1. ۱ماه دو هفت سال من آن یار نازنینهر هفت کرده آمد یک هفته پیش ازین
2. ۲پی خسته دم گسسته کمر بسته بی‌قرارمی خورده ره سپرده عرق کرده خشمگین
3. ۳برجستم و دویدم و پرسیدمش خبربنشتم و نشاندم و بوسیدمش جبین
4. ۴کاخر چگو‌نه‌یی چه‌شدت سرگذشت چیستچونی چه روی داده چرایی دژم چنین
5. ۵گفت این زمان مجال سخن نیست رو بهلمینای می به جبب و بکش رخش زیر زین
6. ۶رفتم به جیب شیشه نهفتم وز آن سپسزین برزدم به‌کوههٔ آن رخش بی‌قرین
7. ۷بگرفتمش رکاب و به زین برنشست و گفتایدون ردیف من شو و بر اسب برنشین
8. ۸بی‌منت رکاب ز پی برنشستمشچون از پس فریشته پتیارهٔ لعین
9. ۹بیرون شدیم هردو ز دروازه سوی دشتدشتی درو کشیده سراپرده فرودین
10. ۱۰بلبل فکنده غلغله ز آواز دلنوازقمری‌ گشوده زمزمه ز آوای دلنشین
11. ۱۱در مغز عقل لخلخه از بوی ضیمرانبردست روح آینه از برگ یاسمین
12. ۱۲گفتی به سحر تعبیه کردست نوبهاردر چنگ مرغ زمزمهٔ چنگ رامتین
13. ۱۳صحرا سپهر و لاله درو قرص آفتاببستان بهشت و برکه درو جوی انگبین
14. ۱۴خیری به مرغزار پراکنده زر نابسنبل به جویبار پریشیده مشک چین
15. ۱۵رفتیم تا کنارهٔ کشتی که سنبلشدیباچه می‌نوشت زگیسوی حور عین
16. ۱۶گفتم بتا هوای‌ که داری‌ کجا رویبنگر براین چمن‌که بهشی بود برین
17. ۱۷خندید و وجد کرد و طرب کرد و رقص کردزد دست وز دو زلف مسلسل‌‌ گشود چین
18. ۱۸هی خنده زد چوکبک خرامان به کوهسارهی نعره زد چو شیر دژ آگاه در عرین
19. ۱۹خواندم وان یکاد و دمیدم به‌گرد اوبیم آمدم‌ که دیو زدش راه عقل و دین
20. ۲۰گفتم چه حالتست الا یا پری رخامانا ترا نهفته پری بود در کمین
21. ۲۱با رقص و وجد و قهقهه بازم جواب دادکایدون ‌کجاست ‌باده ‌بده یک دو ساتکین
22. ۲۲ناخورده میی به جان تو گر پاسخ آورممی ده‌که هرچه بخت‌‌گمان‌کرد شد یقین
23. ۲۳مینا و جام را به‌در آوردم از بغلهی‌هی چه باده داروی یک خانمان حزین‌
24. ۲۴خوردیم از آن میی ‌که جز او نیست یادگارما را ز روزگار نیاگان آتبین
25. ۲۵زان می‌ که‌ گر برابر آبستنی نهندپاکوبد از نشاط به زهدان او جنین
26. ۲۶ناگاه سر به عشوه فراگوش من نهادکاید زری به فارس شهنشاه راستین
27. ۲۷این گفت و اسب راند و من از وجد این خبرگاه از یسار او متمایل‌ گه از یمین
28. ۲۸گه بر هوا فکندم از شوق طیلسانگه در بدن دریدم از وجد پوستین
29. ۲۹گاه از در ملاعبه بوسیدمش ذقنگاه از در مداعبه بربودمش ز زین
30. ۳۰گاه‌از سماع‌و رقص‌چو طفلان‌به‌های و هویگاه از نشاط و وجد چو مستان به‌ هان‌ و هین
31. ۳۱گاهی خمیروار به مالیدمش بغلگاهی فطیروار بیفشردمش سرین
32. ۳۲دیوانه‌وارگه زدمش لطمه بر قفاشوریده‌وار گه زدمش بوسه بر جبین
33. ۳۳بوسیدمش گهی ز قفا روی سیمگونبوییدمش‌گهی ز وفا موی عنبرین
34. ۳۴در برکشیده پیکر آن ترک سیمتندرکف‌ گرفته غبغب آن شوخ ساتگین
35. ۳۵گاهش زنخ ‌گرفتم و بوییدمش غببو او نعره زد که دور شو ای دزد خوشه‌چین
36. ۳۶گه دادمی به حقهٔ سیمین او فشارکای سیمتن خموش‌ که خازن بود امین
37. ۳۷او گه به عشوه گفت ‌که ای شاعرک بس استتاکی ملاعبه با یار نازنین
38. ۳۸شوخی مکن که شوخی دل را کند نژندطیبت مکن‌که طیبت جان راکند غمین
39. ۳۹عقلت مگر شمید که مجنون شدی چنانهوش مگر رمید که بی‌خود شدی چنین
40. ۴۰ما هر دو در ملاعبه وان رخش ره‌نوردگفتی مگر به جنبش بادی بود به زین
41. ۴۱چالاک‌تر ز برق و مشمّرتر از خیالآماده تر زوهم و مهیاتر از یقین
42. ۴۲از بس دونده باد به یال اندرش نهاناز بس جننده برق به نعل اندرش مکین
43. ۴۳کف از لبش چکیده چو آویزهای درکوه از سمش ‌کفیده چو دندان‌های سین
44. ۴۴گاهش ز خوی بدن شده پرلولو عدنگاهش زکف دهن شده پرگوهر ثمن
45. ۴۵گه شد به بیشه‌ای‌که زمین پیش او فلکگه شد به پشته‌یی که فلک پبش او زمبن
46. ۴۶بس رودها نبشت به پهنای روزگارلیکن بسی شگرف‌تر از وهم دوربین
47. ۴۷وز تیغ‌هاگذشت به باریکی صراطلیکن بسی درازتر از روز واپسین
48. ۴۸ناگه برآمد ابری و بارید آنچنانکگفتی ذخیره دارد دریا در آستین
49. ۴۹این طرفه تر که شب شد و ظلمات نیستیگفتی به‌ گرد هستی حصنی ‌کشد حصین
50. ۵۰گفتم بتا بیا که بمانیم و صبحگاهرانیم تا که باز برآید شب از کمین
51. ۵۱گفتا تبارک‌الله از این رای و این خردوین ‌کار و این کفایت و این‌ یار و این آب معین
52. ۵۲بالله که تیر بارد اگر بر سرم ز چرخبالله ‌که تیغ روید اگر در رهم ز طین
53. ۵۳نه نان خورم نه آب نه راحت ‌کنم نه خوابرانم به‌ کوه و جوی و جرو رود و پارگین
54. ۵۴روزی دو بسپرم ره و آنگاه بسترمرنج سفر ز درگه دارای جم نگین
55. ۵۵شاهنشه زمانه محمّد شه آنکه هستآثار فرخش همه درخورد آفرین
56. ۵۶عفوش نپرسد ار ز کسی بنگرد خلافشاهین نترسد ار مگسی برکشد طنین
57. ۵۷در چشم می نیاید خصمش ز بس نزاردر هم می‌نگنجد بختش ز بس سمین
58. ۵۸پروانه‌ایست قدرتش از قدرت خدایدیباچه‌ایست هستیش از هستی آفرین
59. ۵۹رایش به چرخ بینش مهری بود منیرشخصش در آفرینش رکنی بود رکین
60. ۶۰آثار او مهذب و اخلاق او نکورایات او مظفر و آیات او مبین
61. ۶۱بر تار عنکبوت کند حزمش ار نظراز یمن او چه سد سکندر شود متین
62. ۶۲بر آب شور بحر کند جودش ار گذراز فیض او چو چشمهٔ‌ کوثر شود معین
63. ۶۳از سیر صبح و شام بود عزم او بدلاز نور مهر و ماه بود رای او عجین
64. ۶۴ای چاکری ز فوج نظامت فراسیابوی ‌کهتری ز خیل سپاهت سبکتکین
65. ۶۵طوقیست نعل رخش تو برگردن ینالتاجیست خاک راه تو بر تارک تکین
66. ۶۶موهوب تست هرچه به جان‌ها بود هنرمنهوب تست هرچه به‌کانها بود دفین
67. ۶۷رای تو حل و عقد زمین را بود ضمانحکم تو نشر و طیّ زمان را بود ضمین
68. ۶۸آبستنند مهر ترا در رحم بناتآماده‌اند حکم ترا در شکم بنین
69. ۶۹رمح ترا برزم لقب‌ کاشف القلوبتیغ ترا به جنگ صف قاطع‌الوتین
70. ۷۰خندد امل چو کلک تو گرید به ‌گاه مهرگرید اجل چو تیغ تو خندد به روز کین
71. ۷۱آنی ز روز بخت تو در بایهٔ شهورروزی ز ماه عمر تو سرمایهٔ سنین
72. ۷۲هرجا که آفتیست به خصم تو می‌رسدچون در عبارت عربی برحروف لین
73. ۷۳هون عدو شمیده ز شمشیرت آنچنانکدر گوش او علامت شین است حرف شین
74. ۷۴شب‌اها سه ساله دوریم از آستان توسودی نداشت جز دو جهان ناله و انین
75. ۷۵حنانه‌وار شد تنم از ناله همچو نالوز دوری دو تن من و حنانه در حنین
76. ۷۶آن از محمد عرب آن ماه راستانمن از محمد عجم آن شاه راستین
77. ۷۷حنانه را نواخت به الطاف خود رسولتا در بهشت تازه نهالی شود رزین
78. ۷۸من نیز سبزکردهٔ شاه ار شوم رواستدر آستان شه ‌که بهشتیست دلنشین
79. ۷۹قاآنیا سخن به درازا کشید سختترسم‌کزین ملول شود خسرو گزین
80. ۸۰تا از زمان اثر بود و از مکان خبرشاه زمین به تخت خلافت بود مکین