1. ۱ایا غلام من امروز سخت پژمانمچو گیسوان تو سر تا قدم پریشانم
2. ۲چنان ز خشم برآشفته‌ام‌ که پنداریز پای تا سر یک بیشه شیر غژمانم
3. ۳مگو که چونی و چت شد چه روی داد دگرکه هیچ دم زدن اکنون ز خشم نتوانم
4. ۴یکی برو سوی اصطبل و آستین برزنبشوی یال و دم خنگ‌ کوه‌ کوهانم
5. ۵هما‌ن دو زین مغرّق‌که پار یار قدیمبه رسم تحفه فرستاد از خراسانم
6. ۶ببر به حجره و برزن چنانکه می‌دانییکی به پشت جنیبت یکی به یکرانم
7. ۷بکش جنیبتم از پیش و چاراسبه برانیکی ببین روش خنگ برق جولانم
8. ۸زمین فراخ چه بر خویش جای دارم تنگکسی نبسته ابر پای‌ کوه ثهلانم
9. ۹مگو ز رنج سفر بر سرت بتوفد مغزکه پتک حادثه را من سطبر سندانم
10. ۱۰چنان ببرّم دشت و چنان بکوبم ‌کوهکه روزگار تشبه ‌کند به طوفانم
11. ۱۱رونده سیلی در ره گرم عنان پیچددو دست سد کنم و سیل را بپیچانم
12. ۱۲یکی فراخ زره بر بدن ببوشم تنگکه راست روی تن اسفندیار را مانم
13. ۱۳به پهن‌دشت مهالک چنان بتازم رخشکه بانگ مهلاً مهلاً برآید از جانم
14. ۱۴به نیزه‌ای‌که رباید ز چرخ حلقهٔ ماهچو حلقهای زره‌کوه را بسنبانم
15. ۱۵هر آنکسی‌ که به خفتان تنم ظاره‌ کندگمان برد که پر از اژدهاست خفتانم
16. ۱۶چه پای‌بست حضر مانده‌ام به دست تهیتفو به همت ‌کوتاه و طبع ‌کسلانم
17. ۱۷روم به جایی‌ کز اشتمال ظلّ و حرورچو باغ خلد تبراکند شبستانم
18. ۱۸به شام تیره گرم دزدی از کمین خیزدبه بوی آنکه ‌کند همچو صبح عریانم
19. ۱۹به نیزه‌یی ‌که بود چون شعاع مهر منیرچو شام جامهٔ سوکش به‌ بر بپوشانم
20. ۲۰رونده چرخا نهمار گشتم از تو ستوهیکی بترس‌که داد دل از تو بستانم
21. ۲۱عنان‌کشیده رو ای چرخ‌کینه‌توزکه منبه گاه کینه دژآهنج‌تر ز ثعبانم
22. ۲۲مغیژ اینهمه چون‌ کودکان به زور سرینکه من به مغز تو سودای ام‌صبیانم
23. ۲۳تو میهمان‌ کشی ای میزبان سفله‌نژادز دشمنیست که خوانی به خویش‌ مهمانم
24. ۲۴ز حال من عجبا کس پژوهشی نکندیکی بترس خدا را ز راز پنهانم
25. ۲۵دو ماه کم بود از سال تا به خطهٔ فارسکشیده فارس همت عنان ز طهرانم
26. ۲۶بزرگ بارخدا داند آنکه از در حرصنسوده دست توسل به هیچ دامانم
27. ۲۷وگر به‌کاخ‌کسی خواستم شدن به مثلدوگام رهسپر من نبرد فرمانم
28. ۲۸ورم ز خوان خسان لقمه‌یی به چنگ افتادبه‌گاه مضغ اطاعت نکرد دندانم
29. ۲۹وگر به روی ‌کسی خواشم ‌گشودن چشمحجاب مردمک دیده‌گشت مژگانم
30. ۳۰حکایتی‌ کنمت نی شکایتی‌ که هگرززبان مطیع نباشد به هزال و هذیانم
31. ۳۱درستی سخنم از درشتی است پدیدنهفت اطلسم ارچه بگفت سوهانم
32. ۳۲ز نان خلق چو طبلم شکم اگرچه تهیستگرم به چوب زنی برنیاید افغانم
33. ۳۳بکاوی ار همه احشای‌من نخواهی‌دیدرهین طعمهٔ موری ز نان دونانم
34. ۳۴چو کوزه دست بکش نیستم چو در برکسکه آبرو برد ازبهر لقمهٔ نانم
35. ۳۵ز جوی همت اشرار می‌ننوشم آبوگر فوارهٔ خون برجهد ز شریانم
36. ۳۶مگر معاینه شیراز چاه‌کنعان بودکه من درو به مثل همچو ماه ‌کنعانم
37. ۳۷هوای مهر ملکزاده‌ام به فارس‌کشیدکه تا روان برهاند ز کید گیهانم
38. ۳۸و گر نه فارس کجا من ‌کجا چرا به چه جرمهلا که داد فریبم چه بود تاوانم
39. ۳۹نه زند ساده‌پرشم نه مست باده به‌دسنه شیخ عام‌فریبم نه تعزیت‌ خوانم
40. ۴۰نه صوفیم‌که تنحنح‌ کنم بدین امیدکه پیر وقت شناسند و قطب دورانم
41. ۴۱نه عارفم‌که چو به دروغ برزنم آروغمشام خلق بگندد ز بوی عرفانم
42. ۴۲نه صالحم ‌که بود از پی فریب عوامدو صد رسالهٔ فرسوده اندر انبانم
43. ۴۳نه همقطار وزیرم نه پیشکار امیرنه رهنمای دبیرم نه صدر دیوانم
44. ۴۴نه سیدم نه معلم نه مرشدم نه مریدنه خواجه‌ام نه غلامم نه میر و نه خانم
45. ۴۵نه عاملم‌که چو بر من وزیرگیرد خشمکند مصادره چندین هزار تومانم
46. ۴۶نه شانه بین‌ که‌ کنم چون درون شانه نگاهزبان‌ کژ آورم و چشمها بگردانم
47. ۴۷نه ماسه‌کش که گره برزنم به پشم شترکه تا اویس قرن بشمرند اقرانم
48. ۴۸نه خود به فال نخود داستان زنم از غیبکه نیست دست تصرف به مکر و دستانم
49. ۴۹کیم من آخر قاآنی آسمان هنرکه در سخا و سخن بوفراس و قاآنم
50. ۵۰چنان به وحشتم از انس این جهان خرابکه بوم خط غلامی دهد به ویرانم
51. ۵۱مرا ز هر دو جهان بهره جز توکل نیستکه‌ می بس است ‌ز دو جهان‌ خدای‌ دو جهانم
52. ۵۲به چشم خلق هلالم ولی ملالم نیستکه هم نشان‌ کمال منست نقصانم
53. ۵۳سخن چرا به درازا برم به مدحت خویشکه هرچه مشکل هر علم‌ گشته آسانم
54. ۵۴وگر زگفت منت ای حسود انکاریستچسود هرزه درایی درآ به میدانم
55. ۵۵گمان بری‌ که محمّد شه آفتاب ملوکبه نازموده لقب برنهاده حسّانم
56. ۵۶به نقد فکرت من آفتاب را ماندبس است خاطر چون آفتاب برهانم
57. ۵۷به پارس خوارم و اندر جهان عزیز بلیهمال ‌گوهر عمّان به بحر عمّانم
58. ۵۸چو خز خزران آنگه مرا شناسی قدرکه بی‌مساهله بیرون بری ز خزرانم
59. ۵۹چو خنگ ختلان آنگه مرا نمایی وصفکه بی‌مماطله بیرون بری ز ختلانم
60. ۶۰چو سرمه روشنی چشم مردمم آوخکه بی‌بهاتر از سرمه در سپاهانم
61. ۶۱اگرچه فارس گلستان عشرتست ولیچو نیست بخت چه شادی دهد‌ گلستانم
62. ۶۲چه اخترم‌ که وبالم بود به خانهٔ خویشچه زهره‌ام که ملالت‌فزاست میزانم
63. ۶۳نه عارفیست به شیراز تا به هت اوروان خویشتن از کید نفس برهانم
64. ۶۴نه دلبری‌ که زلیخاصفت به چنبر زلفبسان یوسف مصری‌ کشد به زندانم
65. ۶۵نه ‌کودکی‌ که زنخدان و زلف دلکش اوچو کودکان بفریبد به‌ گوی و چوگانم
66. ۶۶به ‌پارس هیچم ‌اگر نیست گو مباش‌ که هستبه مهر چهر ملک‌زاده دل‌گروگانم
67. ۶۷خدیو کشور جم حکمران ملک عجمکزو به ذروهٔ‌ کیوان رسیده ایوانم
68. ۶۸ابوالشجاع فریدون شه آنکه از فر اوسخن‌گواژه فرستد بر آب حیوانم
69. ۶۹شهی‌که از قبل او بود به مدحت اومر این قصیدهٔ شیوا طراز دیوانم