1. ۱دوش چون‌گشت‌جهان از سپه‌زنگ سیاهاز درم آن بت زنگی به در آمد ناگاه
2. ۲با رخی غیرت مه‌ لیک به هنگام خسوفخنده بر لب چو درخشی که جهد ز ابر سیاه
3. ۳بینیش چون الف اما بسرهای دهنابرویش همچو یکی مد که نهی بر سر آه
4. ۴همچو نرگس که به‌ نیمی شکفد در دل شبچشم افکنده به صد شرم همی‌کرد نگاه
5. ۵دو لبش آب خضر کرده نهان در ظلماتغبغب او ز دل سوخته انباشته چاه
6. ۶لب چو انگشت ول نیمه ی آنگشت آتسمو چو سرطانش ولی چون شب سرطان کوتاه
7. ۷مژه و ابرویش آمیخته بر دشنه و تیغسپه زنگ توگفتی شده عاصی بر شاه
8. ۸چون یکی شب که دو روزش به میان درگیردمی‌خرامید وز آصف دو غلامش همراه
9. ۹ایستاد از طرفی روی‌کشیده درهمراست چون چین به‌سر زلف نگارد دلخواه
10. ۱۰گفتم ای از رخ تو گشته شب من شب قدرروی به زلفین تو آورده شب قدر پناه
11. ۱۱ای تو با بخت من سوخته توأم زادهزی برادر به شب تیره که بنمودت راه
12. ۱۲زان دوام گفت یکی تحفهٔ سردارست اینسر احرار پرستار شه و پشت سپاه
13. ۱۳زان غلام این‌ چو شنید اشک روان کرد بروکاه جرمم چه‌ که این گشت مرا بادافراه
14. ۱۴هر زمان بر من و بر کلبهٔ من می‌نگریستآه می‌زد که به دوزخ شده‌ام واویلاه
15. ۱۵حجرهٔ خانهٔ او هفت و درونش هفتادگردهٔ سفرهٔ او پنج و به ‌گردش پنجاه
16. ۱۶مطبخی دید بمانند یکی بیضه سپیدروزنش دید ز دود دل اطفال سیاه
17. ۱۷کف به‌ کف سود که دیدی به چه روز افتادماین بلا تا به من آمد به جزای چه‌ گناه
18. ۱۸جامه‌عریانی و بسترحجر و غصه‌خورشکس مبادا چو من خسته بدین حال تباه
19. ۱۹کرد باید چو سگان پاس و ندید آش و طعامبرد باید چو خران بار و نخورد آب و گیاه
20. ۲۰من به صد چرب زبانی و به شیرین سخنیکه به این چربی و شیرینیت آرم در راه
21. ۲۱اهل و فرزند درآویخته چون سگ در منکای به افسونگری و حیله فزون از روباه
22. ۲۲با خداوند چه نیرنگ دگر کردستیکت چنین هدیه فرستاد مکافات گناه
23. ۲۳هیچ در خانه نهادی‌ که ‌گرفتی خادمهیچ بر سفره فزودی که فزودی نانخواه
24. ۲۴لطف حق بود که آن جاریه مرغوب نبودورنه چون روی ویم روز همی گ‌‌شت سیاه
25. ۲۵آن یکش ‌گفت بی آرد بزن نان به تنوروین یکش گفت ‌که بی‌دلو بکش آب از چاه
26. ۲۶آن یکش گفت بزن وصله بر آن کهنه حصیروب‌ یکش گفت بکن بخیه بر این پاره‌کلاه
27. ۲۷خواست دست آس یکی ‌گفت ‌که بر بام فلکجست‌ گندم دگری‌ گفت‌ که در خرمن ماه
28. ۲۸آن یکی جست همی از این کاین تحفهٔ زنگبه‌کدامین هنر و مایه بود مرتبه خواه
29. ۲۹جز شپش جمله به مساحی جبب و بغلشگو چه آورده‌یی از خانهٔ آصف همراه
30. ۳۰آن‌کنیز آن همه می‌دید و به من می‌خندیدمن مسکین به زمین دوخته از شرم نگاه
31. ۳۱از من و خانهٔ من شد همه نومید چو دیدکه همه چیز ضعیفست مرا حتی الباه
32. ۳۲عاقبت‌ گفت چه گویی چه کنم با همه طعنگفتمش از کرم صدر جهان جوی پناه
33. ۳۳خواجهٔ عالم عادل‌که ز ابر کف اوازگل شوره بروید گل و از خار گیاه
34. ۳۴آنکه از جودویت این غم جانکاه رسیدخواهدت باز رهانید ز طعن جانکاه
35. ۳۵زبدهٔ زمرهٔ دانش و سر ارباب‌ کرمآنکه بارکرمش پشت فلک‌کرده دوتاه
36. ۳۶آنکه زان سیل‌که از ابر نوالش خیزدنگذرد گر همه چرخست شناور به شناه
37. ۳۷فلکش بندگی جاه‌ کند با رفعتخردش پیروی رای‌کند بی‌اکراه
38. ۳۸آن‌که وصف دل او شد بضیا نور قلوبآنکه خاک در او شد ز شرف زیب جباه
39. ۳۹خنده بر باغ بهشتش زند از نکهت خلقطعنه بر اوج سپهرش زند از رفعت جاه
40. ۴۰بویی از خلق وی افزود تبت رارتبتحشوی از جاه وی افراخت فلک را خرگاه
41. ۴۱ای که بگذاشته دعوی بر جود تو سحاباینک این دست در افشانت براین نکته‌ گواه
42. ۴۲اندر آن بزم که قدر تو بود صدرنشینچرخ را جای نشستن نبود جز درگاه
43. ۴۳انوری دید به خواب آنکه جلال الوزراچل درم داد سپیدش پی هندوی سیاه
44. ۴۴خواب نادیده و ناگفته به ‌من لطف تو دادآن‌کنیزی‌که شبیهش نبود از اشباه
45. ۴۵شکوه‌یی ‌گر به زبان رفت در آغاز سخنبر زبان این سخنان نیز رود گاه به ‌گاه
46. ۴۶با من ار چرخ به‌کینست تویی بر سر مهرکم مباد از سر من لطف تو و سایهٔ شاه
47. ۴۷سرورا حاسدم از رشک به حسرت‌گویدبه سخن در نسرشتست‌ کسی مهرگیاه
48. ۴۸شعر چندان و نه چندانکه تو خواهی زر و سیماین چه جادوست که برخاست از ایران ناگاه
49. ۴۹این نه جادوست خداوندا کاین شاعری استکس چنین در نتوان سفت مرا زین چه‌‌ گناه
50. ۵۰شفقت شاه فزاینده و انصاف توامحاسدم‌ گو تن ازین درد به بیهوده بکاه
51. ۵۱بهر اثبات خداوند و پی نفی شریکلااله است همی تا بسر الاالله
52. ۵۲دست این حادثه از دامن اقبال تو دورداردت از همه آفات خداوند نگاه
53. ۵۳تا ‌جز افواه سخن را نبود جای عبوربه جز از ذکر جمیلت نبود درافواه