1. ۱به راغ و باغ گذرکرد ابر فروردینشراره ریخت بر آن و ستاره ریخت براین
2. ۲از آن شراره همه راغ گشت پر لالهوزین ستاره همه باغ‌گشت پر نسرین
3. ۳چمن از آن شده پرنور وادی ایمندمن ازین شده پر نار آذر برزین
4. ۴مگر چمن زگل آتش‌ گرفت ‌کز بارانزند بر آتش آن آب ابر فروردین
5. ۵درین بهار مرا شیر گیر آهو کی استگوزن چشم و پلنگینه خشم وگور سرین
6. ۶میان عقل و جنون داده عشق او پدیدمیان چشم و نظرکرده حسن او تفتین
7. ۷دو طٌره‌اش چو دو برگشته چنگل شهبازدو مژه‌اش چو دوگیرنده پنجهٔ شاهین
8. ۸قدش به قاعده موزون نه ‌کوته و نه بلندتنش به حد متناسب نه لاغر و نه سمین
9. ۹دوچشم زیر دوابرو و دوخال زیر دوچشمگمان بری ‌که همی در نگارخانهٔ چین
10. ۱۰دو ترک خفته و در زیر سر نهان ‌کماندو بچه هندو ی بیدار هردو را به‌ کمین
11. ۱۱شب ‌گذشته ‌کز آیینه پارهای نجومسیه عماری شب را سپهر بست آیین
12. ۱۲رسید بی‌خبر از راه و من ز رنج رمدبه چهره بسته نقابی چو زلف او مشکین
13. ۱۳دو عبهرم شده از خون دو لالهٔ نعماندمیده از بر هر لاله یک چمن نسرین
14. ۱۴شده دو جزع یمانی دو لعل و از هریکچکیده ز اشک‌ روان خوشه‌خوشه درّ ثمین
15. ۱۵ندیده طلعت او دیدم از جوارح منز هرکرانه همی خاست نالهای حزین
16. ۱۶مژه به چشمم همی خار زد که ها بنگرجنون به مغزم هی بانگ زد که ها منشین
17. ۱۷ز جای جستم و با صد تعب‌ گشودم چشمرخی معاینه دیدم به از بهشت برین
18. ۱۸شعاع نور جبینش ز سطح خاک نژندرسیده تا فلک زهره همچو ظلّ زمین
19. ۱۹به‌ کف بطی ز میش لعل رنگ و مشکین بویبسان آتش موسی به آب خضر عجین
20. ۲۰از ‌آن شراب‌ که با نور او توان دیدننزاده در شکم مادر آرزوی جنین
21. ۲۱چه دید دید مرا همچو باز دوخته چشمدو لاله‌ گشته عیان از دو نرگس مسکین
22. ۲۲چه‌ گفت‌ گفت‌ که ای آسمان فضل و هنرز فرقدین تو چندین چرا چکد پروین
23. ۲۳چه سوزی این همه نارت که ریخت بر بسترچه پیچی این همه مارت ‌که هشت بر بالین
24. ۲۴مگر خیال سر زلف من نمودی دوشکه‌بر تنت همه‌تابست و بر رخت همه چین
25. ۲۵بگفتمش به شبی ‌کابر پیلگون از برفهمی فشاند ز خرطوم پنبهٔ سیمین
26. ۲۶ز بس که سودهٔ کافور بر زمانه فشاندزمین ز حمل سترون شد آسمان عنین
27. ۲۷به چشم من دو سه الماس سوده ریخت ز برفسحرگهان ‌که ز مشرق وزید باد بزین
28. ۲۸ز درد چشم چنانم‌کنون‌که پنداریبه چشم من مژه از خشم می‌زند زوبین
29. ۲۹چو این شنید ز جا جست و نام خواجه دمیدبهر دو چشمم و پذرفت درد من تسکین
30. ۳۰فروغ چشم معالی نظام ملت و ملکجمال چهر مکارم قوام دولت و دین
31. ۳۱خدایگان امم صدراعظم ابر کرمکه صدر بدر نشانست و بدر صدر نشین
32. ۳۲به یک نفس همه انفاس خلق را شمردز صبح روز ازل تا به شام بازپسین
33. ۳۳به یک نظر همه اسرار دهر را نگردز اولین دم ایجاد تا به یوم‌الدین
34. ۳۴زهی ز یمن یمینت زمانه برده یسارخهی به یسر یسارت ستاره خورده یمین
35. ۳۵مداد خامهٔ تو خال چهر روح‌القدسسواد نامهٔ توکحل چشم حورالعین
36. ۳۶ز بهر پاس ممالک به عون عزم قویبرای امن مسالک به یمن رای رزین
37. ۳۷ز بال پشّه نهی پیش باد سد سدیدز نار تفته‌کشی‌گرد آب حصن حصین
38. ۳۸ستاره با همه رفعت ترا برد سجدهزمانه با همه قدرت تراکند تمکین
39. ۳۹از آن زمان‌که مکان و مکین شدند ایجادندید هیچ مکان چون تو در زمانه مکین
40. ۴۰تو جزو عالمی و به ز عالمی چون آنکه جزو خاتم و هم به زخاتمست نگین
41. ۴۱به نور رای تو ناگشته نطفه خون به رحمتوان نمود معین بنات را ز بنین
42. ۴۲پی فزونی عمر تو دهر باز آردهرآنچه رفته ازین پیش از شهور و سنین
43. ۴۳ز بیم عدل تو نقاش را بلرزد دستکشد چو نقش‌کبوتر به پنجهٔ شاهین
44. ۴۴در آفرینش عالم تو ز آن عزیزتریکه در میان بیابان تموز ماء مین
45. ۴۵وجود را نبد ار ذات چون تویی زیورهزار مرتبه کردی عدم بر او نفرین
46. ۴۶زمین به قوت حکم تو حکمران سپهرگمان بیاری رای تو اوستاد یقین
47. ۴۷خزان‌گلشن تو نوبهار باغ بهشتزمین درگه تو آسمان چرخ برین
48. ۴۸گرت هزار ملامت‌ کند حسود عنودبدو نگیری خشم و بدو نورزی‌کین
49. ۴۹از آنکه پایهٔ سیمرغ از آن رفیع‌تر استکه التفات ‌کند گر کشد ذباب طنین
50. ۵۰به‌ کفهٔ‌ کرمت چرخ و خاک همسنگنداگر چه آن یک بالا فتاده این پایین
51. ۵۱بلند و پستی دو کفه را مکن مقیاسبدان نگرکه همی راست ایستد شاهین
52. ۵۲شنیده بودم مارست‌کاژدهاگرددچو چند قرن بگردد بر او سپهر برین
53. ۵۳ز خامهٔ تو شد این حرف مر مرا باوراز آنکه خامهٔ تو مار بود شد تنین
54. ۵۴به‌حکم آنکه چوثعبان موسوی نگذاشتبه هیچ رو اثر از سحر ساحران لعین
55. ۵۵برون ز ربقهٔ حکم تونیست خشک و تریدرست شدکه تویی معنی‌کتاب مبین
56. ۵۶همیشه تا نشود جهل با خرد همسرهماره تا نبود زهر چون شکر شیرین
57. ۵۷خرد به روی تو مجنون چو قیس از لیلیهنر ز شور تو شیدا چو خسرو از شیرین
58. ۵۸کف ‌گشاده روانت ستوده جان بی‌غمدلت شکفته تنت بی‌گزنده و بخت سیمین