1. ۱مبال اگرت فزاید زمانه مال و منالوگرت نیز بکاهد منال و مال منال
2. ۲مبال گبر و یهودست این سرای عفنبه خود چو کرم به راز اندرین مبال مبال
3. ۳نه آخرت چنگال فنا بدرد چرمنه آخرت‌کوپال اجل بکوبد بال
4. ۴شنیده‌ام که ز مرد بخیل و شخص سخیز رادمردی دانا تنی نمود سوال
5. ۵ز بحر فکربرآورد پرگهر صدفیچو بحر خاطر من از لال مالامال
6. ۶که راد ویژه بخیلست از آنکه بهر ثوابکند ذخیرهٔ خود مال خویش را ز نوال
7. ۷بخیل طرفه سخی است از آنکه بهر کساننهد ودیعه هرآنچ زگنج و مخزن و مال
8. ۸گرفتم آنکه ز ثروت همی شد هرقلسرودم آنکه ز شوکت همی شدی چیپال
9. ۹ز بهرگنج مبر رنج در سرای سپنجیکی نخست به دست آر داروی آجال
10. ۱۰ز بهر رنج فنا جاده‌یی بسود گزینز بهر درد اجل دارویی شگرف سگال
11. ۱۱گر از فنا بگریزی در آهنین بارهور از اجل به پناهی به آهنین سربال
12. ۱۲همانت بردرد آخر چنانکه‌گرک برههمینت بشکرد آخر چنانکه شیر شکال
13. ۱۳توکت بپای اگر فی‌المثل خلد خاریچنان شوی که برآری چو نی هزاران نال
14. ۱۴یکی بترس از آن دم که دم برون ناریگرت هزاران نشتر زنند بر قیفال
15. ۱۵چو غرم ‌گرم چرایی چرا به هوش نییکه مرگ چون یوزت میگرازد از دنبال
16. ۱۶به چنگ اندر فلسی نه وز خیال مهیهمی‌ کُراسه بفرسودی ازگشودن فال
17. ۱۷نعوذ بالله اگر روزگار دون‌پرورنهد به دوش تو یک روز رایت اجلال
18. ۱۸چو پا به‌دست ریاس نهی ز روی غروربه خیره پشت‌ کنی برب ایزد متعال
19. ۱۹شریعتی‌کنی از نزد خویشتن ابداعهمی ببافه ببندیش بر پیمبر و آل
20. ۲۰چه مایه زال رسن ریس را که پنچ پشیزبه دست آمده از دسترنج چندین سال
21. ۲۱گهی شکورکزین سیم نیم وقف‌کفنگهی صبور کزین خمس خمس خرج عیال
22. ۲۲گهی ستیزه به زال سپیدموی‌کنیبدان صفت ‌که به دیو سپید رستم زال
23. ۲۳برای آنکه یکی مشت زر به چنگ آریچه مایه خون شهیدان همی‌کنی پامال
24. ۲۴ز بهر آنکه ز اموال مرده بهره برینه آه بیوه نیوشی نه نالهٔ اطفال
25. ۲۵گهی چو بخت‌النصر ایلیا کنی ویراننه جز عمارت بام ‌کنیسه‌ات به خیال
26. ۲۶به روز خمسین الفت بزرگ بارخدایبسنجد ار به ترازوی داوری اعمال
27. ۲۷همت به‌ کفهٔ عصیان چو کاه ‌کوه سبکهمت به پلهٔ طاعت چوکوه‌کاه چگال
28. ۲۸دو پانزده روزت روزه ‌گفته است خدایز سلخ شعبان تا صبح غرهٔ شوال
29. ۲۹به رب دو جهان هجده هزار حیله‌ کنیکه از صیام سه ده روزه برهی ای محتال
30. ۳۰به خویش بندی به دروغ رنجهای فرهسوی پزشک شوی موی موی و نالانال
31. ۳۱ز رنج سودا سبلت ‌کنی و خاری ریشعلاج سودا جویی ز داروی اسهال
32. ۳۲پزشک را فکنی در هزار بوک و مگربری به ‌کارش سیصد هزار غنج و دلال
33. ۳۳به فریه‌گویی‌کاین رنج مر فلان را بودبه شیر خر شد بهمان پزشک چاره سگال
34. ۳۴سپس پزشک بنا آزموده بسرایدکه منت نیز بدین چاره نیک سازم حال
35. ۳۵به طمع زرت دهد شیر خرت و پنداریز سلسبیت بخشیده‌اند آب زلال
36. ۳۶خری هزار ملامت ز شیر خر خوردنبه‌جان و همچو خروس از طرب بکوبی بال
37. ۳۷سه چار پنج رکوع و سه عشر دانک سجودبه پنج‌ گه ‌گفتت مر خدای وزانت ‌کلال
38. ۳۸نماز شام‌ گزاری ولی به وقت طلوعصلوه صبح نمایی ولی به‌گاه زوال
39. ۳۹نموده شیوه گنه بالعشی و الاشراقگرفته پیشه خطا بالغدو والاصال
40. ۴۰به‌جای‌آب خوری خمر و چای شبرین‌ تلخحلال‌گفته حرام و حرام‌کرده حلال
41. ۴۱مراکه عمرکنون نیم پنجه است درستنشد ریاضت یک اربعینم از جه مجال
42. ۴۲ز بسیت و پنج فرازم ز سی و پنج فرودوزین فراز و فرودم نه جز عذاب و نکال
43. ۴۳چمیده بر به سرم بیست و پنج سال سپهرسپس چه دانم‌ کم مرگ ‌کی روان آغال
44. ۴۴به پای جهد سپردم بسی فراز و فرودبه‌کام سعی نوشتم بسی وهاد و تلال
45. ۴۵نه از فراز و فرودم به جز نفیر و زفیرنه در تلال و وهادم به جز کلال و ملال
46. ۴۶ولیکن ارچه به قسطاس رستگاری منکه بلادن را نست سنگ یک مثقال
47. ۴۷خدای عز و جلٌ داند آنکه در همه عمرز شکر بر نشکیبم به طبع در همه حال
48. ۴۸از آن زمان که مرا مام نام کرد حبیبنه جز ولای حبیب خداستم به خیال
49. ۴۹به بطن مامک و صُلب پدر خدای نهادبه چهر جدّ من از مهر ابن ‌عمّش خال
50. ۵۰علی عالی‌ کاندر نبردکنده بکندبر بداندیشان را به آهنین چنگال
51. ۵۱به راه یزدان سر داد پس بس اینش خطربسفت احمد پاسود پس بس اینش جلال
52. ۵۲بتول بود قرینش مگو نداشت قرینرسول بود همالش مگو نداشت همال
53. ۵۳قضا اجابت امرش نموده در همه وقتقدر اطاعت حکمش نموده در همه حال
54. ۵۴چو بی‌رضایش در تن سرست بارگرنچو بی‌ولایش در جسم جان درس وبال
55. ۵۵رضای بارخدایست در اوامر اوکه جز به وفق رضای خدا نداد مثال
56. ۵۶بود نخستین تمثال خامهٔ ازلیاگرچه‌گویند ازکلک او بود تمثال
57. ۵۷کمال قدرت حقست و نیست هیچ شکیدر اینکه صورت هستی ازو گرفت‌ کمال
58. ۵۸ز مهر اوست در ابدان همی تمازج روحز قهر اوست در آفاق صورت آجال
59. ۵۹همی نپوید بی‌حکم او صبا و دبورهمی نجنبد بی ‌امر او جنوب و شمال
60. ۶۰ز حزم اوست‌ که آمد همی زمین ساکنز بأس اوست ‌که‌ گیرد مدر همی زلزال
61. ۶۱به دست ریدک قدرش سپهر چه سیارهبه پای شاهد رایش شهاب چه خلخال
62. ۶۲ستاره بی‌شرر فکرتش چو نقطهٔ نیلزمانه بی ‌اثر همتش چو سقطهٔ نال
63. ۶۳زمانه را تاند بِدهَدی به وقت کرمستاره را یارد بِدهَدی به‌گاه نوال
64. ۶۴نه بی‌ولایش قدر تنی نمود بلندنه بی‌عتابش جاه‌کسی‌گرفت زوال
65. ۶۵طفیل اوست اگر عالی است اگر سافلمطیع اوست اگر خواری است اگر اجلال
66. ۶۶ز کلک ‌کاتب شد راست در صحیفهٔ الفخمیده ازکف خطاط شد به دفتر دال
67. ۶۷شگفت نیست‌گرش از سفال بود آوندکه پیش همت او زر نداشت سنگ سفال
68. ۶۸به مطبخ‌ کرمش آسمان یکی دود استکه از نهیب رکابش ‌گرفته رنگ زگال
69. ۶۹نوای صلصل هستیش بد ستاره‌ گرایهنوز نامده آدم پدید از صلصال
70. ۷۰جهان و هرچه در او صیدهای بسته ی اوستنزیبد الحق چونین خدای را زیبال
71. ۷۱ستوده دلدل او را فره سپهرستیمخمّرستی با او اگر نسیم شمال
72. ۷۲به پویه چهر فلک را بدم فرو پوشدچنانکه ناف سمک را بمالدی به نعال
73. ۷۳به‌ گام‌ کوه‌نوردش ودیعه برق یمانبه سم خاره شکافش نهفته باد شمال
74. ۷۴هماره تا که جهان آفریده بارخدایبدیع پیکر او را نیافریده مثال