1. ۱شنیده بودم بیمار را نگیرد خوابهمی بپیچد بر گرد خویش از تب و تاب
2. ۲گزافه بود و دروغ این سخن‌ که می‌گفتنددروغ نزد حکیمان بتا ندارد آب
3. ۳از آنکه چشم تو بیمار هست و در خوابستبه جای او همه زلف تراست پیچِشُ و تاب
4. ۴دگر شنیدم در چین ز مشک ناید بویمشام عقلم از اینهم نیافت بوی صواب
5. ۵از آنکه زلف تو مشکست و بارها دیدمکه هست او را در چین شمیم عنبر ناب
6. ۶دگر شنیدم‌کتان ز ماه می‌کاهدازین‌گزافه هم ای ماهروی روی بتاب
7. ۷از آنکه‌کاهد سیمین تنت ز پیراهنمگر نه پیراهن استت کتان و تن مهتاب
8. ۸دگر شنیدم سیماب هست عاشق زرهم این فسانهٔ محضست ای اولوالالباب
9. ۹که زرد چهرهٔ من بر سپید عارض توعیان نمود که زر عاشق است بر سیماب
10. ۱۰دگر شنیدم با آب دشمنست آتشقسم به جان تو این هم نداشت رونق و آب
11. ۱۱ز من نداری باور یکی در آینه‌بینکه چهرهٔ تو به یکجا هم آتشست و هم آب
12. ۱۲دگر شنیدم عناب می نشاند خونبه هر که گوید این حرف لازم است عتاب
13. ۱۳از آنکه دیدم‌کز دیدگان خونبارمبخاست لجهٔ خون تا مزیدمت عناب
14. ۱۴دگر شنیدم جای عذاب نیست بهشتاگر چه نص حدیثست و دیده‌ام به ‌کتاب
15. ۱۵ولی جمال تو خرم بهشت را ماندوزان بهشت به جانم رسد هزار عذاب
16. ۱۶دگر شنیدم در ری کسی به قاآنینداده جایزه وین‌گفته هم نبود مصاب
17. ۱۷از آنکه دیدم زان پیشتر که ‌گوید مدحبسی جوایز و تشریف یافت از نواب
18. ۱۸خجسته مام ولیعهد آن‌که قدرت اوسپهر اخضر سازد همی ز برگ سُداب
19. ۱۹کفایت‌ کرمش سنگ را کند گوهرحلاوت سخنش زهر را کند جُلاّب
20. ۲۰بدان رسید که از خویش هم شود پنهانز بس که عصمت او بسته‌ بر رخش جلباب‌
21. ۲۱بهشت وکوثر و طوبی به مهر اوگروندزهی سعادت‌طوبی لَهم وِ حسنَ مآ‌ب‌
22. ۲۲ز یمن معدلت آبادکرد عالم رااز آن سپس‌که ز غوغای حس‌کرد خراب
23. ۲۳کفش ببخشد هرچ آن زکان‌کند تاراجهلا ندانم وهّاب هست یا نهّاب
24. ۲۴مگر ولادت او در شب اتفاق افتادکه آفتاب چو شب شد رود به زیر حجاب
25. ۲۵اگر چکد عرقی از رخش به بحر محیطز آبش آید تا روز حشر بوی گلاب
26. ۲۶خلوص شاه جهان جای روح و خون شب و روزدوان همی رودش در عروق و در اعصاب
27. ۲۷شه ار سوالی از وی‌ کند ز غایت شوقیکان یکان همه اعضای او دهند جواب
28. ۲۸به باده میل ندارد شه ار نه از سر مهرز پارهٔ جگر خویش ساختیش‌کباب
29. ۲۹ز بس‌که دل‌کشدش سوی شاه ینداریفکنده شاه جهان در عروق او قلاب
30. ۳۰زهی ز لطف تو در آب مستی بادهخهی‌ ز قهر تو در سنگ لرزهٔ سیماب
31. ۳۱رسول دید چو هر نطفه و جنینی راکه تا به حشر در ارحام هست یا اصلاب
32. ۳۲شعاع روی ترا دید در مشیّت حقچه گفت گفت الا ان هذه لعجاب
33. ۳۳یقین نمود که بی‌پرده ‌گر تو جلوه ‌کنیز شرم تیره شود آفتاب عالمتاب
34. ۳۴خلل‌به‌روز وشب افتدسپس فروض و سنننکرده ماند و مهمل شود ثواب و عقاب
35. ۳۵ز حرمت تو پس آنگه به حکم مطلق گفتکه تا زنان همه در چهره افکنند نقاب
36. ۳۶وگر به حکم پیمبر نمی‌شدی مستوررخ تو قبلهٔ دین بود و ابرویت محراب
37. ۳۷تو نیز چون ز رسول این‌ چنین عطا دیدینثارکردی جان را بر آن خجسته جناب
38. ۳۸ترا محبت زهرا چنان‌کشد سوی خویشکه ‌گوییت رگ جان و به ‌گردنست طناب
39. ۳۹همت به مهر ولیعهد دل‌کشد چندانکه در بیابان ظهر تموز تشنه به آب
40. ۴۰خجسته ناصر دین آنکه از سیاست اوچنان بلرزدگردون چوگوی در طبطاب
41. ۴۱عقاب بر همه مرغان از آن بود غالبکه روز رزم بود پر تیر او ز عقاب
42. ۴۲غراب از آن به شآمت مثل شد از مرغانکه تیره‌روی چو اعدای جاه اوست غراب
43. ۴۳خدای یک صفت خود به جود او بخشیداز آن بود کف جودش مسبب ‌الاسباب
44. ۴۴اگر مجسم‌ گشتی محیط همت اوسپهر و انجم بودی برآن محیط حباب
45. ۴۵ز تیغ‌گیهان سوزش بسی عجب دارمکه چون نسوزد کیمخت را به روی قراب
46. ۴۶به روز محشر هر چیز در حساب آیدبه غیر همت او کان برون بود ز حساب
47. ۴۷به مدح او نرسی لب به بند قاآنیکه تیر با همه تندی نمی‌رسد به شهاب
48. ۴۸مدار چرخ رونده است تا به‌گرد زمینهمی به شکل رحا و حمایل و دولاب
49. ۴۹شه جهان و و‌لیعهد و مام او را بادخدا معین و ملک ناصر و فلک بواب