1. ۱ای زلف یار من از بس معنبرییک توده نافه‌ای یک طبله عنبری
2. ۲همسایهٔ چهی پیرایه بر مهیآذین گلشنی زیب صنوبری
3. ۳گرچه در آتشی پیوسته سرخوشیمانا سیاوشی یا پور آزری
4. ۴مرغ مطّوقی مشک مخلّقیشام معلقی دود مدوری
5. ۵جان معظمی روح مکرِّمیرزق مجسّمی مکر مصوّری
6. ۶یازی به روشنی گویی‌ که کژدمیجنبی فرازگنج ماناکه اژدری
7. ۷بندی به‌هر دمی دلها به‌هر خمیزلفا به موی تو نیکو دلاوری
8. ۸از اشک و چهر من‌ بس سیم و زر تراستجعدا به جان تو بیحد توانگری
9. ۹چون چهرهٔ بخیل چون ساقهٔ نخیلپر عقده و خمی پر چین و چنبری
10. ۱۰پیرامن قمر از مشک هاله‌ایبرگردن پری از نافه پرگری
11. ۱۱غایب بود غمم تا در مقابلیحاضر بود دلم تا در برابری
12. ۱۲گویی نه‌کافرم‌ گویی نه ظالمموالله‌که ظالمی بالله ‌که ‌کافری
13. ۱۳ظالم نه‌یی چرا مردم به خون کشیکافر نیی چرا ایمان زکف بری
14. ۱۴طوفان اشک من عالم خراب‌ کردتو سالمی مگر نوح پیمبری
15. ۱۵با اینکه ازگناه داری رخی سیاهدر باغ جنتی برگردکوثری
16. ۱۶بر مو فسون دمند افسونگرن و توهم مایهٔ فسون هم خود فسونگری
17. ۱۷گر دیو راهزن ور دزد خانه‌کنبا آن پسر عمی با این برادری
18. ۱۸بال فرشته‌یی زان‌رو مکرمیلام نوشته‌یی زان‌رو مدوری
19. ۱۹در موی پر شکن شیطان‌ کند وطنمو یا تو خود به فن شیطان دیگری
20. ۲۰آن چهره آتشست تو دود آتشیوان روی مجمرست تو عود مجمری
21. ۲۱گاهی به شکل میم برگشته حلقه‌ایگاهی چو نقش لام خمّیده چنبری
22. ۲۲این‌خود ضرور نیست‌ کز وصف تو قلمخود عطسه می‌زند از بس معطری
23. ۲۳تو درخور منی من درخور تو زانکتو نادری به حسن من در سخنوری
24. ۲۴هم من به حسن شعر مقبول عالممهم تو به حسن شعر مشهور کشوری
25. ۲۵زلفا ستایشت زان‌رو کنم‌که توچون خلق صدر دین نیک و معنبّری
26. ۲۶مهدی هادی آنک نوکرده عدل اوآیین احمدی قانون حیدری
27. ۲۷هر جا که قهر او فردوس دوزخیهرجا که مهر او غسلین ‌کوثری
28. ۲۸با قدر و جاه او گر دم زند عدوگو روبها مزن لاف غضنفری
29. ۲۹با جسم و چشم خصم با قهر تو کندهم موی ناچخی هم مژّه خنجری
30. ۳۰ای مفتخر زمین از روی و رای توچونان‌ که آسمان از ماه و مشتری
31. ۳۱اخیار کاینات خارند و تو گلیابرار ممکنات برگند و تو بری
32. ۳۲طبعت ز فرط جود ناکرده هیچ فرقخاک سیاه را از زرِّ جعفری
33. ۳۳با تو اگر حسود دعوی ‌کند چه سودبی شعله کی کند انگشت اخگری
34. ۳۴زادی ‌گر از جهان خود برتری از آناوکم‌بها خزف تو پاک‌گوهری
35. ۳۵صفرست اگرچه هیچ لیکن ز رسم اوافزون شود عدد هرگه‌ که بشمری
36. ۳۶صفری بود جهان لیکن ترا در آنبفزاید از عمل آیین سروری
37. ۳۷به هر عمل خدای دادت به دهر جایتا خود به یاد گنج ویرانه بسپری
38. ۳۸یک نکته‌ گویمت از بنده‌گوش داراما به شرط آنک ز انصاف نگذری
39. ۳۹تو در لباس خود گویی ز من سخنپس ‌تو ز لعل ‌خویش همچون سکندری
40. ۴۰القاکنی ز دل اصغاکنی به سمعبستانی آشکار در خفیه بسپری
41. ۴۱طرزی دگر شنو تا گویمت عیاناز سلک شعر نه از راه ساحری
42. ۴۲تو یک تنی به ذات لیک از ره صفاتافزونی از هزار چون نیک بنگری
43. ۴۳هست ‌آن‌ هزار یک ‌وین نیست‌ جای شکالفاظ مشترک آن به‌که بستری
44. ۴۴من نیز یک تنم لیکن همی‌کنمگاهی سخنوری‌گاهی قلندری
45. ۴۵یک‌تن به‌صد لباس یک‌فن به‌صد اساسگه همسر اناس گه همدم پری
46. ۴۶قاآنیا خموش بسرا سخن به‌هوشهم اینت ساحری هم اینت شاعری
47. ۴۷اسرار خاصگان در محضر عوامزین به‌ کسی نگفت در منطق دری