1. ۱اگر نظام امور جهان به دست قضاستچرا به هرچه‌کند امر شهریار رضاست
2. ۲شهی‌که قامت یکتای دهرگشته دوتابه پیش‌گوهر او کز مثال بی‌همتاست
3. ۳ستوده فتحعلی‌شاه شهریار جهانکه‌اصل و فرع وجود است و مایه ی اشیاست
4. ۴مگر به نعل سمندش برابری‌کردهکه مه ز خجلت‌ گاهی نهان وگه پیداست
5. ۵زمانه نافهٔ چین خواند مشک خلقش رافکند چین به جبین ‌آسمان که عین خطاست
6. ۶شود ز تیغ کجش راست‌کار هفت اقلیمزهی عجب که به صورت کجست و راست‌ نماست
7. ۷ز رشک طلعت او کور گشت دیدهٔ مهراز آن ز خط شعاعی به دست مهر عصاست
8. ۸دگر قبول سخن بی‌ادله جایز نیستمرا به صدق سخن اولین بدیهه‌گواست
9. ۹به باغ رزم سنانش نمو کند چون سروبلی ز اصل نباتست و مستعد نماست
10. ۱۰فلک نباشد چون او چرا که چاکر اوستاگرچه پایهٔ او ماورای چون و چراست
11. ۱۱جهان به صورت معنیست اندرو مُد غمعجب ‌مدارکه ‌او درجهان به‌صورت ماست
12. ۱۲یک آسمان و ازو آشکار صد خورشیدیک آفتاب و مر او را هزارگونه سناست
13. ۱۳اگرچه صدگهر از یک محیط برخیزدنتیجهٔ‌ گهر صلب او دو صد دریاست
14. ۱۴و گرچه این همه پهناورند و بی‌پایانولی ز جمله نکوتر دو بحر گوهر زاست
15. ۱۵یکی که هستی او هست بی‌بها گوهریکی که‌ گوهر او گوهر تمام بهاست
16. ۱۶یکی چو نور وجو دست و دیگری پرتویکی چو چشمهٔ خورشید و دیگری چو ضیاست
17. ۱۷یکی حسینعلی میرزاست خسرو عهدیکی حسن شه عادل ‌که معدلت فرماست
18. ۱۸مرآن بسان مسیحا شکسته قفل سپهرمراین بسان سلیمان‌ کلید فتح سباست
19. ۱۹ز شور خدمت این در سر فلک سوداز تف ناچخ این در مزاج خور صفر است
20. ۲۰زگرد توسن آن تاکه بنگری‌کهسارز نعل اَبَرَش این تا نظر کنی صحراست
21. ۲۱نطاق خدمت آن طوق ‌گردن ‌گردونزمین درگه این فرق گنبد خضر است
22. ۲۲فنا ز رافت آن‌گشته همنشین بقابقا ز سطوت این درگذار سیل فناست
23. ۲۳جهان مسخر آن یک ز ماه تا ماهیفضای مملکت این زارض تا به سماست
24. ۲۴مر آن نموده سبک سنگ خصم را چون کاهمراین به‌ گوهر تیغش خواص‌ کاه ‌رباست
25. ۲۵نقوش نامهٔ آن زیب پیکر طاووسصریر خامهٔ این صیت شهپر عنقاست
26. ۲۶به هرچه مخفی و غیبست ذات آن عالمبه هرچه مکمن ‌کونست رای این داناست
27. ۲۷به عرض لشکر آن مهر و مه بود داخلز دخل همت این فقر و فاقه مستثناست
28. ۲۸هم از تفقد آن یک ستم به جای ستمهم از تشدد این یک بلا به جان بلاست
29. ۲۹همه نتایج آن را فلک ز دل چاکرهمه سلالهٔ این را جهان ز جان مولاست
30. ۳۰همه نتایج آن در جمال هشت بهشتهمه سلالهٔ این از جلال هفت آباست
31. ۳۱مر آن به مملکت چرخ حاکم محکممر این به کشور آفاق والی والاست
32. ۳۲حسام صولت آن روز رزم‌کشورگیرکمند سطوت این وقت عزم قلعه‌‌ گشاست
33. ۳۳ز سهم خنجر آن فتنه مختلف اوضاعز بیم ناوک این‌چرخ مرتعش‌اعضاست
34. ۳۴ز رشک طلعت آن آفتاب چون ذرهز حسرت گهر این سهیل همچو سهاست
35. ۳۵ثنای این دو نیاری نمود قاآنیاگرچه پایهٔ شعر تو برتر از شعر است
36. ۳۶چگونه ‌گوهر توصیفشان توانی سفتاگر چه حدت الماس فکرتت برجاست
37. ۳۷چه‌سان به بادیهٔ مدحشان‌کنی جولاناگرچه خنگ خیال تو آسمان پیماست
38. ۳۸ز مدح دست بدار و برآر دست دعااگرچه برتو ز عجز مدیح جای دعاست
39. ۳۹زمین درگهشان باد آسمان بلندمدام تا که زمین زیر و آسمان بالاست