1. ۱در ملک جم ز شوق شهنشاه راستیناز جزع خویش پر زگهر کردم آستین
2. ۲چون خواستم به عزم زمین بوس شه ز جایبرخاست از جوارح من بانگ آفرین
3. ۳گفتم به خادمک هله تاکی ستاده‌ایبشتاب همچو برق و بکش رخش زیر زین
4. ۴خادم دوید و سوی من آورد توسنیکز آفتاب داغ ملک داشت بر سرین
5. ۵چون عزم دیر جنبش و چون جزم دیر خسبچو خشم زود حمله و چون وهم دوربین
6. ۶فر عقاب در تن طیار او نهانپر غراب در سم سیار او ضمین
7. ۷عنبر فشانده از دم و سیماب از دهانفولاد بسته بر سم و خورشید بر جبین
8. ۸خور ذره شد ز بس‌که دم افشاند بر سهرکُه دره شد ز بس ‌که سم افشرد بر زمین
9. ۹پوشیده چشم شیر فلک ز انتشار آنپاشیده مغز گاو زمین از فشار این
10. ۱۰کوه‌گران ز زخم سمش آسمان‌گرایمرغ ‌کمان به نعل پیش آشیان‌ گزین
11. ۱۱زان اوج چرخ‌ گشته مقوس به شکل دالزین تیغ کوه گشته مضرّس بسان سین
12. ۱۲من در بسیج راه‌که آمد نگار منسر تا قدم چو شیر دژاگه ز کبر و کین
13. ۱۳بر رخ ستاره بسته و بر جبهه آفتاببر گل بنفشه هشته و بر لاله مشک چین
14. ۱۴پروین‌گرفته در شکر لعل نوشخندشعری نهفته در شکن شعر عنبرین
15. ۱۵بر روی مه‌ کشیده دو ابروی او کمانبر شر نرگشاده دو آهوی او کمین
16. ۱۶زلفش به چهره چون شب یلدا بر آفتابیا عکس پر زاع بر اوراق یاسمین
17. ۱۷آثار دلبری ز سر زلف او پدیدچون نقش نصرت از علم پور آتبین
18. ۱۸رویش ستاره‌ای‌ که ز عنبر کند حصارلعلش شراره‌ای‌ که به شکر شود عجین
19. ۱۹زلفش سپهر و جسته در او مشتری قرارلعلش سهیل و گشته ثریا در او مکین
20. ۲۰رویش به زیر مویش ‌گفتی ‌که تعبیه استروح‌القدس به دامت پتیارهٔ لعین
21. ۲۱باری زره نیامده بر در ستاد و گفتبگشای چشم و آیینهٔ چهر من ببین
22. ۲۲روی من آینه است از آن پیش دارمتتا بختت این سفر به سعادت شود قرین
23. ۲۳کاین قاعده است‌ کانکه به جایی‌کند سفردارند پیشش آینه یاران همنشین
24. ۲۴گفتم به شکر این سخن اکنون خوریم میتا بو که شادمانه شود خاطر غمین
25. ۲۵خادم شنید و رفت و می آورد و دادمانپر کرده داشت ‌گفتی از می دو ساتکین
26. ۲۶زان می ‌که بود مایهٔ یک خانمان نشاطزان می‌ که‌ بود داروی یک دودمان حزین
27. ۲۷زان می‌که‌گرذباب خورد قطره‌یی از آندر طاس چرخ ولوله اندازد از طنین
28. ۲۸هی باده‌خورد وهر زرخش رست‌ارغوانهی بوسه داد و هی ز لبم ریخت انگبین
29. ۲۹گفتا چه شد که بی‌خبر ایدون ز ملک جمبیرون چمی چو شیر دژاگاه از عرین
30. ۳۰گر خود براین سری‌ که‌ روی جانب‌ بهشتهاچهر من به نقد بهشی بود برین
31. ۳۱از چین زلف من به ریاحین و گل هنوزمشک ختن نثار کند باد فرودین
32. ۳۲چندان نگشته سرد زمستان حسن منکز خط سبز حاجتش افتد به پوستین
33. ۳۳صورتگران فارس ز تمثال من هنوزسرمشق می‌دهند به صورتگران چین
34. ۳۴در طینتم هنوز حکیمان به حیرتندکز جان‌و دل سرشته بود یا ز ماء و طین
35. ۳۵یاد آیدت شبی‌ که‌ گرفتی مرا ببرگشتی به خرمن‌گلم از بوسه خوشه چین
36. ۳۶تو لب فرازکرده چو یک بیشه اهرمنمن چهره باز کرده ‌چو یک روضه حور عین
37. ۳۷می‌گفتمت به ساق سپیدم میار دستمی گفتیم که صبحدم روز واپسین
38. ۳۸گر روز واپسین نشد امروز پس چراجویی همی مفارقت از یار نازنین
39. ۳۹این ‌گفت و روی ‌کند و پریشید گیسوانکرد ازگلاب اشک همه خاک ره عجین
40. ۴۰سیاره راند بر قمر از چشم پر سرشکجراره ریخت بر سمن از زلف‌پر ز چین
41. ۴۱گفتم جزع بس است الا یا سمنبرااز جزع بر سمن مفشان گوهر ثمین
42. ۴۲زیبق به سیم و ژاله به زیبق مپاش هانسوسن به مشک و لاله به عنبر مپوش هین
43. ۴۳مندیش از جدایی و مپریش ‌گیسوانمخراش ماه چهره و مخروش این چنین
44. ۴۴دیری بود که دور شدستم ز ملک ریوز روی چاکران شهم سخت شرمگین
45. ۴۵مپسندیش ازین ‌که ز حرمان بزم شاهحنّانه‌ وار برکشم از دل همی حنین
46. ۴۶گفت این زمان ‌که هست ترا رای ملک ریبنما به فضل خویش روان مرا رهین
47. ۴۷یک حلقه موی از خم ‌گیسوی من بکنیک دسته سنبل از سر زلفین من بچین
48. ۴۸تا چون به ‌ری رسی عوض موی پرچمشآویزی از بر علم شاه راستین
49. ۴۹شاه جهان‌گشای محمد شه آنکه هستجاهش بر ازگمان و جلالش بر از یقین
50. ۵۰شاهی‌که برگ و بار درختان به زیر خاکگویند شکر جودش نارسته از زمین
51. ۵۱گربی‌قرین بودعجبی نیست‌زانکه هستاو سایهٔ خدا و خدا هست بی‌قرین
52. ۵۲اطوار دهر داند از رای پس نگرادوار چرخ بیند از حزم پیش‌بین
53. ۵۳ای نور آفتاب ز رای تو مستعاروی شخص روزگار به ذات تو مستعین
54. ۵۴جز خنجرت که دیده جمادی که جان خوردیا لاغری که کشوری از وی شود سمین
55. ۵۵هرگه‌کنم ثنای تو آید به‌گوش منز اجزای آفرینش آوای آفرین
56. ۵۶تا حشر در امان بود از ترکتاز مرگگرگرد عمر حزم تو حصنی کشد حصین
57. ۵۷از شوق طاعت تو سزد گر چو فاختهبا طوق زاید از شکم مادران جنین
58. ۵۸آنات روز عمر تو همشیرهٔ شهورساعات ماه بخت تو همسالهٔ سنین
59. ۵۹قسمت برند از نَعَمت در رحم بناتروزی خورند ازکرمت در شکم بنین
60. ۶۰قدر تو خرگهی‌ که زمانش بود طنابحکم تو خاتمی ‌که سپهرش سزد نگین
61. ۶۱گر آیتی ز حزم تو بر بادبان دمندهنگام باد عاد چو لنگر شود متین
62. ۶۲نام تو تا به دفتر هستی نشد رقمهستی نیافت رتبه بر هستی آفرین
63. ۶۳خلق تو از کمال چو موسی ملک نشانقدر تو از جلال‌ چو عیسی فلک نشین
64. ۶۴ای مستجار ملت وای مستعان ملکایّاک نستجیر و ایّاک نستعین
65. ۶۵فضلی ‌که از فراق زمین بوس خدمتتهردم عنان طاقتم ازکف برد انین
66. ۶۶تا از برای طی دعاوی به حکم شرعبر مدعیست بینه بر منکران یمین
67. ۶۷فضل خدای در همه حالی ترا پناهسیر سپهر در همه کاری ترا معین
68. ۶۸اقبال پیش رویت و اجلال در قفافیروزی از یسارت و بهروزی از یمین