1. ۱از بوی بهار و فر فروردین‌شد باغ بهشت و باد مشک‌آگین
2. ۲بر لاله چو بگذری خوری سوگندکز خلد برون چمیده حورالعین
3. ۳بر سبزه چو بنگر‌ی دهی انصافکاور‌ده نسیم بوی مشک از چین
4. ۴از شاخ شکوفه باغ پنداریدزدیده ز چرخ خوشه پروین
5. ۵در سایهٔ بید بیدلان بینیسر خوش ز خمار بادهٔ نوشین
6. ۶بر نطع چمن به پادگان یابیکز می چپ و راست رفته چون فرزین
7. ۷چون چشمهٔ طبع من روان شد بازآبی‌که ه‌سرده بود در تشرین
8. ۸از ابر مگر ستاره می‌باردکز خاک ستاره می‌دمد چندین
9. ۹ای غالیه موی ای بهشتی رویای فتنهٔ دانش ای بلای دین
10. ۱۰ای مشک ترا ز ارغوان بستروی ماه ترا ز ضیمران بالین
11. ۱۱یاقوت تو قوت خاطر مشتاقمرجان تو جان عاشق غمگین
12. ۱۲مشکین سر زلف عنبرافشانتتسکین ملال خاطر مسکین
13. ۱۳در طره نهفته چنگل شهبازدر مژه‌گرفته پنجهٔ شاهین
14. ۱۴درهر نگه تو طعن صد خنجردر هر مژهٔ تو زخم صد زوبین
15. ۱۵زان روی شکفته ‌گرد غم بنشانچون ماه دو هفته پیش ما بنشین
16. ۱۶دانی که روان ما نیاسایدبی بادهٔ تلخ و بوسهٔ شیرین
17. ۱۷این قرعه به نام ما بر آور هاناین جرعه به‌کام ما در آور هین
18. ۱۸از خانه یکی به سوی صحرا رواز غرفه یکی به سوی بستان بین
19. ۱۹کز سنبل راغ‌ گشته پر زیوروز نسرین باغ‌ گشته پر آیین
20. ۲۰لختی بگشای طره بر سنبلبرخی بنمای چهره بر نسرین
21. ۲۱تا برندمد به بوی زلفت آنتا دم نزند ز رنگ رویت این
22. ۲۲وان شاخ شکوفه را کمر بشکنتا بر نزند بدان رخ سیمین
23. ۲۳وان زلف بنفشه را ز بن برکنمگذار ز زلفکانت دزدد چین
24. ۲۴با چهر چو گل اگر چمی در باغنرمک نرمک حذرکن ازگلچین
25. ۲۵ترسم ‌که ز صورتت بچیند گلوز رشک به چهر من درافتد چین
26. ۲۶ای ترک به شکر آنکه بخت امروزبا ما چو مخالفان نورزد کین
27. ۲۷از بوسه و باده فرض تر کاریامروز شدست مرمرا تعیین
28. ۲۸خواهم چو چنار پنجه بگشایمتا دشمن خواجه را کنم نفرین
29. ۲۹سالار زمانه حاجی آقاسیکاورا ز می و زمان‌ کند تحسین
30. ۳۰آن خواجه ‌که همت بلندش راادراک نکرده و هم کوته‌بین
31. ۳۱ابرار به اعتضاد مهر اویابند همی مکان بعلیّین
32. ۳۲فجار به انتقام قهر اوگیرند همی قرار در سجین
33. ۳۳دوزخ ز نسیم لطف او فردوسکوثر ز سموم خشم او غسلین
34. ۳۴چنگال ز بیم او کند ضیغممنقار ز سهم او برد شاهین
35. ۳۵بر فرق فلک نهاده قدرش پایبر رخش قضا فکنده حکمش‌ زین
36. ۳۶لفظی ‌که نه در مدیح او باشدبر سر کشدش قضا خط ترقین
37. ۳۷از نکهت مشک خوی او سازدهرسال بهار خاک را مشکین
38. ۳۸از آینهٔ ضمیر او بنددهر شام ستاره چرخ را آیین
39. ۳۹میزان زمانه را ز حلم اونزدیک بود که بگسلد شاهین
40. ۴۰جودش به مثابه‌یی ‌که‌ کلک اوبی‌نقطه نیاورد نوشتن سین
41. ۴۱چونان که عدوی او همی از بخلبی هر سه نقط همی نگارد شین
42. ۴۲مدحش سبب نجات و غفرانستچون در شب جمعه سورهٔ یاسین
43. ۴۳ای دست تو کرده جود را مشهورای عدل تو داده ملک را تزیین
44. ۴۴بامهر تو نار می‌کند ترطیببا قهر تو آب می‌کند تسخین
45. ۴۵هرمایه‌که بود آفرینش رادر ذات تو گشته از ازل تضمین
46. ۴۶هر نکته‌ که بود حکمرانی رابر قدر تو کرده آسمان تلقین
47. ۴۷آن راکه ثنای حضرتت گویدجبریل در آسمان‌ کند تحسین
48. ۴۸وانجا که دعای دولتت خوانندروح‌القدس از فلک کند آمین
49. ۴۹چندان ‌که ‌تو عاشقی به‌ بخشیدنپرویز نبود مایل شیرین
50. ۵۰نه جاه ترا یقین دهد تشخیصنه جود ترا گمان‌ کند تخمین
51. ۵۱بحری که به خشم بنگری در ویزو شعله برآر آذر برزین
52. ۵۲در رحمت آبی از تواضع خاکزیراکه مخمّری ز آب و طین
53. ۵۳ای فخر زمانه بهر من‌ گردونهر لحظه عقوبتی کند تکوین
54. ۵۴در طالع من نشان آزادیمعدوم بود چو باه در عنن
55. ۵۵غلطان غلطان مرا برد ادبارزان سان ‌که جُعَل همی برد سرگین
56. ۵۶در جرگهٔ شاعران چنان خوارمکاندر خیل دلاوران گرگین
57. ۵۷چونانکه خدایت از جهان بگزیداز جملهٔ مادحان مرا بگزین
58. ۵۸وی‌ن بکر سخن که نوعروس تستاز رحمت خویشتن دهش‌کاببن
59. ۵۹تا مهر چو آسیا همی گرددبر گرد افق هبه ساحت تسعین
60. ۶۰سکان بلاد بد سگالت راهر مژه به چشم باد چون سکّین