1. ۱دوش مرا تافت نور عقل به روزنگفتمش ای از تو جان تاری روشن
2. ۲ایدک الله ای سروش سبکروحکز توگران‌جان من همارهٔ ریمن
3. ۳وفقک الله ای کلیم گران‌قدرکز تو سبکسر مدام جادوی جوزن
4. ۴تا چه شد آیا که بی‌ انارهٔ ناریطور سرایم شد از تو وادی ایمن
5. ۵برخی راهت چه آورم بجز از جانیا نه فدایی چه سازمت بجز از تن
6. ۶گفت خوشامد مگو که ناخوشم آمدمدح حَسَن‌شه سرای ‌کز همه احسن
7. ۷گفتمش آوخ دو هفته بیش‌ که‌ گشته‌ستمادر طبعم ز کید چرخ سترون
8. ۸رای رزینم‌ که رشک فکرت اهرونتارتر آمد ز روی تیرهٔ اهرن
9. ۹من به سخن اندرون که تازه جوانیآمد و لختی سرم گرفت به دامن
10. ۱۰سرو خرامی به جلوه آفت طوبیلاله‌عذاری به چهره غارت گلشن
11. ۱۱فتنهٔ جان از چه از دو نرگس فتانرهزن دل از چه از دو طرهٔ رهزن
12. ۱۲لوح جمالش به نقش لطف منقشصفحهٔ خدش به خط حسن معنون
13. ۱۳گفتا قاآنیا سرا چه سرودیگفتمش ای نطق در ثنای تو الکن
14. ۱۴عاجزم از مدح شاه و می‌‌نتوانمکش بستایم همی به مهماامکن
15. ۱۵گرچه زبانم بسی دراز ولیکنمنطقم از نطق عاری است چو سوسن
16. ۱۶گفت منش می‌ستایم از درِ یاریرو که تو مردی سفیه هستی و کودن
17. ۱۷پس درِ درج دهان‌ گشود و بیان‌ کردمطلع خورشید ساری از دل روشن
18. ۱۸که‌ای دل و دستت فنای قلزم و معدنای سر کان را به باد داده ز ایمن
19. ۱۹از تو یکی جود و صد نوال ز دریااز تو یکی بذل و صد عطیه ز مخزن
20. ۲۰آتش جان فنا ز آب جهانسوزصرصر خاک بلا ز عدل مبرهن
21. ۲۱چرخ مُکوکب ‌گرت به درع نشایدشایدت از بهر درع ‌کیسهٔ ارزن
22. ۲۲نعرهٔ کوست به گوش نغمهٔ ارغونصیحهٔ سنجت به رزم نالهٔ ارغن
23. ۲۳بالشت از برز نی به بالش اورنگنازشت از گرز نی به مسند و گرزن
24. ۲۴چون ببری شصت بر به تیر سبکروحچون بزنی دس بر به‌گرزگرن تن
25. ۲۵روح تهمتن کند سپاس برادرجان فرود آورد ستایش بیژن
26. ۲۶تیغ تو را گر نهنگ خوانم شایدکش بودی بحر دست راد تو مسکن
27. ۲۷خاصه ‌کزان روی بر به صورت داسستتا کند از کشتهٔ روانها خرمن
28. ۲۸تازه‌جوان در سخن‌که چرخ‌کهنسالآمد و با من سرود کای گل گلشن
29. ۲۹نغز نیایش ز من نیوش ازیراکاز همه من برترم به ویژه درین فن
30. ۳۰کرد سپس مطلعی ادا که ز رشکشمطلع خورشید تیره ‌گشت چو گلخن
31. ۳۱کای دل‌گور اژدها و خصم تو بهمنمجلس تو چاه و بدسگال تو بیژن
32. ۳۲تیغ تو و جان دشمن آتش و خاشاکتیر تو و چشم خصم رشته و سوزن
33. ۳۳رایحهٔ مشک چین و خلق تو حاشابعر بعیر ازکجا و غیرت لادن
34. ۳۴روز وغا کز خروش شندف و ژوبینخیزد از هر کرانه شورش و شیون
35. ۳۵برق بگیری به‌کف‌که وه‌وه صارمبادکشی زیر ران که هی‌هی توسن
36. ۳۶آن چو نهنگی‌ که بحر دستش ماواوین چه سپهری که سطح خاکش مأمن
37. ۳۷مرگ ز بأست خزد به مخزن قارونخصم ز بیمت چمد به دخمهٔ قارن
38. ۳۸چرخ نیایش‌کنان که رو سوی من کردبخت ملک خیره به ابروی پر آژن
39. ۳۹کاین چه ستایش‌ که می‌کند فلکم هانوین چه ثنا کم نمود کودک برزن
40. ۴۰صفحه وکلکی بگیر درکف و بنگارهرچه سرایم به مدح شاه جهان من
41. ۴۱صفحه‌گرفتم به دست و خامئکی نغزگوش و دلم سوی او و دیده به دامن
42. ۴۲بخت ملک مطلعی سرودکه صد قرنمی ‌نتوانم به صد زبانش ستودن
43. ۴۳کایخرد و نیروی تو زال و تهمتنپیکر و رایت سفندیار و پشوتن
44. ۴۴ای تن تنین تنان به تیغ تو صد چاکوی سر گردنکشان به دار تو آون
45. ۴۵جان ‌که نه قربان توست ننگ به پیکرسر که نه در راه تست بار به ‌گردن
46. ۴۶شیر به چرم پلنگ یا تو به خفتانکوه به دریای نیل یا تو به جوشن
47. ۴۷تیغ تو در رزم یا که برق به نیساندست تو در بزم یا که ابر به بهمن
48. ۴۸تیغ تو نشناختست خار ز خاراتیر تو ناکرده فرق موم ز آهن
49. ۴۹گو کم ریمن زند عدو که به نیرنگچرخ نگردد به‌کامهٔ دل دشمن
50. ۵۰باد نبنددکسی ز ریو به چنبرآب نساید کسی ز رنگ به هاون
51. ۵۱تیغ تو بران ز اصل خود به فسان نیتیرگی شب به خویش نی به سکاهن
52. ۵۲تا به ستایش روان ز ایزد داورتا به نیایش زبان ز قادر ذوالمن
53. ۵۳باد به روی زمین ز تیغ تو رویاناز چه ز خون عدوی جان تو روین