1. ۱همی به‌ چشم‌ من آید که سوی حضرت میررسولی آید از ملک ری بشیر و نذیر
2. ۲به دستی اندر تیغ و به دستی اندر جاممر آن‌ یک‌ از پی ‌خصم ‌و مر این یک از پی میر
3. ۳به میر گوید کاین جام را بگیر و بنوشکه با تو خاطر شه را عنایتیست خطیر
4. ۴به خصم گوید کاین تیغ را ببین و بنالکه‌ بر تو خشم ملک ‌شعله‌ می‌کشد چو سعیر
5. ۵سخن دراز چه رانی که کردگار جهانبه‌کار رفته و آینده حاکمست و خبیر
6. ۶بزرگوار امیرا یکی به عیش بکوشکه با مراد تو هم دوش می‌رود تقدیر
7. ۷عنان ‌کار به تقدیر کردگار سپارکه بدسگال تو بیهوده می‌کند تدبیر
8. ۸دهان شیشه‌گشای و لب پیاله ببوسعنان چاره رها کن رکاب باده بگیر
9. ۹پی ملاعبه در ساق دلبری زن چنگکه در سرینش ناخن فرو رود چو خمیر
10. ۱۰خمیر مایه‌ گر اینست بدسگال ترابگو که نان نتوان پخت از این خمیر فطیر
11. ۱۱چه غم خوری ز سخنهای تلخ باده بخورتو آب نوش ‌که بیهوده می‌زنند صفیر
12. ۱۲تو راه راست رو و ازکژی عدو مهراسبهل ‌که ‌گندم و جو را عیان شود تسعیر
13. ۱۳تو هرچه ‌کاشته‌یی در جهان همان درویگمان مبر که‌ کند حکم نیک و بد تغییر
14. ۱۴یکی به کوه سخن ران که‌ گرچه هست جمادز زشت زشت دهد پاسخ از خجیر خجیر
15. ۱۵نقود مردم اگر رایج است اگر کاسدبه ‌کردگار رها کن ‌که ناقدی است بصیر
16. ۱۶چو کردگار تواند هر آنچه داند کردرضا به دادهٔ او ده‌ که عالم است و قدیر
17. ۱۷به خلق هرچه تو دادی خدا هما‌ن دهدَتو لیک مصلحتی را همی ‌کند تأخیر
18. ۱۸اگر مقدمهٔ کار کاسد است مرنجنه خون حیضست اول ‌که ‌گردد آخر شیر
19. ۱۹به مرد دهقان بنگر که تخم را در خاکبه ماه بهمن باشد که بر دهد مه تیر
20. ۲۰بزرگوارا دانی‌ که طبع موزون راز معنی خوش و مضمون تازه نیست‌ گزیر
21. ۲۱نخست عذر من‌ از نکتهای من بنیوشاگرچه عفو تو ناگفته هست عذر پذیر
22. ۲۲شنیده‌ام‌ که پرندوش از سیاست توکشیده راوی اشعار من به چرخ نفیر
23. ۲۳ز زهر قهر تو رنجور گشته‌ گنجورتزهی سیاست بی‌جرم و خشم بی تقصیر
24. ۲۴کس این‌ کند که تطاول‌ کند به منظوریکه هیچ ناظرش اندر جهان ندیده نظیر
25. ۲۵کس این کند که سیاست کند به معشوقیکه حسن او چو هنرهای توست عالمگیر
26. ۲۶نه این همان ملکست آنکه بر شمایل اوز بام عرش سرافیل می‌زند تکبیر
27. ۲۷نه این همان قمرست آنکه پیش طلعت اوسجود می‌برد از چرخ آفتاب منیر
28. ۲۸نه این همان صنم است آن که آیت رخ اوز نور سورهٔ والشمس می‌کند تفسیر
29. ۲۹گمان مبر که جلال تو زو زیادتر استاگرچه مایهٔ تعظیم توست این تحقیر
30. ۳۰تو را به ملک بود فخر و فخر اوست به توتو خود بگو که ‌نه‌ با شخص تست‌ ملک‌ حقیر
31. ۳۱تورا سر ار به فلک رفته از جلال منازکه پای او به فلک رفت حبذا توفیر
32. ۳۲اگر تو کشور گیری به روز فخر مبالکه او گرفته‌ کسی را که هست‌ کشورگیر
33. ۳۳تو گر امیری و خلقی اسیر حکم توانداسیر اوست امیری‌ که خلق‌ کرده اسیر
34. ۳۴به خود مناز که نخجیر تست شیر ژیانچه جای شیرکه او می‌کند نخجیر
35. ۳۵مگو که شد چو سلیمان پری مسخر منپری نگر که سلیمان همی‌ کند تسخیر
36. ۳۶ریاست تو اگر موجب سیاست اوستبه جان او که برو ترک این ریاست گیر
37. ۳۷به دوست بیم رسد از تو و به دشم سیمبه‌جای خصمی خیر به جای دوست شریر
38. ۳۸بترس از آنکه‌ کشد ابرویش به روی تو تیغبترس از آنکه زند مژه‌اش به جان تو تیر
39. ۳۹در انگبین لب ار سرکه ریزد از دشنامز بهر چارهٔ صفرای تست ازو بپذیر
40. ۴۰به وقت صفرا بی‌سرکه انگبین ندهندحکیم حاذق بیجا نمی‌کند تقریر
41. ۴۱ستم به راوی اشعار من ستوده نبوداگر چه شعر مرا کس نمی‌خرد به شعیر
42. ۴۲گمان مبر که نوازی به شال‌ کشمیرشکه یک نگاه وی ارزد به هرچه در کشمیر
43. ۴۳مگو لباس حریرش دهم‌ که فخر کندکه فخر از تن او می‌کند لباس حریر
44. ۴۴مگو ز مهر بسایم عبیر بر زلفشکه زلف او را ساید همی به خویش عبیر
45. ۴۵علاج قلب نوان ‌کن به وصل یار جوانکه هر دو کون نیرزد به یک نصیحت پیر
46. ۴۶تو نیز خازن میرای به چهره خالق ماهاز این مرنج‌ که میرت‌ کشیده در زنجیر
47. ۴۷چو بود قصر وجودت ز خلق بد ویرانخراب‌ کرد ترا تا ز نوکند تعمیر
48. ۴۸چو یافت زلف تو دزد دلست بندش ‌کردکه در شریعت فرض ‌است دزد را تعزیر
49. ۴۹خمیروار بمالید از آن تو را در چنگکه نان بختت برناید از تنور فطیر
50. ۵۰ممود پای ترا در فلک‌که تا زین پسزنی به همت او پشت پا به چرخ اثیر
51. ۵۱وجود تست ‌چو می روح بخش و بر می نابهر آنچه بیش زنی لت فزون دهد تأثیر
52. ۵۲مگر ندیدی نار را که بر سر چوبهزار تیشه زند تا شود به شکل سریر
53. ۵۳دوهفته پیش به‌خواب‌آمدم‌شبی‌که‌ز خشمگرفته مار سیاهی به چنگ میر کبیر
54. ۵۴به وقت خشم چو زلف ترا بنافت‌ به چنگیقین شدم‌ که همین بود خواب را تعبیر
55. ۵۵زهی سخنور ساحر حکیم قاآنیکه آفتاب و مه استش نهان به جیب و ضمیر