1. ۱به‌گردون تیره ابری بامدادان برشد از دریاجواهر خیز وگوهرریز وگوهربیز وگوهرزا
2. ۲چو چشم اهرمن خیره چو روی زنگیان تیرهشده‌گفتی همه چیره به مغزش علت سودا
3. ۳شبه‌گون چون شب غاسق‌گرفته چون دل عاشقبه اشک دیدهٔ وامق به رنگ طرهٔ عذرا
4. ۴تنش با قیر آلوده دلش از شیر آمودهبرون پر سرمهٔ سوده درون پر لؤلؤ لالا
5. ۵به دل‌گلشن به تن زندان‌گهی‌گریان‌گهی خندانچو در بزم طرب رندان ز شور نشوهٔ صهبا
6. ۶چو دودی بر هوا رفته چو دیوی مست و آشفتهزده بس در ناسفته ز مستی خیره بر خارا
7. ۷و یا در تیره چه بیژن نهفته چهرهٔ روشنو یا روشن‌گهر بهمن شده درکام اژدرها
8. ۸لب غنچه رخ لاله برون آورده تبخالهز بس باران از آن ژاله به طرف‌گلشن و صحرا
9. ۹ز فیض او دمیده‌گل شمیده طرهٔ سنبلکشیده از طرب بلبل به شاخ سرخ‌گل آوا
10. ۱۰عذارگل خراشیده خط ریحان تراشیدهز بس الماس پاشیده به باغ از ژالهٔ بیضا
11. ۱۱ازو اطراف خارستان شده یکسر بهارستانوزو رشک نگارستان زمین از لالهٔ حمرا
12. ۱۲فکنده بر سمن سایه دمن را داده سرمایهچمن زو غرق پیرایه چو رنگین شاهدی رعنا
13. ۱۳ز بیمش مرغ جان پرد ز سهمش زهره‌ها دردچو او چون اژدها غرد و یا چون ددکشد آوا
14. ۱۴خروشد هردم ازگردون‌که پوشد برتن هامونز سنبل‌کسوت اکسون ز لاله خلعت دیبا
15. ۱۵فشاند بر چمن ژاله دماند از دمن لالهچنان از دل‌کشد ناله‌که سعد از فرقت اسما
16. ۱۶کنون از فیض او بستان نماید ازگل و ریحانبه رنگ چهرهٔ غلمان به بوی طرهٔ حورا
17. ۱۷چمن از سرو و سیسنبر همال خلخ وکشمردمن از لاله و عبهر طراز و تبت و یغما
18. ۱۸ز بس‌گلهای‌گوناگون چمن چون صحف انگلیونتوگویی فرش سقلاطون صباگسترده در مرعی
19. ۱۹ز بس خوبان فرخ رخ‌گلستان غیرت خلخهمه‌چون نوش در پاسخ همه‌چون سیم‌در سیما
20. ۲۰ز بس لاله ز بس نسرین دمن رنگین چمن مشکین‌ز بوی آن ز رنگ این هوا دلکش زمین زیبا
21. ۲۱گل از باد وزان لرزان وزان مشک ختن ارزانبلی نبود شگفت ارزان‌کساد عنبر سارا
22. ۲۲ز فر لاله و سوسن ز نور نور و نستروندمن چون وادی ایمن چمن چون سینهٔ سینا
23. ۲۳چه درهامون چه دربستان‌صف‌اندرصف‌گل‌وریحانز یک سو لالهٔ نعمان ز یک سو نرگس شهلا
24. ۲۴توگویی اهل یک‌کشور برهنه پا برهنه سرچمان در خشکسال اندر به هامون بهر استسقا
25. ۲۵چمن از فر فروردین چنان نازان به دشت چینکه طوس از فر شاه دین برین نه‌گنبد خضرا
26. ۲۶هژبر بیشهٔ امکان نهنگ لجهٔ ایمانولی ایزد منان علی عالی اعلا
27. ۲۷امام ثامن ضامن حریمش چون حرم آمنزمین از حزم او ساکن سپهر از عزم او پویا
28. ۲۸نهال باغ علیین بهار مرغزار دیننسیم روضهٔ یاسین شمیم دوحهٔ طاها
29. ۲۹سحاب عدل را ژاله ریاض شرع را لالهخرد بر چهر او واله روان از مهر او شیدا
30. ۳۰رخش مهری فروزنده لبش یاقوتی ارزندهازآن جان خرد زنده ازین نطق سخن‌گویا
31. ۳۱ز جودش قطره‌یی قلزم ز رایش پرتوی انجمجنابش قبلهٔ مردم رواقش‌کعبهٔ دلها
32. ۳۲بهشت از خلق او بویی محیط از جود او جوییبه جنب حشمتش گویی گرایان گنبد مینا
33. ۳۳ستاره‌گوی میدانش هلال عید چوگانشز نعل سم یکرانش غباری تودهٔ غبرا
34. ۳۴قمر رنگی ز رخسارش شکر طعمی زگفتارشبشر را مهر دیدارش نهان چون روح در اعضا
35. ۳۵زمین آثاری از حزمش فلک معشاری از عزمشاجل در پهنهٔ رزمش ندارد دم زدن یارا
36. ۳۶خرد طفل دبستانش قمر شمع شبستانشبه مهر چهر رخشانش ملک حیران‌تر از حربا
37. ۳۷نظام عالم اکبر قوام شرع پیغمبرفروغ دیدهٔ حیدر سرور سینهٔ زهرا
38. ۳۸ابد از هستیش آنی فلک در مجلسش خوانیبه خوان همتش فانی فروزان بیضهٔ بیضا
39. ۳۹وجودش باقضا توأم ز جودش ماسوا خرمحدوثش با قدم همدم حیاتش با ابد همتا
40. ۴۰قضا تیریست در شستش فنا تیغیست در دستشچو ماهی بستهٔ شستش همه دنیا و مافیها
41. ۴۱زمین‌گوییست در مشتش فلک مهری در انگشتشدوتا چون آسمان پشتش به پیش ایزد یکتا
42. ۴۲به‌سائل بحر وکان بخشد خطاگفتم جهان بخشدگرفتم‌کاو نهان بخشد ز بسیاری شود پیدا
43. ۴۳ملک مست جمال او فلک محوکمال اوز دریای نوال او حبابی لجهٔ خضرا
44. ۴۴زمان را عدل او زیور جهان را ذات او مفخرزمان را او زمان‌پرور جهان را او جهان پیرا
45. ۴۵ز قدرش عرش مقداری ز صنعش خاک آثاریبه باغ شوکتش خاری ریاض جنت‌المأوی
46. ۴۶امل را جود او مربع اجل را قهر او مصنعفلک را قدر او مرجع ملک را صدر او ملجا
47. ۴۷رضای او رضای حق قضای او قضای حقدلش از ماسوای حق‌گزیده عزلت عنقا
48. ۴۸کواکب خشت ایوانش فلک اجری خورخوانشبه زیر خط فرمانش چه جابلقا چه جابلسا
49. ۴۹رخش پیرایهٔ هستی دلش سرمایهٔ هستیوجودش دایهٔ هستی چه در مقطع چه در مبدا
50. ۵۰ملک را روی دل سویش فلک را قبه ابرویشبه‌گردکعبهٔ کویش طواف مسجدالاقصی
51. ۵۱جهان را او بود آمر چه در باطن چه در ظاهربه امر او شود صادر ز دیوان قضا طغرا
52. ۵۲کند از یک شکرخنده هزاران مرده را زندهچنان‌کز چهر رخشنده جهان پیر را برنا
53. ۵۳ردای قدس پوشیده به حزم نفس‌کوشیدهبه بزم انس نوشیده می وحدت ز جام لا
54. ۵۴می از مینای لاخورده سبق از ماسوا بردهوزان پس سر برآورده ز جیب جامهٔ الا
55. ۵۵زدو‌ده زنگ امکانی شده در نور حق فانیچو مه در مهر نورانی چو آب دجله در دریا
56. ۵۶زدف در دشت لاخرگه‌که لامعبود الا اللهزکاخ نفی جسته ره به خلوتگاه استثنا
57. ۵۷شده از بس به یاد حق به بحر نفی مستغرقچنان با حق شده ملحق‌که استثنا به مستثنا
58. ۵۸روان راز پرورده سراید راز در پردهبلی‌گیرد خرد خرده به نااهل ار بری‌کالا
59. ۵۹رموز علم ادریسی بود ذوقی نه تدریسیچه داند ذوق ابلیسی رموز علم الاسما
60. ۶۰زهی یزدان ثناخوانت دوگیتی خوان احسانتخهی فتراک فرمانت جهان را عروه‌الوثقی
61. ۶۱ستاره میخ خرگاهت زحل هندوی درگاهتز بیم خشم جانکاهت فلک را رنج استرخا
62. ۶۲به سر از لطف حق تاجت طریق شرع منهاجتبساط قرب معراجت فسبحان الذی اسری
63. ۶۳مهین نوباوهٔ آدم بهین پیرایهٔ عالمچو خیرالمرسلین محرم به خلوتگاه او ادنی
64. ۶۴تویی غالب تویی ماهر تویی باطن تویی ظاهرتویی ناهی تویی آمر تویی داور تویی دارا
65. ۶۵مسالک را تویی رهبر ممالک را تویی زیورمحامد را تویی مظهر معارف را تویی منشا
66. ۶۶تو در معمورهٔ امکان خداوندی پس از یزدانچودر رگ‌خون چودر تن‌جان روان حکم‌تو در اشیا
67. ۶۷تویی بر نفع و ضر قادر تویی بر خیر و شر قاهرتویی بر دیو و دد آمر تویی بر نیک و بد دانا
68. ۶۸تو جسم شرع را جانی تو در عقل راکانیتوگنج‌کان یزدانی تو دانی سر ما اوحی
69. ۶۹تو دانایی حقایق را تو بینایی دقایق راتو رویانی شقایق را ز ناف صخرهٔ صمّا
70. ۷۰ترا از ماه تا ماهی ز حق پروانهٔ شاهیگر افزایی وگرکاهی نباشد ازکست پروا
71. ۷۱زمان را از تو افزایش زمین را از تو آسایشروان را از تو آرامش خرد را از تو استغنا
72. ۷۲به‌کلک قدرت داور تو بودی آفرین‌گسترنزاده چارگان مادر نبوده هفتگان آبا
73. ۷۳ز درعت حلقه‌یی‌گردون ز تیغت شعله‌یی‌کانونز قهرت لطمه‌یی جیحون ز ملکت خطوه‌یی بیدا
74. ۷۴اگر لطف تو ای داور نگردد خلق را رهبرز آه خلق در محشر قیامتها شود بر پا
75. ۷۵زهی ای نخل باغ دین‌کت اندر دیدهٔ حق‌بیننماید خوشهٔ پروین‌کم از یک خوشهٔ خرما
76. ۷۶در اوصاف تو قاآنی دهد داد سخندانیکند امروز دهقانی‌که تا حاصل برد فردا
77. ۷۷سخن تخمست و او دهقان ثنا مزرع امل بارانفشاند دانه در میزان‌که چیند خوشه در جوزا
78. ۷۸تعالی‌الله‌گرش خوانی معاذالله‌گرش رانیبه هر حالت‌که می‌دانی تویی مهتر تویی مولا
79. ۷۹گرش خوانی زهی با ذل ورش رانی خهی عادلگرش خوانی شود خوشدل ورش رانی شود رسوا
80. ۸۰گرش خوانی عفاک‌الله ورش رانی حماک‌اللهبهر صورت جزاک‌الله‌کما تبغی‌کما ترضی
81. ۸۱گرش خوانی ثناگوید ورش رانی دعاگویدنترسد برملاگوید ستم زیباکرم زیبا
82. ۸۲الا تا در مه نیسان دمد ازگل‌گل و ریحانبروید سنبل از بستان برآید لاله از خارا
83. ۸۳چو لاله زایرت خرم چوگل با خرمی توأمچو ریحان سبز و مشکی دم چو سنبل بوستان پیرا