1. ۱چه ماه بود که از خانه کرد طلوعکه کرد از پی تعظیمش آفتاب رکوع
2. ۲به چشم صورت و معنی توان مشاهده کردکمال قدرت صانع در اینچنین مصنوع
3. ۳مرا ز هرچه در آفاق طبع مستغنی استولی به عشق تو چون تشنه‌ام به آب وَلوع
4. ۴ولوع تشنه به آب ارچه اختیاری نیستمرا به عشق‌ تو اینک به اختیار ولوع
5. ۵ترا لبی است چو چشم بخیل تنگ و مرابرو دو چشم بخیلی نمی‌کند ز دموع
6. ۶عنان سیل توانیم تافتن به شکیبعنان ‌گریه نیاریم تافتن ز هموع
7. ۷علاج هرچه در آفاق ممکن است ولیعلاج چشمهٔ چشمم نمی‌شود ز نبوع
8. ۸نظر ز صید غزالان دشت عشق بپوشاذا الخوادر فیها عن المهاه تروع
9. ۹شمیم عنبر از آن زلف مشکبیز آیدبه عنبرین‌ خطش آن زلف شد مگر مشموع
10. ۱۰اذا اراک یغنی الفواد من طربکان حمامهٔ بان علی الاراک سجوع
11. ۱۱کند دو چشم تو با ما به جای ناز نیازبلی ز مست نباشد عجب خضوع و خشوع
12. ۱۲چه معجز است ندانم به زلف مفتولتکه خاطرم ز پریشانیش بود مجموع
13. ۱۳چه شد که فتنهٔ بیدار چشم فتانتبه عهد خسرو آفاق کرده قصد هجوع
14. ۱۴زمین و هرکه بر او خادمند و او مخدومجهان و هرچه در او تابع‌اند و او متبوع
15. ۱۵به شکل عقرب جراره‌ایست شمشیرشکه جان نمی‌برد از زهر قهر او ملسوع
16. ۱۶بود به دعوی آجال حجتی قاطعولیک رشتهٔ آمال خصم ازو مقطوع
17. ۱۷درون عالم امکان وجود کامل اوچنان غریب نماید که دل درون ضلوع
18. ۱۸خیال سطوت او خصم را بدرد دلبه حیرتم‌که چه بر خصم می‌رود ز وقوع
19. ۱۹ز چین ابروی قهرش عدو کند فریادبر ‌آن صفت‌ که ز دیدار ماه نو مصروع
20. ۲۰بود به دهر ز هر عصر عصر او ممتازچغان‌ که عید ز ایام و جمعه از اسبوع
21. ۲۱اگر چه از سخط روزگار دون‌پرورسواد دیده ی حق‌بین او بود مفلوع
22. ۲۲ولی هنوز ز بیم زبان خنجر اوبه وقت وقعه رود رود خون ز چشم دروع
23. ۲۳بصیرتیست مر او را به چشم سر که بر اونهفته نیست یکی نکته از اصول و فروع
24. ۲۴سخنوران سپس مدحت خدا و رسولبه نام ناهی او نامه را کنند شروع
25. ۲۵به حلم و همت او کوه و کان قرین نکنمکه هیچ عذر نباشد درین خطا مسموع
26. ۲۶به‌ کوه قاف برابر چسان ‌نهم قیراطبه بحر ژرف مقابل چسان نکن بنبوع
27. ۲۷زهی ملک سیری‌ کز کمال قوت نفسچو سالکان مجرد گرفته پیشه قنوع
28. ۲۸زبان به وصف تو قاصر چو در بهار نهارجهان ز عدل تو خرم چو در ربیع ربوع
29. ۲۹چو خصم فاعل‌کین توگشت رفعش‌کنبه حکم قاعدهٔ‌ کلّ فاعلٍ مرفوع
30. ۳۰نیاز نیست به تعریف جود دست تراکه خود معرف حودگشته ازکمال شیوع
31. ۳۱شهان ملک سخن را به حضرت تو نیازمهان بزم هنر را به دانش تو بخوع
32. ۳۲ز هرکرانه به‌کاخ تو کرده‌اند نزولز هرکناره به قصر تو جسته‌اند هبوع
33. ۳۳بزرگوارا دارم طمع‌ که برهاندعنایت توام از کید روزگار خدوع
34. ۳۴تو دانی اینکه بزرگان این دیار از شعرچنان رمند که زاهد ز فعل نامشروع
35. ۳۵به خاکپای عزیزت هنر چنان خوار استکه مال درکف فیاض و زر به چشم قنوع
36. ۳۶مرا ز شعر همان منفعت‌که دهقان رابه خشک‌سال ز کشت زمین نامزروع
37. ۳۷عجب‌تر آنکه کسی جز تونی که بشناسدقشور را ز لباب و نجیع را ز نجوع
38. ۳۸اگر به چون تو کریمی‌ کنم شکایت حالمرا مگوی حریص و مرا مگوی هلوع
39. ۳۹نه سفله‌طبع بود بخردی‌که بهر معاشبر آستان‌ کریمان‌ کشد نفیر ز جوع
40. ۴۰کمال سفلگی آن را بود که شام و سحرکند به د‌ونان بهر دو نان ز جوع رجوع
41. ۴۱گهی ز بهر خوش آمد شود دخیل بخیلگهی ز روی تملق ‌کند رکوع وکوع
42. ۴۲غرض به بزم خداوندگار من بگذرز من سلام رسانش به ‌صد خضوع و خشوع
43. ۴۳پس از سلام ز من بازگو به حضرت اوکه ای ز خشم تو کودک به بطن مام جزوع
44. ۴۴تویی‌ که می‌کنی از یک نظاره قلع جنودتویی که می کنی از یک اشاره بیخ قلوع
45. ۴۵تویی‌ که دشمن مال خودی ز فرط نوالازآن به خلق مفیضستی و به خویش منوع
46. ۴۶تویی سکندر و جود تو هست آب حیاتهمه چو خضر ازو بهرهٔاب و خود ممنوع
47. ۴۷به نزد خلق عزیزست زر به نزد تو خوارچو کذب پیش عدول و خطا به نزد وزوع
48. ۴۸ز بهر جود تو زانرو مهان هفت اقلیمبه درگه تو گرایند از بلاد شسوع
49. ۴۹نه در دیار تو جز بحر و کان‌ کسی مظلومنه در زمان تو جز سیم و زر تنی مفجوع
50. ۵۰مرا چو خویش شماری مگر ز غایت لطفکه می‌نخواهیم از بهرکسب مال ولوع
51. ۵۱بلی ولوع نیم از غنای طبع ولیبه حد خویش بود هر سجیتی مطبوع
52. ۵۲قناعت است پسندیده نزد اهل هنرولی نه چندان‌ کز جان طمع شود مرفوع
53. ۵۳نه عاملم‌که مرا مایه ز انتفاع عملنه زارعم‌ که مرا بهره ز ارتفاع زروع
54. ۵۴منستم و هنری کان درین دیار بودچنان‌ کساد که در تاب آفتاب شموع
55. ۵۵حدیث فضل نپرسد ز من‌ کس آنگونهکه جاهلین عُذَر جریزه از مخلوع‌
56. ۵۶ز بیم دادن فلسی چنان نفور از منکه عاملین ولایت ز حاکم مقلوع
57. ۵۷کنون یکی ز دو مقصود من ز لطف بر آربه‌شکر آگه خدایت به‌خلق‌خواست نفوع
58. ۵۸نخست آنکه نوازی مرا و نپسندیمدر آب و آتش قلب حریق و عین دموع
59. ۵۹به شرط آنکه چو حربا به شب ندارم پاسکه ‌کی نماید از مشرق آفتاب طلوع
60. ۶۰و‌گر به چشم تو خوارم چو سیم و زر مگذارکه خوارتر شوم از کثرت سؤال قنوع
61. ۶۱مرا اجازهٔ ری ده مگر به همت شاهسپاه حادثه و جیش غم شود مدفوع
62. ۶۲عنان به مدح پیمبرگرای قاآنیکه آفتاب سعادت عیان شود ز نقوع
63. ۶۳شهنشهی‌ که ز روز الست لفظ وجودشدست از پی فرخنده‌ذات او موضوع
64. ۶۴به نام ختم رسل ختم کن سخن که خدایازو رسالهٔ ابداع را نمود شروع