1. ۱چو رای خواجه اگر پیر‌ گشته است جهانغمین مباش که‌گردد به بخت شاه جوان
2. ۲جهان جود محمد شه آسمان هنرکه آفتاب ملوکست و سایهٔ یزدان
3. ۳همیشه شاد بود شاه خاصه عید غدیرکه کردگار قدیرش به جان دهد فرمان
4. ۴که ‌ای محمد ترک ای خدیو ملک عجممحمد عربی را به خویش‌ کن مهمان
5. ۵بساز جشنی کامروز شیر بیشهٔ مابه صید روبهکان تیز می‌کند دندان
6. ۶نبی به روز چنین از جهاز منبر ساختبگفت از پس تسبیح ما به خلق جهان
7. ۷اَلست اولی منکم تمام گفتندشبلی تو بهتری از ما و هر چه در گیهان
8. ۸‌گرفت دست علی پس به دست و کرد بلندچنان که ساعد او برگذشت از کیوان
9. ۹بگفت هرکش مولا منم علی مولاستکه او مکمّل دینست و تالی قرآن
10. ۱۰به‌خصم‌ و یارش یا رب تو باش دشمن و دوستبه ناصرش ده نصرت به خاذلش خذلان
11. ۱۱یکیست عید غدیر ارچه خلق را امروزبود درست سه عید سعید در ایران
12. ۱۲نخست عید غدیر از خلافت شه دیندوم جمال ملک شهریار ملک‌ستان
13. ۱۳سه دیگر آنکه به قانون عید پیش‌کنندبه جای میش به شه جان خویش را قربان
14. ۱۴شگفت نیست‌که شه نیز جان فدا سازدبه جانشین نبی خواجهٔ ملک دربان
15. ۱۵علی اعلی دارای آسمان و زمینولیّ والا دانای آشکار و نهان
16. ۱۶خلیفهٔ دو جهان دست قدرت داورذخیرهٔ دل و جان گنج صنعت سبحان
17. ۱۷هژبر یزدان سبابهٔ ارادهٔ حقروان عالم علامهٔ یقین وگمان
18. ۱۸کلید قدرت همسال عشق فیض نخستنوید رحمت تمثال عقل روح روان
19. ۱۹نیاز مطلق تسلیم‌کل توکل صرفامام برحق غیث زمین و غوث زمان
20. ۲۰صفای صفوت میقات علم مشعر هوشمنای منیت میزاب علم ‌کعبهٔ جان
21. ۲۱شفیع اسود و احمر قسیم جنت و نارمراد عارف و عامی پناه ‌کون و مکان
22. ۲۲کتاب رحمت فهرست فیض فرد وجودسجل هستی طغرای فضل فصل امان
23. ۲۳وجود او وطن جان عارفان خداستبدوگرای ‌که حب‌الوطن من الایمان
24. ۲۴ایا حقیقت نوروز و معنی شب قدرکه مفتی دو جهانی و مفنی یم وکان
25. ۲۵قسم به واجب مطلق که گر تویی ممکنوجوب را نتوان فرق‌کردن از امکان
26. ۲۶مقام عالیت این بس که غالیت شب و روزخدای خواند و منعش ز بیم تو تنوان
27. ۲۷و گرش برهان ‌پرسی که ‌چون علیست خدایخلیل‌وار در آتش رود که ها برهان
28. ۲۸منت خدای نمی‌دانم اینقدر دانمکه بحر معرفتت را پدید نیست‌ کران
29. ۲۹به وقت مدح تو همچون درخت وادی طورهمه صدای اناالحق برآیدم ز دهان
30. ۳۰درآفرینش هر ذره را به رقص آرمدر آن زمان‌ که‌ کنم نام نامی تو بیان
31. ۳۱مگر ز رحمت خاص تو آگهی داردکه بار جرم همه خلق می‌کشد شیطان
32. ۳۲هرآنکه‌کین تو ورزد چه بالد از طاعتهر آنکه مهر تو جوید چه نالد از عصیان
33. ۳۳مگر عدوی ترا روز حشر لال‌کندز حکمت ازلی‌کردگار هر دو جهان
34. ۳۴وگرنه آتش دوزخ چسان زبانه‌کشدگر او به سهو برد نام نامیت به زبان
35. ۳۵صفات غیب و شهودی که بود یزدان راز یک تجلی ذات توگشت جمله عیان
36. ۳۶تویی‌ که دانی اذکار طیر در اوکارتویی که بینی ادوار روح در ابدان
37. ۳۷به جستجوی تو قمری همی زند کو کوبه رنگ و بوی تو بلبل همی‌ کشد دستان
38. ۳۸ز عکس صورت تو سرخ ‌گشته‌ گونه‌ گلز بیم هیبت تو زرد مانده روی خزان
39. ۳۹شبی به عالم روحانیان سفرکردمفراخ دشتی دیدم چو وهم بی‌پایان
40. ۴۰سواره عقل ز هر جانبی رجز می‌خواندچنان که رسم عرب هست و عادت شجعان
41. ۴۱برون نیامده هل من مبارز از لب اوز دور نام تو بردم گریخت از میدان
42. ۴۲بس است مدح تو ترسم‌که قدسیان ‌گویندکه ‌کیست اینکه ستادست در صف میدان
43. ۴۳بر آنکه گفته خدایش ثنا ثنا گویدبه قدّ پست و رخ زشت و جامهٔ خلقان
44. ۴۴مرا ز جامهٔ خلقان چه خجلتست ز خلقکه گفته است خدا کلّ من علیها فان‌
45. ۴۵ولی ز مهر تو دارم امید کاین رخ زشتز وصل غلمان زیبا شود به باغ جنان
46. ۴۶مجو به غیر خدا از خدای قاآنیدعای خسرو گو تاکه برهی از خسران
47. ۴۷همیشه تا زنخ دلبران به چنبر زلفچوگوی سیم نماید به عنبرین چوگان
48. ۴۸هرآنکه پیرو چوگان حکم سلطان نیستبه زخم حادثه بادا چوگوی سرگردان