1. ۱این خط بی‌خطا که به از نافهٔ ختاستگر مشک چین ز طیب همی خوانمش خطاست
2. ۲دارد ضیای اختر اگرچه سیاه‌روستدارد بهای‌گوهر اگرچه شبه نماست
3. ۳در راستی بود الفش قامت نگارنونش اگرچه برصفت پشت من دوتاست
4. ۴عینش هلال شکل و به معنی معاینهعین عنایت ازل و عین مدعاست
5. ۵بر صفحهٔ سپید سواد خطش چنانکعکس سواد دیده به رخسار دلرباست
6. ۶یا عکس روی تیرهٔ زنگی در آینهیا نقش پای شبهه به مرآت اهتداست
7. ۷یا بر بیاض روم نشان از سواد زنگیا برخد نکو اثر خط مشکساست
8. ۸یا بهر چشم زخم حوادث نشان نیلاز دیرگه به ناصیهٔ بخت پادشاست
9. ۹پیروزگر حسن شه غازی‌ که از نخستدندان سپیدکردهٔ فرمان او قضاست
10. ۱۰گردنکشی که تیغ جهانسوز او به رزمهم‌ عهد بابلیه و همراز با فناست
11. ۱۱خاک درش اگر چه بودکیما ولیدر جذب بوسهٔ لب احرار کهرباست
12. ۱۲تیغش اگرچه بلع ‌کند صدهزار جانباز از گرسنگی مثل شخص ناشتاست
13. ۱۳هرچند جانور نه ولیکن به خوان رزماز لقمهٔ حیات مهیای اشتهاست
14. ۱۴ملکش چنان وسیع‌که در شهربند اولفظی‌که نگذرد به زبان نام انتهاست
15. ۱۵ای خسروی‌که فتح و ظفر را به روزگاربر بخت مقتدای تو همواره اقتداست
16. ۱۶از رشک روی ورای تو اعمی شد آفتابزانرویش ان خط‌وط شعاعی به‌کف عصاست
17. ۱۷راه فناگرفت بلا در زمان توگر برکسی بلا رسد آن هم یقین بلاست
18. ۱۸با ابر نسبت‌ کف راد تو کرد عقلغافل ازینکه ابر نه دارای این عطاست
19. ۱۹از برق خنده سرزدکاین عین تهمتستوز رعد غو برآمد کاین محض افتراست
20. ۲۰جولان زن است کوه تو آن خنگ توسنتیا در نهادکوه‌ گران سرعت صباست
21. ۲۱با پرتو ضمیر تو روشن نشدکه مهرسرچشمهٔ ظلام و یا منبع ضیاست
22. ۲۲گر عقل نکته‌سنج سراید که جای توبیرون بود ز جا همه‌گویندکاین بجاست
23. ۲۳هر سنگ و گل که گشت لگدکوب رخش تواز شوق چون نبات مهیای انتماست
24. ۲۴هر کس ‌که ملتجی به تو شد پایه ‌اش فزودجز بحر و کان ‌کشان ‌کف راد تو ملتجاست
25. ۲۵کاری مکن‌که جود تو برکس ستم‌کندآخر نه ابن دو را به سخای تو التجاست
26. ۲۶دوزخ‌ شوی به ‌دشمن و جنت ‌شوی به‌ دوستکاین مر مرا عقوبت و این مر مرا بلاست
27. ۲۷چشمی به راه نیست به عهدت جز آنکه فتحدر ره ز انتظار تواش چشم بر قفاست
28. ۲۸بس‌گوهر ثمین‌که ز جود تو بی‌ثمنبس در بی‌بهاکه ز بذل تو بی‌بهاست
29. ۲۹رو بند کرد مقدمت از دیده خسروانشاها مگر غبار قدوم تو توتیاست
30. ۳۰ازکار بسته رافت عامت‌گره‌گشودغیر از دو زلف خوبان ‌کانهم گره‌ گشاست
31. ۳۱چون دست برفرازی و شمشیر برکشیگویی هلال بر زبر خط استواست
32. ۳۲رمحت عصای موسی اگرنیست ازچه رودر روز رزم درکف راد تو اژدهاست
33. ۳۳بر تو چه جای مدح و ثنا هست ‌کز نخستشایسته از وجود تو هم مدح و هم ثناست
34. ۳۴آن به آن بر دعای تو ختم ثنا کنمزیراکه حرز پیکر و تعویذ جان دعاست
35. ۳۵تا نقطه‌ای‌که سرخط تدویر دایره استهم انتهای دایره هم عین ابتداست
36. ۳۶هرکس‌ که با تو چون خط پرگار کج رودسرش‌بادا‌رچه هی نیزا اقتضاست