1. ۱دوشم ندا رسید ز درگاه‌ کبریاکای بنده‌ کبر بهتر از این عجز با ریا
2. ۲خوانی مرا خبیر و خلاف تو آشکاردانی مرا بصیر و نفاق تو برملا
3. ۳گر دانی‌ام بصیر چرا می‌کنی‌ گنهور خوانی‌ام خبیر چرا می‌کنی خطا
4. ۴ما گر عطا کنیم چه خدمت‌ کنی به خلقخلق ار کرم‌ کنند چه منت بری ز ما
5. ۵ماییم خالق تو چو حاصل شود تعبخلقند خواجهٔ تو چو واصل شود عطا
6. ۶اجرای من خوری و کنی خدمت امیرروزی من بری و کشی منت‌ کیا
7. ۷گه چون عسس مدارت از خون بی‌کسانگه چون مگس قرارت بر خوان اغنیا
8. ۸گاهی چو کرم پیله‌ کشی طیلسان به سرگاهی ز روی حیله‌ کنی پیرهن قبا
9. ۹یعنی به جذبه‌ایم نه شوریده از جنونیعنی به خلسه‌ایم نه پیچیده در ردا
10. ۱۰تا کی شود به رهگذر جرم ره سپرتا کی‌ کنی به معذرت جبر اکتفا
11. ۱۱گویی‌ که جبر باشد و باکت نه از گنهدانی‌ که جرم داری و شرمت نه از خدا
12. ۱۲آخر صلاح را نبود فخر بر فجور؟آخر نکاح را نبود فرق از زنا؟
13. ۱۳مقتول را ز قاتل باطل بود قصاصمظلوم را ز ظالم لازم بود جفا
14. ۱۴کس‌ گفت رنگها همه در خامهٔ قدرکس‌ گفت ننگها همه در نامهٔ قضا
15. ۱۵در گردش است لعبت و لعاب در کمیندر جنبش است خامه و نقاش در قفا
16. ۱۶میغست در تصاعد و قلاب آفتابکاهست در تحرک و جذاب‌ کهربا
17. ۱۷دیو از برای آنکه به خویشت شود دلیلنفس از برای آنکه ز کیشت‌ کند جدا
18. ۱۸آن از طریق شرع‌ کند با تو دوستیوین در لباس زهد شود با تو آشنا
19. ۱۹آن نرم نرم شبههٔ باطل‌ کند بیانوین خند خند نکتهٔ ناحق‌ کند ادا
20. ۲۰آن طعنه‌ گو که یاوری دین ذوالمننوین خنده زن‌ که پیروی شرع مصطفا
21. ۲۱گر جز قبول ملت اجداد کو دلیل؟ور جز وثوق عادت اسلاف‌ کو گوا؟
22. ۲۲این‌ گویدت همی به تجاهل‌ که حق‌ کدام‌؟وین راندت همی به تعرص‌ که رب‌ کجا؟
23. ۲۳این دزد کاروان و تو مسکین‌ کاروانآن رند و اوستا و تو نادان روستا
24. ۲۴آن آردت ز مسلک توحید منصرفوین آردت به مهلک تزویر رهنما
25. ۲۵تو در میانه هایم و حیران و تن‌زدهآکنده از سفاهت و آموده از عما
26. ۲۶بر دیدهٔ خلوص تو حاجب شود هوسبر آتش نفاق تو دامن زند هوا
27. ۲۷سازد تو را به شرک خفی دیو ممتحنآرد تو را به‌ کفر جلی‌ نفس مبتلا
28. ۲۸نفس تو را کسالت اصلی شود معینطبع ترا جهالت فطری شود غطا
29. ۲۹گویی‌ گه صلوه‌ که شرعست ناپسندرانی‌ گه زکوه‌ که دین است ناروا
30. ۳۰تا رفته رفته دغدغهٔ دل شود قویتا لمحه لمحه تقویت دل‌ کند قوا
31. ۳۱گویی به‌ خود که‌ رب ز چه‌ رفتست‌ در حجابرانی‌ به دل‌ که حق ز چه ماندست در خفا
32. ۳۲گر زانکه هست‌، حکمت پنهان شدن‌ کدامور زانکه نیست پیرو فرمان شدن چرا
33. ۳۳تا چند مکر و دغدغه‌ای دیو زشت‌خوتا چند کفر و سفسطه‌ای مست ژاژخا
34. ۳۴بر بود من دلیل بس این چرخ‌ گردگردبر ذات من‌ گواه بس این دیر دیرپا
35. ۳۵کوبنده‌ای بباید تا دف‌ کند خروشگوینده‌ای بباید تا کُه‌ کند صدا
36. ۳۶سریست زیر پرده‌ که می‌پوید آسمانآبیست زیر پره‌ که می‌گردد آسیا
37. ۳۷بی‌نوبهار گل نشود بوستان فروزبی‌کردگار کُه نشود آسمان گرا
38. ۳۸شاه ار تو را به تخت منقش دهد جوازمیر ار تو را به‌ کاخ مقرنس زند صلا
39. ۳۹مدحت‌ کنی نخست به نقاش آن سریرتحسین‌ کنی درست به معمار آن بنا
40. ۴۰گویی به‌ کلک صنعت نقاش‌ آفرینرانی به دست قدرت معمار مرحبا
41. ۴۱آخر چگونه‌ کوه بدان شوکت و شکوهآخر چگونه چرخ بدین رفعت و علا
42. ۴۲بی‌قادری به وادی هستی نهد قدمبی‌صانعی به عرصهٔ امکان زند لوا
43. ۴۳آخر چگونه عرش بدین پایه و شرفآخر چگونه مهر بدین مایه و بها
44. ۴۴بی‌آمری بسیط جهان را شود محیطبی‌خالقی فضای‌ زمین را دهد ضیا
45. ۴۵اسباب فرش من چه‌ کم از کاخ پادشهآیات عرش من چه‌ کم از عرش پادشا
46. ۴۶با این‌ گنه امید تفضل بود گنهبا این خطا خیال ترحم بود خطا
47. ۴۷الا به یمن طاعت برهان حق علیالا به عون مدحت سلطان دین رضا
48. ۴۸اصل‌ کرم ولی نعم قاید اممکهف وری امام هدی آیت تقا
49. ۴۹سطح حیات‌، خط بقا، نقطهٔ وجودقطب نجات‌، قوس صفا، مرکز وفا
50. ۵۰نفس بسیط‌، عقل مجرد، روان صرفمصباح فیض، راح روان، روح اتقیا
51. ۵۱مصداق لوح‌، معنی نون، مظهر قلمنور ازل، چراغ ابد، مشعل بقا
52. ۵۲منهاج عدل، تاج شریعت، رواج دینمفتاح صنع، درج سخن‌، گوهر سخا
53. ۵۳فیض نخست‌، صادر اول، ظهور حقمرآت وحی، رایت دین، آیت هدا
54. ۵۴معنی باء بسمله‌ مسند نشین‌کنمصداق نفس‌ کامله عزلت‌گزین لا
55. ۵۵گر حکم او به جنبش غبرا دهد مثالور رای او به رامش‌ گردون دهد رضا
56. ۵۶راند قضا پیاپی کاجر است ای قدرگوید قدر دمادم‌ کامضاست ای قضا
57. ۵۷پاینده دولتیست‌ بدو جستن انتسابفرخنده نعمتیست بدو کردن اقتدا
58. ۵۸بیمی‌ که با حمایت او بهترین ملکسلطان به یک تعرض او کمترین‌ گدا
59. ۵۹عکسی ز لوح حکمت او هر چه در زمیننقشی ز کلک قدرت او هر چه در سما
60. ۶۰گر پرسد از خدای‌ که یارب‌ کراست حقالحق فیک منک الیک آیدش ندا
61. ۶۱ارواح‌‌ انبیا همه بر خاک او مقیماشباح اولیا همه در راه‌ او فدا
62. ۶۲با نسبت وجود شریف تو ممکناتای ممکنات را به وجود تو التجا
63. ۶۳خورشید وسایه، روز و چراغ، آفتاب و شمعدریا و قطره‌، درو خزف برد و بوریا
64. ۶۴اصل‌ و طفیل‌، شخص وشبه‌، قصد و امتحانبود و نبود، ذات و صفت، عین و اقتضا
65. ۶۵فیاض و فیض‌، علت و معلول‌، نور و ظلنقاش و نقش‌،‌ کاتب و خط‌، بانی و بنا
66. ۶۶معنی و لفظ‌، مصدر و مشتق، مفاد و حرفعین و اثر، عیان و خبر، صدق و افترا
67. ۶۷بالله من قلاک بصیرا فقد هلکتالله من اتاک خبیراً فقد نجا
68. ۶۸ذات تو سرفراز به تمجید ذوالمنننفس تو بی‌نیاز ز تقدیس اصفیا
69. ۶۹از گوهر تو عالم ایجاد را شرفاز هستی تو دوحهٔ ابداع را نما
70. ۷۰در پیشگاه امر تو بی‌گفت و بی‌شنوددر کارگاه نهی تو بی‌چون و بی‌چرا
71. ۷۱اضداد بی‌مسالمه با یکدگر قرینابعاد بی‌منازعه از یکدگر جدا
72. ۷۲اخلاف راشدین تو گنجینهٔ شرفاسلاف ماجدین تو آیینهٔ صفا
73. ۷۳یک سر به‌ کارگاه هدایت‌ گشاده دستیک سر به بارگاه امامت نهاده پا
74. ۷۴در پردهٔ ولایت عظمی نهفته روبر مسند خلاقت‌ کبری‌ گزیده جا
75. ۷۵نفس تو بوستانی معطور و دلنشینذات تو گلستانی مطبوع و جان‌فزا
76. ۷۶نورسته لاله‌ایست از آن بوستان ادبنشکفته غنچه‌ایست از آن‌ گلستان حیا
77. ۷۷غمگین‌ شود به‌ هر چه‌ تو غمگین‌ شوی‌ رسولشادان شود به هر چه تو شادان شوی خدا
78. ۷۸خورشید گر نه‌ کور شد از شرم رای تودارد چرا ز خط شعاعی به‌ کف عصا
79. ۷۹شرعی‌ که بر ولای تو حایل شود دغلوحیی‌ که بی‌رضای تو نازل شود دغا
80. ۸۰هر نیش‌ کز خلیل تو نوشیست دلنشینهر نوش‌ کز عدوی تو نیشیست جانگزا
81. ۸۱مهر ترا ثواب مخلد بود ثمرقهر تو را عذاب مؤبد بود جزا
82. ۸۲آنجا که‌ قدر توست اثر نیست از جهتآنجا که صدر توست خبر نیست از فضا
83. ۸۳با شوکت تو چرخ اسیریست منحنیبا همت تو مهر فقیریست بینوا
84. ۸۴خرم بهشت اگر تو برو نگذری جحیمرخشان سهیل اگر تو برو ننگری سها
85. ۸۵از فر هستی تو بود عقل را فروغاز نور گوهر تو بود نفس را بها
86. ۸۶در کارگاه امر تویی میر پیش‌بیندر بارگاه ملک تویی شاه پیشوا
87. ۸۷بی‌رخصت تو لاله نمی‌روید از زمینبی‌خواهش تو ژاله نمی‌بارد از هوا
88. ۸۸گویا شود جماد اگر گوییش بگوپویا شود نبات اگر گوییش بیا
89. ۸۹مردود پیشگاه تو مردود کایناتمقبول بارگاه تو مقبول ماسوا
90. ۹۰مستوثق ولای تو نندیشد از اجلمستظهر وداد تو نگریزد از فنا
91. ۹۱در مکتب‌ کمال تو خردی بود خرداز دفتر نوال تو جزوی بود بقا
92. ۹۲جسم تو را به مسند ناسوت مستقرروح ترا ز بالش لاهوت متکا
93. ۹۳گنجی‌ که بدسگال تو بخشد کم از خزفرنجی‌ که نیکخواه تو خواهد به از شفا
94. ۹۴حب تو گر عدوست به جان می‌خرم عدومهر تو گر بلاست به دل می‌برم بلا
95. ۹۵خاری‌ که از خلیل تو می‌خوانمش رطبدردی‌ که از حبیب تو می‌دانمش دوا
96. ۹۶دل با تو گر دو روست ز دل می‌برم امیدجان با تو گر عدوست ز جان می‌کنم ابا
97. ۹۷خوفی‌ که از دیار تو باشد به از امانفقری‌ که در جوار تو باشد به از غنا
98. ۹۸بیمم نه با وداد تو از آتش حجیمباکم نه با ولای تو از شورش جزا
99. ۹۹در روز حشر جوشن جان سازم آن وداددر وقت نشر نشرت تن سازم آن ولا
100. ۱۰۰قاآنیا اگرچه دعا و ثنای شاهاین دیو را اذی بود آن روح را غذا
101. ۱۰۱زان بر فراز عرش سرافیل را سرورزین بر فرود فرش عزازیل را عزا
102. ۱۰۲لیکن تو را مجال بیان نیست در درودلیکن تو را قبول سخن نیست در ثنا
103. ۱۰۳دشت دعا وسیع و سمند تو ناتوانبام ثنا رفیع و کمند تو نارسا
104. ۱۰۴زین بیش بر طبق چه نهی جنس ناپسندزین بیش بر محک چه زنی نقد ناروا
105. ۱۰۵این عرصه‌ایست صعب بدو بر منه قدموین لجه‌ایست ژرف بدو بر مکن شنا
106. ۱۰۶گیرم‌ که در کلام تو تأثیر کیمیاستدانا به‌ کان زر نکند عرض‌ کیمیا
107. ۱۰۷گیرم‌ که عنبرین سخنت نافهٔ ختاستکس نافه ارمغان نبرد جانب ختا
108. ۱۰۸ختلان و خنگ چاچ و کمان‌، روم و پرنیانتوران و تیر مصر و شکر هند و توتیا
109. ۱۰۹کرمان و زیره بصره و خرما بدخش و لعلعمان و در حدیقه و گل جنت و گیا
110. ۱۱۰گر رایت از مدیح شناسایی است و بسخود را شناس تا نکنی مدح ناسزا
111. ۱۱۱ور مقصد از دعا طلبت نیل مدعاستخود را دعا کن از پی تحصیل مدعا
112. ۱۱۲شه را هر آنچه باید و شاید مقرر استبی‌سنت ستایش و بی‌منت دعا
113. ۱۱۳آن را که افتخار دعا و ثنا بدوستناید ثنا ستوده و نبود دعا روا
114. ۱۱۴یا‌رب به پادشاه رسل ماه هاشمییارب به رهنمای سبل شاه لافتی
115. ۱۱۵یار‌ب به زهد سلمان آن پیر پارسییارب به صدق بوذر آن میر پارسا
116. ۱۱۶یارب به اشک دیدهٔ‌ گریان فاطمهیارب بسوز سینهٔ بریان مجتبی
117. ۱۱۷یارب به اشک چشم اسیران ماریه‌یارب به خون خلق شهیدان‌ کربلا
118. ۱۱۸یارب به آفتاب امامت علی‌ که هستمفتاح آفرینش‌ و مصباح اهتدا
119. ۱۱۹یارب به نور بینش‌ باقر که پرتویستاز علم او ظهور کرامات اولیا
120. ۱۲۰یارب به فر مذهب جعفر که جلوه‌ایستاز صدق او شهود مقامات اوصیا
121. ۱۲۱یارب به جاه موسی‌ کاظم‌که بوقبیسبا علم او به پویه سبق برده از صبا
122. ۱۲۲یارب به پادشاه خراسان‌ کش آسمانهر دم‌ کند سجود که روحی لک الفدا
123. ۱۲۳یارب به جود عام محمد که‌ کرده‌اندتعویذ جان ز حرز جواد وی انبیا
124. ۱۲۴یا‌رب به مهر برج نقاوت نقی‌ که یافتهجده هزار عالم ازو نزهت و نوا
125. ۱۲۵یارب به نور دعوت حسن حسن‌ که هستهستی او حقیقت جام جهان‌نما
126. ۱۲۶یارب به نور حجت قائم‌ که تا قیامقائم به اوست قائمهٔ عرش‌ کبریا
127. ۱۲۷فضلی‌ که از شداید برزخ شوم خلاصترحمی‌ که از مهالک دوزخ شوم رها
128. ۱۲۸برهانم از و‌ساوس این نفس دون‌پرستدریابم از کشاکش این طبع خودستا
129. ۱۲۹چندم به‌ کارگاه طلب نفس‌ در تعبچندم به بارگاه فنا روح در عنا
130. ۱۳۰مگذار بیژنم را در قعر تیره چهمپسند‌‌ بهمنم را در کام اژدها
131. ۱۳۱ادعوک راجیاً و انادیک فاستجبیا من یجیب دعوه داع اذا دعا
132. ۱۳۲فاستغفری لذنبک با نفس و اهتدیبالله ان ربک یهدی لمن یشا