1. ۱زهی به منزلت از عرش برده فرش تو رونقزمین ز یُمن تو محسود هفت‌کاخ مطبَّق
2. ۲تویی‌ که خاک تو با آب رحمت است مخمرتویی‌که فیض تو با فر سرمدست ملفّق
3. ۳چو دین احمد مرسل مبانی تو مشیدچو شرع حیدر صفدر قواعد تو موثق
4. ۴ز هرچه عقل تصور کند فضای تو اوسعز هرچه وهم تخیل‌ کند بنای تو اوثق
5. ۵ز آستان تو حصنی است نه سپهر معظمز خاکروب تو گردیست هفت‌کاخ مروق
6. ۶کدام مظهر بیچون بود به خاک تو مدفونکه از زمین تو خیزد همی خروش اناالحق
7. ۷حصانت تو بر از صد هزار حصن مشیّدرزانت تو بر از صدهزار کوه محلق
8. ۸ز بس رفیعی و محکم زبس منیعی و معظمبه راستی‌ که خموشیست در ثنای تو اوفق
9. ۹چنان نماید سرگشته در فضای تو گردونکه در محیط یکی بادبان‌ گسیخته زورق
10. ۱۰به نزد نزهت تو نزهت بهشت مضیعبه‌ جنب ساحت تو ساحت سپهر مضیق
11. ۱۱ز صد یکی نتواند حدیث وصف توگفتنهزار صاحب و صابی هزار صابر و عمعق
12. ۱۲چو بر فرود سپهر برین که پردهٔ نیلیبه دامن تو نمودار هفت طارم ازرق
13. ۱۳سپهر را بشکافد ز هم تجلی نورتچنان‌که صخرهٔ صمّا شود ز صاعقه منشق
14. ۱۴چه قبه‌یی توکه گر رفع پایهٔ تو نبودیزمین شدی متزلزل بسان تودهٔ زیبق
15. ۱۵چه‌ بقعه‌ای‌ تو که نبود بهای یک‌ کف خاکتهزار تخت مرصع هزار تاج مغرق
16. ۱۶چه‌ سده‌ای‌ تو که‌ در ساحت‌ تو هست همارهاساس شرع منظم امور کفر معوق
17. ۱۷چه‌کعبه‌ای‌تو که‌ اینک ز بهر طوف حریمتدمی ز پویه نیاساید این تکاور ابلق
18. ۱۸کدام‌ کاخ همایونی ای عمارت میمونکه هست برتری سده‌ات ز سدره محقق
19. ۱۹کدام بقعهٔ میمونی ای بنای همایونکه از سُمُوّ سموات برده قدر تو رونق
20. ۲۰کدام آیت رحمت به ساحتت شده نازلکه‌ می‌زند ز شرف عرصه‌ات‌ به‌ عرش برین دق
21. ۲۱تویی‌ که خاک تو را همچو تاج از پی زیورفلک نهاده به تارک فرشته هشته به مفرق
22. ۲۲تویی ‌که چرخ ترنجی درین سرای سپنجیز شکل طا ق رواقت دهان‌م‌شاده چو فسنق
23. ۲۳چنان ‌که ‌هوش به ‌سر فیض ‌با فضای ‌تو منضمچنان‌که روح به تن روح با هوای تو ملصق
24. ۲۴ز بهر حفظ فضایت قضا ز روز نخستینبه‌گرد بازهٔ خاک از محیط ساخته خندق
25. ۲۵اگر به طور تجلی ‌کند فروغ فضایتشود ز جلوهٔ آن طور چون تراب مدقق
26. ۲۶به سر سپهر برین را بود هوای پریدنبدان امید که‌ گردد به خاک ‌کوی تو ملحق
27. ۲۷ز نور بیضهٔ بیضا ربوده فر تو فرهفراز طارم امکان زده ‌است قدر تو بعدق
28. ۲۸فرود قبهٔ تو ماند این زبر شده خرگهبه‌کوی خاک به دامان آسمان معلق
29. ۲۹عیون اهل خرد از غبار توست مکحلرقاب خلق به طوق پرستش تو مطوق
30. ۳۰به نزد قبّهٔ عالیت هفت‌ گنبد گردونچو پیش کوه دماوند هفت دانهٔ جوزق
31. ۳۱دلی‌که نیست هواخواه آستان تو باداطعین تیغ مصیقل نشان سهم مفوق
32. ۳۲اگر نه مرکز چرخستی ای بنای مشیدچرا به ‌گرد تو می‌‌گردد این دوازده جوسق
33. ۳۳ز صد یکی ز فزون اندکی نمود نیاردشمار منقبتت را دوصد جریر و فرزدق
34. ۳۴مگر تو مقصد ایجادی ای رواق معظمکه هست‌هستی نه چرخ از وجود تو مشتق
35. ۳۵مگر سراچهٔ عدلی‌ که در هوای تو تیهومقام امن نیابد مگر به چنگل باشق
36. ۳۶مگر تو روضه سلطان هشتمی ‌که به خاکتکند ز بهر شرف سجده هفت طارم ازرق
37. ۳۷خدیو خطهٔ امکان‌که از عنایت یزدانفراز خرگه لاهوت برفراشته سنجق
38. ۳۸علی عا‌لی اعلی ام‌ام ثامن ضامنکه از طفیل وجودش وجود گشته منسق
39. ۳۹سپهر عدل مهین‌گوهر محیط خلافتجهان جود بهین‌زادهٔ رسول مصدق
40. ۴۰قوام دهر نظام جهان وسیلهٔ هستیامین شرع ولیّ خدا خلیفه ی بر حق
41. ۴۱زهی عظیم بنا بقعه‌ای‌که هست ز فرّتبنای شرع مشید اساس عدل محلق
42. ۴۲چو بود طاق رواق تو از نقوش معراچو از طراز هیولا جمال هستی مطلق
43. ۴۳سپهر مرتبه شعبانعلی‌که باد وجودشبه روزگار موید ز کردگار موفّق
44. ۴۴نمود عزم‌که‌گردد حدود طاق رواقتبه طرز قصر سنمار و بارگاه خورنق
45. ۴۵به نیل و دوده و گلغونه و مداد مزینبه زر و نقره و شنگرف و لاجورد منمّق
46. ۴۶به سعی باقر شاپور کلک مانی خامهکه شکل پیل کشد نوک خامه‌اش به پر بق
47. ۴۷به لوح صنع مجسم‌کند بدایع‌کلکشنسیم مشک و شمیم عبیر و نکهت زنبق
48. ۴۸چنان‌که نیز مصور کند به صنعت خامهنعیب زاغ و نعیق‌ کلاغ و صیحهٔ عقعق
49. ۴۹به رنگ‌ریزی‌ کلکش‌ کند عیان به مهارتنشید بلبل و پرواز سار و جنبش لقلق
50. ۵۰به ساحت تو رقم‌ کرد نقشها که ز رشکشزبان اهل بیان چون زبان خامه شود شق
51. ۵۱چو گشت چنبر و سقف تو از نقوش نو آیینچو نای فاخته و گردن حمامه مطوق
52. ۵۲نهال فکرت قاآنی از سحاب معانیبه بوستان سخن‌گشت در ثنای تو مورق
53. ۵۳پس از ورود سرود از برای سال طرازتزهی زمین تو مسجود نه رواق معلق