1. ۱ای مار سیاه جعد جانانییا تیره شب دراز هجرانی
2. ۲روی بت من دلیل یزدانستاهریمن را تو نیز برهانی
3. ۳اهریمن اگر نه‌ای چرا پیوستاز تیره‌دلی حجاب یزدانی
4. ۴گر کافر دل‌سیه نه‌ای از چهغارتگر دین بلای ایمانی
5. ۵نه‌ کافر دل‌سیه نیی ایراکپیوسته مقیم باغ رضوانی
6. ۶پیرایهٔ خلد و زیب فردوسیمرغولهٔ حور و جعد غلمانی
7. ۷زندانبان فرشته‌ای‌ گرچهخود تیره‌تر از فضای زندانی
8. ۸گه سلسله‌سان به دوش دلداریگه حلقه‌صفت به‌ گوش جانانی
9. ۹گاهی زنجیر عدل داودیگه چنبر خاتم سلیمانی
10. ۱۰خواندمت مسیح دوش چون دیدمهمخانهٔ آفتاب تابانی
11. ۱۱وامروز سرود درکف موسیافسون اوبار گَرزه ثعبانی
12. ۱۲افسون اوبار نه نیی ایراکاستاد فسونگران ملتانی
13. ۱۳سیمین‌زنخ نگار من گوییستگویی آن گوی را تو چوگانی
14. ۱۴همواره چو روزگار من تاریپیوسته چون حال من پریشانی
15. ۱۵پیرامن لعل دلبری آریظلماتی و گرد آب حیوانی
16. ۱۶تا بوده بوده ماه در سرطانویدون تو به ماه در، چو سرطانی
17. ۱۷گویند ز خلد شد برون شیطانویدر تو به خلد در چو شیطانی
18. ۱۸همسایهٔ سلسبیل فردوسیهمخوابهٔ آفتاب رخشانی
19. ۱۹بر عرعر قد کشمری سرومچونان بر سرو بن ضیمرانی
20. ۲۰بر گلبن خدّ نخشبی ماهمچونان بر لاله برگ ریحانی
21. ۲۱بسیار خطا کنیّ و معذوریمانا بر شه حسن تو ترخانی
22. ۲۲روی بت من شکفته ‌بستانی استوان بستان را تو بوستانبانی
23. ۲۳بر قامت یار چون سیه‌زاغانبر شاخهٔ سروبن پرافشانی
24. ۲۴درد دل خسته را کنی درمانماناکه سیاه‌چرده لقمانی
25. ۲۵بسیار درازی و بسی تیرهدر این دو صفت شب زمستانی
26. ۲۶حمیر نه رخ‌نگار و تو در ویچون حمیری اژدهای پیچانی
27. ۲۷اهواز نه روی یار و تو در اوجرارهٔ آن دیار را مانی
28. ۲۸مقدار شکیب ما مگر سنجیکاونگ چو کفه‌های میزانی
29. ۲۹آبستن پاک ‌گوهری زانروتاریک بسان ابر نیسانی
30. ۳۰طومار سیاه‌بختی خصمییا هندوی درگه جهانبانی
31. ۳۱خورشید سپهر خسروی شاهیآن‌ کآمده ‌کاخ عدل را بانی
32. ۳۲آن کز پی سجدهٔ درش گردونسر تا به قدم شدست پیشانی
33. ۳۳ای‌کافت‌گنج و فتنهٔ مالیوی‌ کاتش بحر و غارت ‌کانی
34. ۳۴صد حصن به یک پیام بگشاییصد سور به یک سلام بستانی
35. ۳۵هر فتنه‌ که در زمانه برخیزدننشینی تا به تیغ ننشانی
36. ۳۶از جود به چشم مملکت نوریاز عدل به جسم سلطنت جانی
37. ۳۷در دولت و ملکت تو نشنیدهکس نام‌ کران و نام ویرانی
38. ۳۸با آنکه جهان به طبع فانی بودباقی شد از آنکه در تو شد فانی
39. ۳۹فرخنده به بزم همچو فردوسیسوزنده به رزم همچو نیرانی
40. ۴۰از حلم فنای‌ کوه الوندیاز جود بلای بحر عمّانی
41. ۴۱در بزم چو قلزم سخنگوییدر رزم چو ضیغم سخندانی
42. ۴۲شخص تو درون عالم امکانجا نیست اسیر جسم ظلمانی
43. ۴۳درکین‌توزی و عافیت‌سوزیهنگام وغا زمانه را مانی
44. ۴۴در بزم به تن چو نرم دیباییدر رزم به دل چو سخت سندانی
45. ۴۵آن دم‌که به تیغ‌کوه البرزییعنی‌ که فراز زین یکرانی
46. ۴۶در بیمهری نظیرگردونیدر خونخواری همال گیهانی
47. ۴۷در مدح تو ای به مدحتت گویاالکن شده ازکمال حیرانی
48. ۴۸از گویایی به است خاموشیاز دانایی به است نادانی
49. ۴۹باری ‌چه ‌کم ‌از دعا کنون ‌چون نیستتوصیف تو حد فکر انسانی
50. ۵۰تا تاج و سریر و مملکت ماندبا تاج و سریر و مملکت مانی
51. ۵۱تا خور یکران بر آسمان راندچون خور یکران بر آسمان رانی