و رفت با جبریل تا سدرهز پریدن فروماند آن همایون‌ پیک ربانی
42. ۴۲نبی‌گف ای مهین‌ پیک خدا از ره چرا ماندیچنین‌کاهسته می‌رانی به پیک خسته می‌مانی
43. ۴۳به‌ پاسخ ‌گفتش ای‌ مهتر مرا بگذار و خود بگذرکه‌ گر من بادم از جنبش تو برقی در سبکرانی
44. ۴۴مرا جا سدره‌ است امّا نوگر صدره چمی برترهنوزت‌ رخش‌ همت‌ در تکست از گرم‌ جولانی
45. ۴۵نرود آی از براق عقل‌کاو وامانده همچون منبرآ بر رفرف عشق و بران تا هر کجا رانی
46. ۴۶پیمبر گشت بر رفرف سوار و شد به او ادنیشنید اسرار ما اوحی و دید آثار سبحانی
47. ۴۷به جایی رفت‌ کانجا جا نمی‌گنجد ز بی‌جاییبدین جان و تن امّا تن‌ تنی ننمود و جان جانی
48. ۴۸نهادندش به بر از خوان غیبی نزل لاریبیپبمبر کرد از جان نزل آن خوان را ثناخوانی
49. ۴۹پس آنگه ساز خوردن کرد ناگه از پس پردهبرآمد ز آستین دستی چو قرص ماه نورانی
50. ۵۰پیمبر شکر یزدان کرد و گفت ای دست دست تومرا این‌دست‌ برد از دست‌ و درماندم‌ ز حیرانی
51. ۵۱گشودی ‌دستی ‌از غیب و نمودی دستگاه خودبلی در دستگاهت دستیارانند پنهانی
52. ۵۲به شخصم دستگیری کن که تا این دست بشناسمکه اندر دست خود افتم ‌گرم زین دست نرهانی
53. ۵۳چون ‌دستوری ز یزدان ‌جست و ‌در آن ‌دست ‌شد خیرهبگفت ای پنجهٔ شهباز دست‌آموز یزدانی
54. ۵۴همه‌ نوری همه زوری به جانت هرچه می‌بینمبدان خیبرگشا دست یداللهی همی مانی
55. ۵۵هنوز آن حلقهٔ در بود در جنبش‌ که باز آمدمر آن‌ حلقهٔ‌ هستی‌ به‌ فرش‌ از عرش رحمانی
56. ۵۶نه‌ خود را برد همره ‌بلکه بیخود رفت و باز آمدکه در مقصورهٔ وحدت نگنجد اوِّل و ثانی
57. ۵۷زهی پیغمبری ‌کز محکمی احکام شرع اوبه‌ کاخ آسمان ماند که ننهد رو به ویرانی
58. ۵۸ولی نا رفته از دنیا خلل افتاد در دینشکه قومی سخت‌ دل‌ کردند عزم سست‌ پیمانی
59. ۵۹بدینسان سالها بگذشت‌ کاین دین بود آشفتهکه اندر مرز گیهان می‌نبد یک مرد ایمانی
60. ۶۰پیمبر خواست در دنیا کند مبعوث شاهی راکه از عدلش نظامی تازه‌گیرد دین دیانی
61. ۶۱گزید از جملهٔ شاهان سمیّ خود محمّد راکه در دین تازه فرماید رسوم معدلت‌رانی
62. ۶۲س شاهان محمدشه ‌که تأییدات حکم اوبرون برد از ضمیر خلق تسویلات نفسانی
63. ۶۳شهنشاهی‌که نام نامیش برنامهٔ هستیبماند از شرف چون بای بسم‌الله عنوانی
64. ۶۴اگر پیراهنی دوزد قضا اندر خور بختشفضای عالم هستی ‌کند آن را گریبانی
65. ۶۵به غواصی چه حاجت نام جود او به دریا برکه تا هر قطرهٔ آبش شود لولوی عمانی
66. ۶۶بدخشان ‌از چه‌باید رفت ‌کلکش بر به نارستانکه تا هر دانهٔ نارش شود لعل بدخشانی
67. ۶۷نه‌تنها آدمی را دستش از بخشش‌کند دعوتکه تیغش دیو و دد را هم کند در رزم مهمانی
68. ۶۸دو مژهٔ او دو پنجهٔ شیر را ماند که از هیبتزند بر جان ناپاکان دین زوبین ماکانی
69. ۶۹ز بس وجد و فرح دارد سراپا عید را ماندبه عیدی اینچنین باید دل و جان‌کرد قربانی
70. ۷۰اگر گردون‌ گشاده‌ روی بودی نه چنین بدخوگمان دارم که شاهش حکم فرمودی به دربانی
71. ۷۱فراز مسند شاهی چو بنشیند خرد گویدجهانی بر یکی مسند تبارک صنع یزدانی
72. ۷۲معاذالله اگر با آسمان روزی به خشم آیدنماید چین ابرویش به جسم چرخ سوهانی
73. ۷۳بلا تخمست و تنها کشت و روز کینه تابستانروانها خوشه شه‌ دهقان‌ و تیغش داس دهقانی
74. ۷۴ندیدم تا ندیدم خنجر الماس فعل اوکه از زمرد چکد مرجان وز آهن لعل رمّانی
75. ۷۵ز خون خصم در هیجا چو گردد لعل پیکانشبخرد جوهری او را به جای لعل پیکانی
76. ۷۶سرگیسو گرفته حور در کف بو که بنمایدبه جای شهپر طاووس از خوانش مگس‌ رانی
77. ۷۷بپاید کودک بختش به مهد امن تا مهدینماید از حجاب غیب مهر چهر نورانی
78. ۷۸امامی‌ کز وجود او جهان برپا بود ورنهصورها بازگشتی جانب نفس هیولانی
79. ۷۹همامی‌ کز ولای او اگر حرزی به خود بنددبه محشر وارهد ابلیس از آن آلوده‌ دامانی
80. ۸۰تبارک یا ولی‌الله آخر پرده یک‌ سو نهکه تا از چهر میمونت ‌کند گیتی‌ گلستانی
81. ۸۱چو بودی از نظر غایب نبودی شاه را نایبرسولش حکم داد اول تو امضا دادیش ثانی
82. ۸۲بلی چون حاجی آقاسی امینی در میان بایدکه تا شه را رساند از تو توقیعات پنهانی
83. ۸۳تو مانا ایزدی او جبرئیل و شاه پیغمبرکه شه را آرد از سوی تو تنزیلات فرقانی
84. ۸۴نبودی گر چنین ‌کردن نیارست اینهمه معجزکه از درکش بود قاصر عقول قاصی و دانی
85. ۸۵هزاران در هزاران توپ سازد اژدها پیکرکه هریک جانشین دوزخند از آتش‌افشانی
86. ۸۶بسیج قورخانهٔ شه بری ‌گر در بیابانهانپوید در بیابانها نسیم از تنگ‌میدانی
87. ۸۷دبیران سپه دفتر فروشویند یکبارهکز آنسوی شمار افتاده جیشش از فراوانی
88. ۸۸مرا از کار شاهنشه همی بالله شگفت آیدکه هرکاری‌ کندگویی‌که الهامیست ربانی
89. ۸۹به‌ نظم‌ جیش و امن ملک و طی‌ کفر و نشر دینهزاران معجزات آرد فزون از فهم انسانی
90. ۹۰تنی‌ سرباز را زان ‌سان‌ که سلمان زی مداین شدکند از روی معجز والی ملک سلیمانی
91. ۹۱به‌ فضل‌ خویش صاحب اختیار ملک جم سازدز بهر رجم دیوانش سپارد حکم دیوانی
92. ۹۲مر آنهم بی‌سه آمد به لک فارس در وفتیکه بودند اندر آن‌کشور گروهی خائن و خانی
93. ۹۳همه اندر خدا طاغی همه با پادشه یاغیهمه‌ فاجر همه‌ یاغی همه فاسق همه زانی
94. ۹۴زیاد از بسکه شد ظلم یزیدی اندر آن‌ کشوربسا مسلم‌ که بر دار فنا جان داد چون هانی
95. ۹۵به‌ بخت‌ شاه‌ و عون خواجه اندر پارس حکم اوروان‌ شد بی‌ سپه‌ چون در مداین حکم سلمانی
96. ۹۶بدانسان‌ فاربن‌ ایمن شد که خوبان هم ز بیم اوبه هم بستندگیسو از پی دفع پریشانی
97. ۹۷بجز دیگ سخای اوکه سال و ماه می‌جوشدخم می هم ز جوش افتاد در دکان نصرانی
98. ۹۸ز یک تن در همه‌کشور خروشی بر نمی‌خیزدبجز در صبح‌ و شام‌ از نای ‌و کوس‌ جیش ‌سلطانی
99. ۹۹چنان‌ شد راست کار ملک‌ ازو کاندر دبستان‌ همنگردد از پی تعلیم خم طفل دبستانی
100. ۱۰۰کمانگر تیر می‌سازد ز بیم آنکه می‌داندبه کیش شاه هر کژ کار را فرضست قربانی
101. ۱۰۱ز بن برکند هر نرگس‌که بد اندر گلستانهابه جرم آنکه نرگس نسبتی دارد به فتانی
102. ۱۰۲ز بس پهلوی مظلومان قوی‌ کردست عدل اوسزد گر صعوه شاهینی نماید بره سرحانی
103. ۱۰۳بساتین را چنان‌کرد از درختان تازه و خرمکه‌ آب اندر دهان آرد ز حسرت حور رضوانی
104. ۱۰۴حصاری ‌کز دل اعدای خسرو بود ویران‌تربه‌ یک‌ مه‌ همچو رویین‌ دز نمود از سخت‌ بنیانی
105. ۱۰۵ده و دو آسیاسنگ آب را زی دار ملک جمز قصر الدّشت جاری‌ کرد چون اشعار قاآنی
106. ۱۰۶ز سنگ سخت بی‌ضرب عصا و دعوی معجزده و دو چشمه آب آورد چون موسی عمرانی
107. ۱۰۷به سی‌ فرسنگی شیراز رودی هست پهناورکه عمقش وهم اگر سنجد فروماند ز حیرانی
108. ۱۰۸گران رودی‌که نتوانی ز پهنای شگرف آنسمند عقل ‌و خنگ وهم و رخش فکر بجهانی
109. ۱۰۹شکم بر خاک می‌مالد چو مار گَرزه در چنبربه وقت باد می‌نالد چو رعد ابر آبانی
110. ۱۱۰بود چون ‌حکم ‌او جاری ‌مر آن ‌رود از یکی‌ چشمهکه نامش مختلف ‌گویند دانایان ز نادانی
111. ۱۱۱یکی‌شش ‌بئر می‌داند یکی‌شش پیر می‌خواندکه‌شش ‌چَه بوده یا شش پیر آنجا کرده رهبانی
112. ۱۱۲میان خطهٔ شیراز و آن رود روان در رهبودکوهی به‌غایت سخت چون اشعار قاآنی
113. ۱۱۳سرش شبری دو بیرون ‌جسته‌است ‌ازچنبر هستیپیش آنسوتَرک زآنجاکه دنیا می‌شود فانی
114. ۱۱۴بباید کوه را سفتن‌ کزین سو رود یابد رهکه اینسو ره ندارد رود اگرکه را نسنبانی
115. ۱۱۵وزین‌ سوتر یکی ‌درّه ‌است ‌هول‌انگیز کاندر ویز بس ژرفی توانی هفت دریا را بگنجانی
116. ۱۱۶چنان ژرفست‌ کز قعرش ببینی‌ گاو و ماهی رااگر با دوربین لختی نظر در وی بگردانی
117. ۱۱۷بباید دره را انباشت با سدی ‌گران ‌کز بنتواند می‌برآید آب تا گردد بیابانی
118. ۱۱۸ز دوران‌ کیومرث اولین شه تا محمّدشهکه ختم پادشاهان جهانست از جهانبانی
119. ۱۱۹تنی آن دره را انباشت نتوانست از شاهانکسی‌ نارست‌ آن‌ که‌ را شکست‌ از انسی و جانی
120. ۱۲۰چه هوشنگ‌گران‌فرهنگ و چه تهمورس‌داناچه‌جمشید سپهراورنگ‌و چه ضحاک علوانی
121. ۱۲۱چه‌افریدون‌و چه‌ایرج چه‌مینوچهر و چه نوذرچه زاب دو ذراع آن شهره در فرخنده فرمانی
122. ۱۲۲چه‌ گرشاسب‌ که بد خاتم ملوک پیشدادی راچه فرخ‌کیقباد آن رسم عدل و داد را بانی
123. ۱۲۳چه‌کاووس و چه‌کیخسرو چه‌گشتاب چه لهراسچه روشن رای بهمن چه همایون دخترش خانی
124. ۱۲۴چه‌داراب و چه‌دارا و چه اسکندر از رومیسپاه آورد و غالب شد بر ایران و بر ایرانی
125. ۱۲۵بر این نسبت یکایک برشمر ایران خدایان راچه ‌اشکانی چه سا‌سانی چه ‌سلجوقی چه سامانی
126. ۱۲۶بویژه جم ‌که بیحد گنج داد و رنج برد امّاسر‌اسر ژاژ او بیهوده شد چون ژاژ طیانی
127. ۱۲۷و دیگر شاه‌عباس آن‌شهی‌کز شوکت و فرّششوی آگه‌کتاب عالم‌آرا را چو برخوانی
128. ۱۲۸به سالار مهین بارگه الله‌وردی‌خانکه بدهم در سر‌افشانی سمر هم در زرافشانی
129. ۱۲۹بکرد این‌حکم‌ را وان‌رفت‌ و نتوانست و بازآمدسه ساله رنج او ناورد باری جز پشیمانی
130. ۱۳۰کریم آن پادشاه زند با آن قوت و قدرتکه در هرکار بودش خاصه در تعمیر ویرانی
131. ۱۳۱به سالی اندمالی چند از موج بحار افزونبه کار افکند و آخر خلق گفتندش که نتوانی
132. ۱۳۲ولی آخر به بخت شهریار و باطن خواجهکه هستی نزد او خجلت برد از تنگ‌سامانی
133. ۱۳۳کهین سربازی از خسرو حسین‌اسمی حسن ‌رسمیکم از شش مه نمود این کار مشکل را به آسانی
134. ۱۳۴نخستین ‌روز گفتندش مکن این‌کار و زو بگذرکه نتوانی اگر صدگنج سیم و زر برافشانی
135. ۱۳۵نیی یزدان‌ که تا کوه‌ گران از پیش برداریگرفتیمت به نیرو گردن شیران بپیچانی
136. ۱۳۶نه برقی تا شکافی صخرهٔ صما ز یکدیگرنه زلزالی ‌که یاری‌ کوه خارا را بجنبانی
137. ۱۳۷وگر این کارکردی بازمان باور نمی‌افتدهمی‌گوییم یا پیغمبری یا سحر می‌دانی
138. ۱۳۸بگفت از فر بخت شهریار و باطن خواجهنه از زور تن و عزم دل و نیروی نفسانی
139. ۱۳۹من این‌کوه‌ گران از پیش بردارم بدان آیینکه خاقان را ز پشت پیل‌گرد زابلستانی
140. ۱۴۰بگفت‌این‌را و از ایوان‌به‌هامون رفت ‌و من حیرانکه‌از ایوان به‌هامون چون خرامد سرو بستانی
141. ۱۴۱مهندسهای‌اقلیدس مهارت خواست از هرسوکه یارند آزمودن طول و عرض ملک امکانی
142. ۱۴۲نخستین خود به‌ عون بخت ‌شاه‌ و باطن خواجهبر آن‌که تیشه زد وان‌کوه حرفی‌گفت پنهانی
143. ۱۴۳تو گویی‌رب‌سهل‌گفت‌و از دل‌گفت‌کآن‌دعوتهمان دم مستجاب افتاد در درگاه سبحانی
144. ۱۴۴ز نوک آهنین تیشه شد آن‌که آهنین ریشهوز آن دهشت پر اندیشه دل شیر نیستانی
145. ۱۴۵توگفتی‌کوه آبستن بودکز هر کرا در ویجنین‌سان رفته نقابی و نقش‌کرده زهدانی
146. ۱۴۶میان‌کوه را بشکافت همچون دره‌یی از همدهان بگشادگفتی‌کوه شه را در ثنا خوانی
147. ۱۴۷تو گویی نام تیغ شه به‌ گوش‌ کوه ‌گفت ارنهز هم نشکافتی تا حشر با آن سخت ارکانی
148. ۱۴۸وزین‌سو دره‌را سدی گران‌بربست‌همچون کهکه‌گویی سد اسکندر بود در سخت‌بنیانی
149. ۱۴۹مر آن سد را سه ده‌ گز هست بالا و درازایشبه نسبت کرده از مقدار بالایش سه‌چندانی
150. ۱۵۰تو گویی دره را کُه ‌کرد و که را دره یا کُه راز جا برکند و در آن دره بنهاد از هنردانی
151. ۱۵۱چه‌شش‌مه‌رفت جاری گشت دریایی خروشندهکه از طغیان هر موجش شدی نه چرخ طوفانی
152. ۱۵۲مر آن را نهر سلطانی لقب بنهاد و می‌زیبدکزین نام نکو موجش زند بر چرخ پیشانی
153. ۱۵۳چو آن نهر از ره شش پیر آمد به‌که تاریخشبگویم‌کز ره شش پیر آید نهر سلطانی
154. ۱۵۴و یا چون‌ آبروی شهری از وی شد فزون‌ گویمبیفزود آبروی شهری آب نهر سلطانی
155. ۱۵۵به‌سدّ باغ‌ شه ‌چون‌ دست ‌خسرو ساخت‌ دریاییکه‌ گر بینی سراب ‌فیض ‌و بحر رحمتش خوانی
156. ۱۵۶تو گوبی‌طبع‌خسرو بانی‌است آن ژرف‌دریا راوگرنه ‌کیست جز یزدان ‌که دریا را شود بانی
157. ۱۵۷دمادم از حباب آن آب برکف‌کاسه‌یی داردکه نزد همت خسرو نمایدکاسه‌گردانی
158. ۱۵۸به شب عکس مه و پروین عیان گردد ز آب اوچو از دیر سکوپا شعلهٔ قندیل رهبانی
159. ۱۵۹نهان‌از شب‌آن‌دریا چه نهری چند و از هرسسوی شهر و قرا جاری چنان‌کاحکام دیوانی
160. ۱۶۰خیابانی بنا فرمود گرداگرد دریاچهکه می‌رقصد درختانش ز سیرابی و ریّانی
161. ۱۶۱ولی‌مشکل بروید زان خیابان سرو کز خجلتنبالد پیش قد دلکشش سرو خیابانی
162. ۱۶۲الف‌سان از میان جان ‌کمر بربست و در یکدممهان شهر را کرد از نعیم شاه مهمانی
163. ۱۶۳به یکدم خاک را بر آسمان‌کرد از چه از خیمهیک انسان وینهمه قدرت تعالی شان انسانی
164. ۱۶۴بزرگان مقدّم رنج خدمت را کمر بستهمقدم آری از خدمت توان شد نز تن‌آسانی
165. ۱۶۵پر از ضحاک ماران شد زمین‌کز نیش هر نیزهنمود ازکتف هر سرباز خسرو نیش ثعبانی
166. ۱۶۶ز بانگ‌ توپ‌ کر شد چرخ‌ و دودش‌ رفت‌ تا جاییکه‌ شد خورشید کافوری‌ سلب‌ را جامه قطرانی
167. ۱۶۷همیشه بانگ رعد از چرخ آید بر زمین وینکغو رعد از زمین بر آسمان شد اینت حیرانی
168. ۱۶۸ز بهر آنکه آب آورد و آبی‌روی‌کار آوردز بهر آب جشنی کرد به از جشن آبانی
169. ۱۶۹چراغان‌ کرد شیراز و بساتین را بدان آیینکه‌گفتی صبح نورانی دمید از شام ظلمانی
170. ۱۷۰به جنبش ز اهتزاز باد هرسو شعلهٔ شمعیچو از باد سحر برگ شقایقهای نعمانی
171. ۱۷۱به‌هردروازه‌طرحی‌تازه‌افکندست‌کز شرحشفرومانم چو باقل‌ با همه تقریر سحبانی
172. ۱۷۲به‌هریک‌طرح‌چل‌بستان‌سرا افکنده ‌کز گردونز فرط شوق کیوان آمدست اینک به دهقانی
173. ۱۷۳به هر بستانسرا قصری که گیتی با همه وسعتنیاردکردن اندر قصر هر بستان شبستانی
174. ۱۷۴مرتب ‌باب‌ هر قصرش چو صنعتهای ‌جمشیدیمهذّب خاک هر باغش چو حکمتهای لقمانی
175. ۱۷۵تو پنداری دو صف خوبان نشستشند رویاروکه‌ با هم طعن همچشمی زنند و لاف همشانی
176. ۱۷۶بود جنات عقبی هشت و اینک زاهتمام اوبرونست از شمر جنات شیراز از فراوانی
177. ۱۷۷حدیث خلد با شیرازیان اکنون بدان ماندکه مشت زیره زی ‌کرمان برند از بهر کرمانی
178. ۱۷۸زلیخاوش عروسی هست اکنون دار ملک جمکه بر خاکش سجود آرد جمال ماه‌ کنعانی
179. ۱۷۹به هر راغش بود باغی به هر باغش دوصد گلبنبه‌هر گل‌بلبلی‌همچون‌نکیسا در خوش‌الحانی
180. ۱۸۰به هر راهش د‌وصدباره‌ست و در هر غرفه صد طرفهبه‌ هر کویش دوصد جویست ‌و در هر خانه صدخانی
181. ۱۸۱سزد گر شه بدین ‌کشور قدم را رنجه فرمایدکه شه جانست و کشور تن نپاید تن به بی‌جا‌نی
182. ۱۸۲سراسر ملک‌ بستان شد ملک را تا که می‌گویدبه چم لختی درین بستان ‌که داد عیش بستانی
183. ۱۸۳شه ار آید سوی شیراز هر خشت دیار اوبرآرد بایزیدآسا ز شادی بانگ سبحانی‌
184. ۱۸۴بغیر از نهر سلطانی ‌که دور از شاه می‌سوزدندیدم نهرکانونی نماید آب نیرانی
185. ۱۸۵شها با دست چون دریا سوی این نهر گامی زنکه تا آبش بیفزاید چو سیل از ابر نیسانی
186. ۱۸۶به‌ هر جا هست نهری ‌سوی‌ بحر آید عجب نبودکه بحری بوی نهر آید ز تقدیرات یزدانی
187. ۱۸۷گر آید حکم‌فرمای عجم زی دار ملک جمگل شیرازگردد غیرت کحل سپاهانی
188. ۱۸۸شهنشاها گر از سر‌چشمهٔ جودت مدد یابمبه دریای ضمیر من‌کند هر قطره قطرانی
189. ۱۸۹ور این مدحت قبول پادشه افتد عجب نبودکه بر خوان کمال من کند هر لقمه لقمانی
190. ۱۹۰چو خود بودی‌محمد مرمرا حسان‌ لقب دادیعجب نی گر محمد را خوش آید مدح حسانی
191. ۱۹۱اگر در عهد شه بودی و قدر شاعران دیدینراندی طعنه بر شاعر اثیرالدین اومانی
192. ۱۹۲قوافی شد چو انعامت مکرّر پس همان بهترکه عمرت نیز همچون ‌گفتهٔ من باد طولانی