1. ۱ای زلف نگار ای حبشی‌زادهٔ شبرنگای‌ اصل تو از نو به و ای نسل تو از زنگ
2. ۲ای مادر اهریمن و ای خواهر عفریتای دایهٔ پتیاره و ای مایهٔ نیرنگ
3. ۳ریحان مگرت بوده پدر غالیه مادرکت مانده به میراث از آن بوی و ازین رنگ
4. ۴جادوی سیه‌کاری و جاسوس شب تاردربان رخ یاری و درمان دل تنگ
5. ۵یک حلقه پریشانی و یک سلسله شیدایک ‌گله پرستویی و یک بادیه سارنگ
6. ۶یک مملکت آشوبی و یک معرکه غوغایک طایفه ریحانی و یک قافله شبرنگ
7. ۷میلاد تو در بربر و میعاد تو در رومجولان تو در خلخ و میدان تو در گنگ
8. ۸از تخمهٔ ریحانی و از دودهٔ سنبلهمشیرهٔ قطرانی و نوباوهٔ ارژنگ
9. ۹اسپهبد زنگی و ولیعهد نجاشیدارندهٔ چینی و طرازندهٔ ارتنگ
10. ۱۰تاری ز تو وز نافهٔ تاتار دوصد تاربویی ز تو و سنبل خودروی دوصد تنگ
11. ۱۱چون دام همه پیچی و چون خام همه چینچون دیو همه ریوی و چون زاغ همه رنگ
12. ۱۲با عود پسر عمی و با مشک برادربا غالیه‌همرنگی و با سلسله همسنگ
13. ۱۳جادوی رسن‌سازی و هندوی رسن‌بازدیوان را سالاری و دزدان را سرهنگ
14. ۱۴آویخته با ماهی و آمیخته با گلسوداگر سودانی و همسایهٔ افرنگ
15. ۱۵هم سرکشی ای زلف سیه هم متواضعبا نخوت ‌گلچهری و با لابهٔ اورنگ
16. ۱۶صوفی صفتی ساخته از کبر و تواضعباطن همه نیرنگی و ظاهر همه بیرنگ
17. ۱۷بر ماه سراپرده زدستی مگر از عجبخواهی‌ که چو نمرود به معبود کنی جنگ
18. ۱۸حامی تو به نفرین پدرگشته سیه‌رویتا حشر نگونساری از آلایش این رنگ
19. ۱۹حلق دل خلقیت به هر حلقه‌ گرفتارچون طایر پر ریخته ‌کاویخته از چنگ
20. ۲۰آیینهٔ رخسار نگار از تو صفا یافتبا آنکه سیه‌روی شود آینه از زنگ
21. ۲۱اندام مهم نخل بلندست و تو عرجونبالای بتم تاک ستاکست و تو پاشنگ
22. ۲۲زنگی بچه فرهنگ و ادب هیچ نداندچون شد که تو نهمار ادب گشتی و فرهنگ
23. ۲۳صبر دل عشاق همی سنجی ازیراکچون‌ کفهٔ میزان ز دو سو بینمت آونگ
24. ۲۴بالا زده‌یی ساق چو زاهد که ز وسواسدامان ز پس و پیش بگیرد به سر چنگ
25. ۲۵یا چون دو غلام حبشی ‌کز پی ‌کشتیسرپاچه بمالند و برند از دو سو آهنگ
26. ۲۶از مردمک دیده اگر دوده نسایدنقاش نیارد که زند نقش تو بیرنگ
27. ۲۷ما دردسر عشق تو داریم اگرچهآسوده شود دردسر خلق ز شبرنگ
28. ۲۸چون چنگ نکیسایی و هر موی تو از توآویخته چون تار بریشم ز بر چنگ
29. ۲۹ای‌ طرفه‌ که نالان دل من در تو شب و روزچون‌ زیر و بم چنگ‌ کشد هر نفس آهنگ
30. ۳۰میزان رخ یاری و درکفهٔ تارتصد تبت و تاتار نسنجند به جو سنگ
31. ۳۱تقویم مه رویی و آویخته مویتچون خط جداول به رصد نامهٔ جیسنگ‌
32. ۳۲مانا که دل و جسم منت عاریه دادندتاب و گره و عقده و پیچ و شکن و گنگ
33. ۳۳تابد رخ یار از تو چو خورشید ز روزنیا از شکن زلف شب تیره شباهنگ
34. ۳۴یا تافته شمعی ز بر تافته فانوسیا ساخته تاجی ز یکی سوخته اورنگ
35. ۳۵یا برگ ‌گل از غالیه یا نور ز سایهیا مشتری از پنجره یا ماه ز پاچنگ
36. ۳۶یا طینت دینی‌ که برو حلقه زند کفریاگوهر فخری‌که برو پرده‌کشد ننگ
37. ۳۷مانی به غرابی‌ که بود جفت حواصلیا بچهٔ زاغی‌که به شهباز زند چنگ
38. ۳۸یا هندوی عریان‌ که نشیند به دو زانواز بهر ریاضت ز بر بتکدهٔ‌ گنگ
39. ۳۹یا زنگی حیران ‌که نشیند بر مهتابیک دست به پیشانی و یک دست به آرنگ
40. ۴۰یا طفل سبق‌خوان ‌که بر پیر معلمگردد گه تعلیم گهی راست گهی چنگ
41. ۴۱یا عود قماری ز بر مجمر سیمینیا مشک تتاری ز بر لالهٔ خود رنگ
42. ۴۲یاگرد سپاه شه ‌گیتی ‌که ‌گه ‌کینبر چهرهٔ خود پرده‌کشد تا دو سه فرسنگ
43. ۴۳شهزاده فریدون ملک باذل عادلکش بارخدا بر دو جهان‌ کرده‌ کنارنگ
44. ۴۴دیوان ادب فرد کرم دفتر دانشاکسیر خرد جوهر جان عنصر فرهنگ
45. ۴۵تعویذ زمان حرز امان جوشن ایماناکلیل سخا تاج سخن افسر اورنگ
46. ۴۶ای‌کز اثر عدل تو در موسم‌گرمااز شهپر شهباز کند مروحه تورنگ
47. ۴۷آسایش ملک تو رسیدست به جاییکز بأ‌س تو در قافله افغان نکند زنگ
48. ۴۸آمال ببالد چو تو بر تخت بری رختآجال بنالد چو تو بر رخش‌ کشی تنگ
49. ۴۹چون‌ قلب ‌همه‌ روحی چون ‌روح‌ همه ‌عقلچون‌ عقل‌ همه‌ هوشی و چون‌ هوش همه سنگ
50. ۵۰با صولت کاموسی و با دولت کاووسبا شوکت جمشیدی و با حشمت هوشنگ
51. ۵۱گرکودک بخت توکند میل ترازونه گنبد گردون سزدش ‌کفه ی نارنگ
52. ۵۲آسیمه شود چرخ چو خنگ توکند خویدیوانه شود عقل چوکوس توکشد غنگ
53. ۵۳درکاخ تو بر ابروی حاجب نبود چیندر قصر تو بر حاجب دربان نفتد زنگ
54. ۵۴وین طرفه ‌که ‌گر حاجب ‌کاخ تو شود پیراز چهرهٔ او جود تو بیرون برد آژنگ
55. ۵۵از جوهر رای توکس ار آینه سازدآن آینه تا حشر مصفا بود از زنگ
56. ۵۶با راستی عدل تو در عهد تو نقاشاز بیم نیارد که‌ کشد صورت خرچنگ
57. ۵۷با مهر تو نسرین دمد از پنجهٔ ضیغمبا عدل تو شاهین رمد از سایهٔ سارنگ
58. ۵۸جود تو ز بسیاری بخشش نشودکمچون دل ‌که ز افزونی دانش نشود تنگ
59. ۵۹با پنجهٔ حزم تو بود دست یقین شلبا جنبش عزم تو بود پای خرد لنگ
60. ۶۰با تیغ درخشان تو آتش جهد از آببا دست درافشان توگوهر دمد از سنگ
61. ۶۱چون تیغ به دست توبود ولوله در رومچون گرز به چنگ تو بود زلزله در زنگ
62. ۶۲هرجاکه سنان تو به‌کین شعله فروزدخاک از تف او سوزد تا چندین فرسنگ
63. ۶۳در حیّز اقبال تو امکان شده پنهاندر چنبر فتراک توگردون بود آونگ
64. ۶۴از هستی تو زیب برد صورت امکانبر منطق تو فخر کند دانش و فرهنگ
65. ۶۵نصرت نشود جز به‌ خم خام تو مفتوندشمن نزید در بر فر تو به نیرنگ
66. ۶۶فتحست پدیدار به هرجا زنی اختردولت دود از پیش به هر سو کنی آهنگ
67. ۶۷از بأس تو بر جبههٔ افلاک فتد چینوز بیم تو از چهرهٔ خورشید رود رنگ
68. ۶۸بی‌حکم تو جریان قضا را نبود رویبا قدر تو گردون‌ کهن را نبود سنگ
69. ۶۹در دولت تو واصل دهرست همه فخروزکینه تو حاصل خصمست همه ننگ
70. ۷۰نوباوهٔ عمرست بنانت به‌گه بزمهمشیرهٔ مرگست سنانت به صف جنگ
71. ۷۱نیوان وغا را شکنی برز به یک‌گرزدیوان دغا را گسلی چنگ به یک هنگ
72. ۷۲رمحت خلف عوج نماید به درازیکش لجهٔ خون موج زند تا به شتالنگ
73. ۷۳ابر ازکف جود تو اگر حامله‌گرددسنبل شکفاند ز زمینهای زراغنگ
74. ۷۴در عهد تو شهباز بود مضحکهٔ‌کبکوز عدل تو ضرغام بود مسخرهٔ زنگ
75. ۷۵شاها ملکا دادگرا ملک ستانادور از تو به جان هست مرا انده آونگ
76. ۷۶تن خوار و روان زار و اجل یار و امل خصمجان تفته و دل‌کفته و قد جفته و سر دنگ
77. ۷۷با این همه از دور دهد چهر توام نورچون مهر که از چرخ به یاقوت دهد رنگ
78. ۷۸ابری تو و من خاک‌که با ‌بعد مسافتمست از تو مرا زیب و فر و زینت اورنگ
79. ۷۹گر قرب عیان نیست ولی قرب نهان هستبا قرب نهان قرب عیان را نبود سنگ
80. ۸۰دوریت ز من دوری معنی بود از لفظکز دیدهٔ سر دوری وز دیدهٔ سِرّ تنگ
81. ۸۱هجر تو ز من هجرت دانش بود از مغزهم در منی آنگه‌ که به وصلت‌ کنم آهنگ
82. ۸۲جانی تو و من جسم‌که با دوری صوریهست از تو مرا هوش و حواس و هنر و سنگ
83. ۸۳دورستی و نزدیک نهانستی و پیدازانسان‌که‌به‌تن‌توش وبه‌سرهوش وبه‌دل سنگ
84. ۸۴یا چون شرف عقل به‌گفتار خردمندیا چون اثر عشق در آهنگ شباهنگ
85. ۸۵تا پیل و رخ و اس و شه و بیدق و فرزین‌ادارندکشاکش همه در عرصهٔ شترنگ
86. ۸۶بادا به سرت چتر زگیسوی مهی شوخبادا به‌کفت تیغ ز ابروی بتی شنگ
87. ۸۷احباب تو پیوسته رهین طرب و عیشاعدای تو همواره قرین کرب و رنگ
88. ۸۸سالی دو سه قاآنی اگر زنده بمانیبیغاره بمانی زنی و طعنه به ارژنگ
89. ۸۹ورکلک‌. تو زیغگونه همی نقش نگاردزوداکه ز خجلت بدرد پردهٔ ارژنگ