1. ۱کرد چون خسرو منصور ز ری عزم عراقدر میان من و منظور من افتاد فراق
2. ۲دهر از ظلمت شب غالیه‌گون بود هنوزکان بت غالیه‌مو بیخبر آمد به وثاق
3. ۳طاق ابروی سیاهش به ستمکاری جفتجفت‌گیسو‌ی درازش‌ به دلازاری طاق
4. ۴آن یکی گفتی بر صبح ز شامست دو طوقوین دگر گفتی بر سیم ز مشکست دو طاق
5. ۵بر لبش روح چو فرهاد به شیرین مایلبر رخش حسن چو پرویز به شکّر مشتاق
6. ۶در حلاوت لب شیرینش نتیجهٔ شکردر صباحت رخ رنگینش نبیرهٔ اسحاق
7. ۷چهرش اندر خم زلفین سیه‌ گفتی هستزهره با ذوذنبی جفت و مهی با دو محاق
8. ۸یا یکی عدل درآویخته با وی دو ستمیا یکی صدق درآمیخته با وی دو نفاق
9. ۹نه چو او در همه چیستان‌ کس دیده صنمنه چو او در همه ترکستان‌ کس دیده و شاق
10. ۱۰الغرض آمد و بنشست و ز مخموری شبکرد خمیازه و هی اشک فشاند از آماق
11. ۱۱زود برجستم و یک شیشه میش آوردمکه‌ گوارنده‌تر از شهد روان بد به مذاق
12. ۱۲شیشهٔ می را شریان بگشادم ز گلوبهر آن را که ز بسیاری خون داشت خناق
13. ۱۳واعجب‌ترکه ‌ز شریانش ‌چو بگرفتم خونز امتلا باز درافتاد همان دم به فواق
14. ۱۴ریختمش ازگلوی شیشه چو در کام قدحکرد از آن راح دلم نکهت روح استنشاق
15. ۱۵دفع خمیازهٔ وی‌کردم از آن عطسهٔ روحکه بدی نکهت آن زهر بلا را تریاق
16. ۱۶مر مرا دید به هر حال مهیّای سفرموزه در پا و عصا بر کف و پاتابه به ساق
17. ۱۷گفت زینجا به‌کجا داشتی ایدون آهنگگفتم ای شور بتان راست بگویم به عراق
18. ۱۸چون‌ شنید این‌سخن‌آهنگ‌جزع کردو زجزع‌گهر افشاند به ‌‌گلبرگ و شدش طاقت طاق
19. ۱۹گفت قاآنی احسنت چه رو داد تراکالفت شوق بدل‌‌ گشت بدین کلفت شاق
20. ۲۰نه تو گفتی ز تو تا حشر نبرّم پیوندچون‌ شد آخر که چنین زود شکستی میثاق
21. ۲۱تا به‌کی راه مخالف زنی اندر پردهراستی راه دگر زن‌ که نیی از عشاق
22. ۲۲محرم خانه و آنگاه بدین حیلت و غدرمحرم‌کعبه و آنگاه بدین‌کفر و شقاق
23. ۲۳هجر سهلست بدین هیات و ترکیپ چسانرفت خواهی به سفر بی‌بنه و خیل و رفاق
24. ۲۴خاصه این فصل‌که چون باده‌ گساران لالهدارد از بادهٔ ‌گلرنگ به‌ کف‌ کأس دهاق
25. ۲۵بهتر آنست‌که تا لاله به‌کف دارد جامباگلی نوشی در پای‌گل سرخ ایاق
26. ۲۶جنبش سرو نوان بین به لب آب روانوز پی عیش بر او نقد روان‌کن انفاق
27. ۲۷مکن آهنگ عراق ایدر و در سایهٔ سروراست بنشین و بخور باده به آهنگ عراق
28. ۲۸گفتم ای مه‌ گله‌ها دارم از چرخ و زمینکه تفو باد برین نه فلک و هفت طباق
29. ۲۹از پی رزق بدین فضل و هنر ناچارمکه به بلغار بباید شدنم یا قبچاق‌
30. ۳۰دیرگاهیست‌ که از سفلگی و بیمهریبدل شهد مصفا دهدم سم زعاق
31. ۳۱دفتر نظم معاشی‌ که مرا بود قدیمباد سرخ آمد و بر باد سیه داد اوراق
32. ۳۲بس که حرفم چو طبیبان ز علاجست و دوامی‌نگویم‌ سخن از اطعمه‌همچون به‌سحاق
33. ۳۳هیچ‌ کس را نبود خواهش دامادی مندختر طبع مرا بسکه‌ گرانست صداق
34. ۳۴بکرهای سخنم را به خطا خاطب دهرعقد نابسته دهد زود بیکره سه طلاق
35. ۳۵به کنیزی دهم آن پردگیان را به امیربه غلامیش‌گرم بخت دهد استحقاق
36. ۳۶اعتضاد ملک و ملک‌که از بدو وجودبهتر و مهتر ازو یاد ندارد آفاق
37. ۳۷خواجهٔ عصر اتابک که پس از بارخدایهست دست‌ کرمش جانوران را رزاق
38. ۳۸با نسیم کرمش نار نماید ترطیببا سموم سخطش آب نماید احراق
39. ۳۹ای‌ که مانند غلامان به ارادت شب و روزخدمتت را فلک ازکاهکشان بسته نطاق
40. ۴۰هر درختی که به دوران تو شاخ آرد و برگبه ثنای تو سخنگوی شود چون وقواق
41. ۴۱خرد ار رزق خورد رای‌تو هستش رازقعدم ار خلق شود حکم تو هستش خلاق
42. ۴۲زمیستی به تواضع فلکی در رفعتقمرستی به شمایل ملکی در اخلاق
43. ۴۳ظلم در عهد تو مظلوم‌تر از طفل رضیعجود در دور تو مبغوض‌تر از کودک عاق
44. ۴۴عزمت از وهم ‌گرو گیرد در روز رهانرخشت ازباد سبق جوید هنگام سباق
45. ۴۵خرگه جاه ترا دولت و بختست ستوندرگه قدر ترا نصرت و فتحست رواق
46. ۴۶با دل راد تو ایام برست از فاقهباکف جود تو آفاق بجست از املاق
47. ۴۷خنگ اقبال ترا چنبر چرخست رکابجیش اجلال ترا ساحت عرش است یتاق
48. ۴۸کشتی حلم ترا تودهٔ غبرا لنگرآتش خشم ترا صخرهٔ صمّا حراق
49. ۴۹با کف جود تو کالای کرم راست رواجبا دل راد تو بازار سخن راست نفاق
50. ۵۰نیست با بارقهٔ خنجر تو برق بریقنیست چون رفرف اگر چند سریعست‌ براق
51. ۵۱هرچه‌اغراق‌کنم وصف تو نتوانم از آنکپایهٔ وصف تو آنسوترک است از اغراق
52. ۵۲تا قضا دفتر قدرت را شیرازه زدهنافریدست چو تو فردی در حسن سیاق
53. ۵۳بسکه بگذاشته با دست ایادی‌کرمتهمه را فاخته سان طوق منن بر اعناق
54. ۵۴بس‌ عجب نی که به عهد تو ز مادر زایندخلق زین پس همه چون فاختگان با اطواق
55. ۵۵نطق شیرین دلاویزتر از راه دوگوشخلق را چاشنی روح دهد در اذواق
56. ۵۶عندلیبی تو و حساد تو مشتی وزغندکز پی نقنقه پر باد نمایند اشداق
57. ۵۷خلد ز آرایش بزم تو شود مات چنانروستایی‌که به شهری‌گذرد در اسواق
58. ۵۸اندر آن روزکه آهنگ محارات‌ کنندراست چون سیل دفاق از دو طرف خبل عتاق
59. ۵۹گوش را دمدمهٔ‌ کوس بدرد پردهروح را چاشنی مرگ درآید به مذاق
60. ۶۰خنجر آژده چون نجم ز هرسو طالعتیغ صیقل زده چون برق ز هر سو براق
61. ۶۱گرد با تیغ ملاصق شده و خاک به خونچون شفق با غسق و لیل و عشی با اشراق
62. ۶۲سرگردان را از زخم تبر درد دوارسم اسبان را زآلایش خون رنج شقاق
63. ۶۳کشتگان را همه طبل شکم آماس کندهمچو مستسقی‌ کاو را ورم افتد به صفاق
64. ۶۴مر دومرکب‌همه‌صف‌بسته‌چو کوه از دوطرفخون روانشان ز تن آن سان ‌که ز کُه سیل دفاق
65. ۶۵نقش آفات مصور شود اندر ابدانشکل آجال مجسم شود اندر احداق
66. ۶۶با تن از وحشت ارواح نگیرند الفتبا هم از دهشت اجفان نپذیرند اطباق
67. ۶۷تیغ تو چون ملک‌الموت در آن دشت بلاکند اندر نفسی جان جهانی اِزهاق
68. ۶۸قی‌کند رُمح ‌تو ‌ هر خون ‌که خورد در صف‌ کینچون مریضی که ز سودا بودش رنج مراق
69. ۶۹زهر قهر تو شود در صف‌کین بهرهٔ خصمدر سقر قسمت‌فساق چه باشد غساق
70. ۷۰تا الف لام شود شامل افراد همهاندر آن وقت ‌کزو قصدکنند استغراق
71. ۷۱لام لطف تو بود شامل آنکو چو الففرد و یکتا بودش با تو دل از فرط وفاق
72. ۷۲ماه بخت تو زکید حدثان ایمن بادتا همی ماه فلک راست به هر ماه محاق