1. ۱شد عید و مه روزه سفرکرد به اکراهنیکو سفری‌ کرد خدا بادش همراه
2. ۲ای خادمک آن حجره بیارای و به ‌مجلسمی‌زن عوض آب به رغم دل بدخواه
3. ۳این سبحه و سی‌پاره بهل باز به صندوقوان خرقه و سجاده به برباز به بنگاه
4. ۴مسجد همه‌ کاسد شد و منبر همه فاسدواعظ همه حیران شد و زاهد همه درواه
5. ۵یک ماهه نکردی ادا سنت شادییک روزه‌کنیم آنچه نکردیم بهٔک ماه
6. ۶هم باده و هم بوسه درین ماه حلالستمی‌گویم و پروا زکسم نیست علی‌الله
7. ۷می‌نوشد و شاهد برد و بوسه ستاندهر بنده‌ که از رحمت یزدان بود آگاه
8. ۸با من سبقت رحمته پس ز چه خوانیهرصبح و پسین و شب و روز وگه وبیگاه
9. ۹سودای خدا با تو به فضلست و به رحمتبا رحمت و فضلش چه خوری غم چه‌ کنی آه
10. ۱۰قاآنی تاکی سخن از سر خداییدر رهگذر باد چرا غره شود کاه
11. ۱۱از شعر مزن لاف و برو شعر همیبافکس گفت که شاعر مشو ای شاعر گمراه
12. ۱۲بنشین و بط باده ستان از بت سادهزان پیش که برگت ببرد مرگ به ناگاه
13. ۱۳این ماه مکرم لقب از یزدان داردبا شوکت شاهانه از آن می‌رسد از راه
14. ۱۴گر شوکت شاهانه ندارد سپس از چیستاین نای و نفیر و علم و کوس به درگاه
15. ۱۵آن ماه همه شیخ نوان بود به مجلساین ماه همه شوخ جوانست به خرگاه
16. ۱۶آن ماه ندیدیم تنی راکه ننالدچو‌ن چنگ‌ که مطرب به رهاوی زندش راه
17. ۱۷ساقی چه نشستشی برخیز و بده میمطرب چه ستادستی بنشین و بزن راه
18. ۱۸ای سرو من ای بر همه خوبان جهان سرای ماه من ای بر همه ترکان ختن شاه
19. ۱۹سروی نه عفاک‌الله‌کی باده خورد سروماهی نه جزاک الله‌ کی بوسه دهد ماه
20. ۲۰چاهی به زنخ داری و این‌ طرفه‌ که مردماز چاه برند آب و تو آبم بری از چاه
21. ۲۱چندین چه‌کنی ناز الا ای بت طنازاین ناز بهل تا نکشدکار به اکراه
22. ۲۲برجه چو وشاقان و به من بوسه همی دهبنشن چو امیران و ز من باده همی خواه
23. ۲۳من باده دهم تو چه‌کنی‌؟ شکر خداوندتو بوسه دهی من چکنم‌؟ مدح شهنشاه
24. ۲۴فرماندهٔ آفاق محمد شه غازیکز فر و شرف در دو جهان آمده یکتاه
25. ۲۵حورشید و مهش را نتوان خواندن امثالجمشید و کیش را نتوان ‌گفتن اشباه
26. ۲۶هرجا سخن از رزمش شیران همه خرگوشهرجا صفت از بزمش میران همه برماه
27. ۲۷ننگ آیدش از دولت جاوید ازیراکزشتست براندام سهی جامهٔ کوتاه
28. ۲۸بر چهرهٔ اقبالش دولت شده شیدابر ساحت اجلالش‌ گردون شده درواه
29. ۲۹زانسوی مکان قدرش انداخته مسندبیرون ز جهت جاهش افراخته خرگاه
30. ۳۰ای با شرف قدر تو شاهان همه بندهوی با فزع قهر تو شیران همه روباه
31. ۳۱تمکین تو جاییست که شاهان همه آیندهر روزه به درگاه تو با ناله و درخواه
32. ۳۲آن فدیه و این هدیه و آن ‌گوهر و این ‌گنجآن‌باره و این‌باره و آن افسر و این‌گاه
33. ۳۳گیری‌ گهی از روم و گه از چین و گه از هنداورنگ ز قیصرکمر از خان‌کله از راه
34. ۳۴هر نطفه‌کزو رایحهٔ‌کین تو آیداز بیم شود خون به رحم نامده از باه
35. ۳۵خاص از پی آنست‌که مدح تو سرایدورنه چه بود خاصیت نطق در افواه
36. ۳۶مانا رقم هندسه جود تو نهادستگر نه نبود فرق نه از پنج به پنجاه
37. ۳۷چون نار جهنم لقب تیغ تو جانسوزچون صیت قیامت صفت قهر تو جانکاه
38. ۳۸شاها چو دل دشمن تو قافیه شد تنگبا آنکه مکرر شد چون جود شهنشاه
39. ۳۹تا هیچ به حمام سواره نرود مردتا هیچ به شطرنج پیاده نبود شاه
40. ۴۰دهرت به دبستان بقا باد یکی طفلچرخت به شبستان علاباد یکی ماه